1939
Γιώργος Σαραντάρης (1908–1941), 1939
Σύντομα ποιήματα για τη θάλασσα, τον ήλιο και το σώμα, γραμμένα λίγο πριν από τον πόλεμο. Η θάλασσα, ο ήλιος και το σώμα λάμπουν μέσα σε σύντομα, παράξενα ποιήματα, με λαχτάρα, απορία και μια χαμηλή μελαγχολία.
Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, θαυμασμός και μελαγχολία. Μιλά για τη φύση, τον χρόνο και την ταυτότητα.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι λυρικοί στίχοι που κοιτούν τη φύση, το σώμα και τον χρόνο σαν να κινδυνεύουν να χαθούν. Η γλώσσα του Σαραντάρη είναι ανοίκεια και υπαινικτική, οπότε ίσως σε δυσκολέψει αν προτιμάς καθαρή αφήγηση.
Γιατί να το διαβάσεις
Γραμμένα λίγο πριν από τον πόλεμο, τα ποιήματα κρατούν μια στιγμή που μοιάζει έτοιμη να διαλυθεί. Σου δίνουν μια σύντομη, φωτεινή ματιά στον κόσμο του Σαραντάρη.
Σελίδες από το βιβλίο
Κι αν η ποίηση πάψει να είναι στίχος και γίνει ολόκληρη ζωή;
Την ποίηση θα την κάνουμε μυθιστορίαΜυθιστορία της άνοιξης και του καλοκαιριούΜυθιστορία του σώματος και της ψυχήςΈλα να σπρώξουμε τους αιώνες μπροστά και πίσωΜε τα γόνατα με τα χέρια με το στήθοςΝ’ αφήσουμε χώρο στον εαυτό μας να σηκωθείΝα τεντώσει τα μπράτσα και ν’ ανασάνειΚαι να μπορέσει κάποτε σαν τον κεντρίσει ο πόθοςΝα πιάσει απ’ το δέντρο της πλάσης όλους τους καρπούςΜ’ όλα τα χελιδόνια να διασχίσει την οικουμένηΈνα ταξίδι σε μια αναπνοή. Οι βάρβαροι στην πύλη αποδεικνύονται αυτοί που ήμασταν χθες.
Είναι περίεργο κατεβαίνουν φωτιές στα πόδια μας άγγελοι κατεβαίνουνΤρικύμισμα τρικύμισμα η ζωή μας επιτέλους φανερώνεταιΜπροστά στα μάτια μας γυμνή σαν αντικείμενοΚι ευγενικά αγκαλιαζόμαστε ο ένας τον άλλοΗ ζωή μας παρουσιάζεται οι βάρβαροι τρέχουν να δούνεΑλλά οι βάρβαροι είμαστε εμείς οι ίδιοι ίσαμε χτεςΚαι τώρα πετάμε απ’ τη χαρά κανείς δεν μας κρατάειΘα σχίσουμε τα ρούχα μας θα πάψουμε τα ψέματαΚαι δεν θα ξαναρχίσουμε τ’ αστεία τα σαχλάΔεν θα ντρεπόμαστε πια ποτέ πια. Κάτι νύχτες η θάλασσα κάτω απ’ την πόλη ανασαίνει πιο δυνατά από σένα.
Κάτω από τις στέγες των σπιτιών η θάλασσα λουφάζειΤη νύχτα όταν βγαίνω απ’ τον εαυτό μου ακούω την αναπνοή τηςΠερπατάω χωρίς να της ταράξω τον ύπνοΟ ουρανός με κοιτάει σαν να έρχεται μαζί μουΚαι να μοιραζόμαστε τη σιωπή για να μην πέσειΟ δρόμος μας δεν έχει αγκάθια και όμως είναι μυτερόςΑνεβαίνει κανείς πάντοτε και η συμφωνία δεν τελειώνει. Γιώργος Σαραντάρης.Ο Γιώργος Σαραντάρης γεννήθηκε το 1908 και πέθανε το 1941. Μεγάλο μέρος του έργου του δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Γιώργος Σαραντάρης
1940
Γιώργος Σαραντάρης, 1940
Ποιήματα της τελευταίας χρονιάς μιας σύντομης ζωής: θάλασσα, φως και νεκροί για τους οποίους μιλά χωρίς φόβο.
Έργα (1935)
Γιώργος Σαραντάρης, 1935
Ένας νέος ποιητής και ημερολογιογράφος γράφει σε μια γυναίκα που αγαπά και στον εαυτό του που χάνεται, με στίχους και πυρετικό πεζό, λίγους μήνες πριν από τον πρόωρο θάνατό του.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «1939»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι λυρικοί στίχοι που κοιτούν τη φύση, το σώμα και τον χρόνο σαν να κινδυνεύουν να χαθούν. Η γλώσσα του Σαραντάρη είναι ανοίκεια και υπαινικτική, οπότε ίσως σε δυσκολέψει αν προτιμάς καθαρή αφήγηση.
- Πώς είναι το «1939»;
- Η θάλασσα, ο ήλιος και το σώμα λάμπουν μέσα σε σύντομα, παράξενα ποιήματα, με λαχτάρα, απορία και μια χαμηλή μελαγχολία. Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, θαυμασμός και μελαγχολία. Μιλά για τη φύση, τον χρόνο και την ταυτότητα.
- Τι να διαβάσω μετά το «1939»;
- Αν σου άρεσε το «1939», δοκίμασε «Ποιήματα» (Τέλλος Άγρας), «Ποιήματα» (Ρώμος Φιλύρας) και «Τα Γεωργικά» (Βιργίλιος).
Μια γεύση από τη ροή
Μια δήλωση αγάπης χάνεται μέσα σε αναμνήσεις καλοκαιριού.
Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα, (Το καλοκαίρι είχε σωθεί και τ’ άνθη που αγαπούσα). Ήθελες κάτι να μου πείς και τόχα λησμονήσει. (Τη ρίζα που καθόμαστε -θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει). (Είχε από τότε εντός μου σε φθινόπωρο γυρίσει). Μου είπες, α, ναι! - πως μ’ αγαπάς - μα τόχω λησμονήσει.
Ποιήματα · Τέλλος Άγρας
Η νύχτα γίνεται σκιάχτρο και ο Χάροντας περνά πάνω από το κρεβάτι.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
Κι αν η πιο ευτυχισμένη ζωή είναι αυτή με τις λιγότερες περισπάσεις;
Ω τρισμακάριστοι οι γεωργοί σαν ξέρουν ταγαθά τους! Η ίδια η γης δικαιότατη τους χύνει από το χώμα Εύκολη ζήση, μακρυά από τα διχόγνωμα όπλα. Ψηλό παλάτι, με μπασιές περήφανες, την κάθε Αυγή, α για κείνους δεν ξερνά χαιρετιστάδων πλήθος Απ’ όλες του τες κάμαρες, κι’ ορθούς πλουμιδισμένους Με ωραίο μπαγά α δε λαχταρούν, και ντυμασιές κλεισμένες Στο μάλαμα, και χάλκωμα της Κόρινθος, κι’ αν τάσπρο Μαλλί δε βάφουν πορφυρό στ’ Ασσυριακό φαρμάκι, Κι’ α με κανέλλα δε χαλούν του αγνού λαδιού τη χρήση, Μα δεν τους λείπει η ξέγνοιαστη γαλήνη, δεν τους λείπει Ζωή με πλούτη μπόλικα, που πλάνες δεν κατέχει· Μα δεν τους λείπει η ανάπαψη στους διάπλατους τους κάμπους, Σπηλιές, και λίμνες ζωντανές, τα παγερά τα Τέμπη.
Τα Γεωργικά · Βιργίλιος
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή