1940
Γιώργος Σαραντάρης (1908–1941), 1940
Ποιήματα της τελευταίας χρονιάς μιας σύντομης ζωής: θάλασσα, φως και νεκροί για τους οποίους μιλά χωρίς φόβο. Η θάλασσα, το φως και η φύση περνούν από λυρικά ποιήματα με ήρεμη μελαγχολία, θαυμασμό και μια καθαρή νότα ελπίδας.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, μελαγχολία και ελπίδα. Μιλά για τη φύση.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν αναζητάς σύντομα ποιήματα που κοιτούν τη φύση και τον θάνατο χωρίς φόβο. Γράφτηκαν το 1940, οπότε η γλώσσα τους μπορεί να έχει παλιότερο τόνο από τα σημερινά ελληνικά.
Γιατί να το διαβάσεις
Σου δίνει μια ματιά στα ποιήματα της χρονιάς πριν από τον θάνατο του Σαραντάρη, όπου οι εικόνες της φύσης συναντούν τη σκέψη για τους νεκρούς.
Σελίδες από το βιβλίο
Οι νεκροί ξαναγεννιούνται, κι εσύ θέλεις να μάθεις πώς.
Πάλι σηκώνει τὴ σημαίαἘμεῖς μπαίνουμε χωρὶς φόβοΤὰ μάτια τὰ πουλιὰ μαζί μας μπαίνουνἈστράφτει ἡ πολιτεία ἀστράφτει ὁ νοῦς μαςἩ φαντασία τοὺς κήπους πλημμυράειΕἶναι παιδιὰ ποὺ στέκονται στὶς βρύσεςΚορυδαλλοὶ στοὺς ὄρθρους ἀκουμπᾶνεΣτὶς λεμονιὲς ἄγγελοι χορτάτοιΕἶναι ἀηδόνια ποὺ παντοῦ ξυπνᾶνεΦλογέρες παίζουν ἔντομα βουίζουνΕἶναι τραγούδια ἡ στάχτη τῶν νεκρῶνΚαὶ οἱ νεκροὶ κάπου ἀναγεννιοῦνται πάλιὉλοῦθε μᾶς μαζεύει ὁ ΘεὸςἜχουμε χέρια καθαρὰ καὶ πᾶμε. Ένα πρωινό τόσο μεγάλο που ούτε ο ήλιος δεν μπορεί να το χωρέσει.
Ξυπνάμε και η θάλασσα ξυπνά μαζί μαςΜε όραση καινούρια προχωρούμεΗ μέρα έχει μαιάνδρουςΌπως η θάλασσα κύματαΣτην καρδιά μας αδειάσαμε (προσωρινά)Την πόληΕμείναμε με την εικόνα τ’ ουρανούO ήλιος εμέτρησε τη γη μαςΗ μέρα τούτη όπου ξυπνήσαμεΜε θάλασσα και κύματαΜε όραση και μνήμη καθαρήΤόσο μεγάλωσεΠου ο ήλιος δεν μπόρεσε να τη μετρήσειΠου ο ήλιος δεν μπόρεσε να τη χωρέσει. Γιατί πεθαίνουν οι ψυχές, κι ύστερα η γη ανθίζει από πάνω τους;
Γιατί πεθαίνουν οι ψυχές;Γιατί πεθαίνουν οι ψυχέςΌσων μαζί μας έρχονταιΚαι μίλησαν και πάνε;Ένα σκοπό ετόνισε ο ύπνοςΣ’ όλες τις γλώσσεςΣε κάθε εποχή·Έδιωχνε τον θάνατοΤον έφερνε σιμά στη θάλασσαΤον έπνιγε εκεί·Πάνω στον θάνατοΕσώπασε η θάλασσαΣαν πάνω σε νεκρόΜε τραγούδι εσκέπασε τον θάνατοΜε τραγούδι εσκέπασε το πρόσωπο της γηςΜε τα μαλλιά της χάιδεψε τον θάνατοΜε το φιλί της φίλησε το πρόσωπο της γηςΚι όταν ανθίζει η γη στον άνεμο στον ήλιοΞανανθίζει ο θάνατος Γιώργος Σαραντάρης.Ο Σαραντάρης πέθανε στα τριάντα δύο του, το 1941, τη χρονιά μετά από αυτά τα ποιήματα· μεγάλο μέρος του έργου του εκδόθηκε μετά τον θάνατό του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Γιώργος Σαραντάρης
Έργα (1935)
Γιώργος Σαραντάρης, 1935
Ένας νέος ποιητής και ημερολογιογράφος γράφει σε μια γυναίκα που αγαπά και στον εαυτό του που χάνεται, με στίχους και πυρετικό πεζό, λίγους μήνες πριν από τον πρόωρο θάνατό του.
1939
Γιώργος Σαραντάρης, 1939
Σύντομα ποιήματα για τη θάλασσα, τον ήλιο και το σώμα, γραμμένα λίγο πριν από τον πόλεμο.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «1940»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν αναζητάς σύντομα ποιήματα που κοιτούν τη φύση και τον θάνατο χωρίς φόβο. Γράφτηκαν το 1940, οπότε η γλώσσα τους μπορεί να έχει παλιότερο τόνο από τα σημερινά ελληνικά.
- Πώς είναι το «1940»;
- Η θάλασσα, το φως και η φύση περνούν από λυρικά ποιήματα με ήρεμη μελαγχολία, θαυμασμό και μια καθαρή νότα ελπίδας. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, μελαγχολία και ελπίδα. Μιλά για τη φύση.
- Τι να διαβάσω μετά το «1940»;
- Αν σου άρεσε το «1940», δοκίμασε «Ποιήματα» (Τέλλος Άγρας), «Ποιήματα» (Ρώμος Φιλύρας) και «Ποιήματα» (Ζαχαρίας Παπαντωνίου).
Μια γεύση από τη ροή
Μια δήλωση αγάπης χάνεται μέσα σε αναμνήσεις καλοκαιριού.
Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα, (Το καλοκαίρι είχε σωθεί και τ’ άνθη που αγαπούσα). Ήθελες κάτι να μου πείς και τόχα λησμονήσει. (Τη ρίζα που καθόμαστε -θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει). (Είχε από τότε εντός μου σε φθινόπωρο γυρίσει). Μου είπες, α, ναι! - πως μ’ αγαπάς - μα τόχω λησμονήσει.
Ποιήματα · Τέλλος Άγρας
Η νύχτα γίνεται σκιάχτρο και ο Χάροντας περνά πάνω από το κρεβάτι.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
Μια προσευχή που δεν ζητά τίποτα, ούτε καν να ξαναζήσει.
Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τὴν προσευχή μου. Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου. Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι. Τὴν πίκρα μου τὴ βάσταξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη. Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω. Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω. Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα. Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα. Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει. Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει. Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι. Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ. Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω. Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ῾ναι τέτοια ἐλπίδα.
Ποιήματα · Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή