1939
Γιώργος Σαραντάρης (1908–1941), 1939
A young Greek poet writes the sea, the sun and the body as if all three were about to dissolve. Short, strange, luminous poems from the eve of war. The poems move in short, bright strokes, full of sea light and bodies, with an undertow of longing that keeps pulling toward dusk.
Feels like longing, wonder and melancholy. About nature, time and identity.
Who it’s for
You may like this if you read poetry for atmosphere more than argument, and don't mind fragments that leave the sentence half-open. The caveat is that these are brief, sometimes unfinished-looking pieces in Greek, with little narrative to hold onto and a melancholy that never quite lifts.
Why read it
It gives you a young poet's clear-eyed wonder at sun, water and the body, written just before the world he knew gave way.
Pages from the book
What if poetry stopped being verse and turned into a whole life?
Την ποίηση θα την κάνουμε μυθιστορίαΜυθιστορία της άνοιξης και του καλοκαιριούΜυθιστορία του σώματος και της ψυχήςΈλα να σπρώξουμε τους αιώνες μπροστά και πίσωΜε τα γόνατα με τα χέρια με το στήθοςΝ’ αφήσουμε χώρο στον εαυτό μας να σηκωθείΝα τεντώσει τα μπράτσα και ν’ ανασάνειΚαι να μπορέσει κάποτε σαν τον κεντρίσει ο πόθοςΝα πιάσει απ’ το δέντρο της πλάσης όλους τους καρπούςΜ’ όλα τα χελιδόνια να διασχίσει την οικουμένηΈνα ταξίδι σε μια αναπνοή. The barbarians at the gate turn out to be the people we were yesterday.
Είναι περίεργο κατεβαίνουν φωτιές στα πόδια μας άγγελοι κατεβαίνουνΤρικύμισμα τρικύμισμα η ζωή μας επιτέλους φανερώνεταιΜπροστά στα μάτια μας γυμνή σαν αντικείμενοΚι ευγενικά αγκαλιαζόμαστε ο ένας τον άλλοΗ ζωή μας παρουσιάζεται οι βάρβαροι τρέχουν να δούνεΑλλά οι βάρβαροι είμαστε εμείς οι ίδιοι ίσαμε χτεςΚαι τώρα πετάμε απ’ τη χαρά κανείς δεν μας κρατάειΘα σχίσουμε τα ρούχα μας θα πάψουμε τα ψέματαΚαι δεν θα ξαναρχίσουμε τ’ αστεία τα σαχλάΔεν θα ντρεπόμαστε πια ποτέ πια. Some nights the sea under the city breathes louder than you do.
Κάτω από τις στέγες των σπιτιών η θάλασσα λουφάζειΤη νύχτα όταν βγαίνω απ’ τον εαυτό μου ακούω την αναπνοή τηςΠερπατάω χωρίς να της ταράξω τον ύπνοΟ ουρανός με κοιτάει σαν να έρχεται μαζί μουΚαι να μοιραζόμαστε τη σιωπή για να μην πέσειΟ δρόμος μας δεν έχει αγκάθια και όμως είναι μυτερόςΑνεβαίνει κανείς πάντοτε και η συμφωνία δεν τελειώνει. Γιώργος Σαραντάρης.Sarantaris died in 1941, at thirty-two, in the Italian occupation of Albania-adjacent Greece; he had published little, and much of his work appeared only posthumously.
Books that feel like this
More by Γιώργος Σαραντάρης
1940
Γιώργος Σαραντάρης, 1940
Poems written in the last year of a short life: sea, light and the dead spoken of without dread.
1935
Γιώργος Σαραντάρης, 1935
A young Greek poet and diarist writes to a woman he loves and to his own disappearing self, in verse and feverish prose, months before his early death.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is 1939 for me?
- You may like this if you read poetry for atmosphere more than argument, and don't mind fragments that leave the sentence half-open. The caveat is that these are brief, sometimes unfinished-looking pieces in Greek, with little narrative to hold onto and a melancholy that never quite lifts.
- What is 1939 like?
- The poems move in short, bright strokes, full of sea light and bodies, with an undertow of longing that keeps pulling toward dusk. Feels like longing, wonder and melancholy. About nature, time and identity.
- What should I read after 1939?
- If you liked 1939, try Ποιήματα (Τέλλος Άγρας), Ποιήματα (Ρώμος Φιλύρας) and Τα Γεωργικά (Βιργίλιος).
A taste of the feed
All the ways we arrange forgetting, told in a voice that keeps catching itself.
Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα, (Το καλοκαίρι είχε σωθεί και τ’ άνθη που αγαπούσα). Ήθελες κάτι να μου πείς και τόχα λησμονήσει. (Τη ρίζα που καθόμαστε -θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει). (Είχε από τότε εντός μου σε φθινόπωρο γυρίσει). Μου είπες, α, ναι! - πως μ’ αγαπάς - μα τόχω λησμονήσει.
Ποιήματα · Τέλλος Άγρας
The night as a scarecrow, and a harvester walking over your bed.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
What if the happiest life is the one with the fewest distractions?
Ω τρισμακάριστοι οι γεωργοί σαν ξέρουν ταγαθά τους! Η ίδια η γης δικαιότατη τους χύνει από το χώμα Εύκολη ζήση, μακρυά από τα διχόγνωμα όπλα. Ψηλό παλάτι, με μπασιές περήφανες, την κάθε Αυγή, α για κείνους δεν ξερνά χαιρετιστάδων πλήθος Απ’ όλες του τες κάμαρες, κι’ ορθούς πλουμιδισμένους Με ωραίο μπαγά α δε λαχταρούν, και ντυμασιές κλεισμένες Στο μάλαμα, και χάλκωμα της Κόρινθος, κι’ αν τάσπρο Μαλλί δε βάφουν πορφυρό στ’ Ασσυριακό φαρμάκι, Κι’ α με κανέλλα δε χαλούν του αγνού λαδιού τη χρήση, Μα δεν τους λείπει η ξέγνοιαστη γαλήνη, δεν τους λείπει Ζωή με πλούτη μπόλικα, που πλάνες δεν κατέχει· Μα δεν τους λείπει η ανάπαψη στους διάπλατους τους κάμπους, Σπηλιές, και λίμνες ζωντανές, τα παγερά τα Τέμπη.
Τα Γεωργικά · Βιργίλιος
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed