Ανέκδοτα
Λορέντζος Μαβίλης (1860–1912), 1915
A poet-soldier's translations of love, death, and myth, rendered in Greek verse with a tenderness that feels remarkably modern. A quiet, lyrical voice carries longing and wonder through love, death and myth, with a dramatic pulse and a moral seriousness that stays tender.
Feels like longing, wonder and curiosity. About morality, death and love.
Who it’s for
You may like it if you enjoy Greek verse that meditates on love, mortality and myth in a restrained, personal voice. The polytonic Greek and older turns of phrase make it a slow read, so it suits those ready to sit with the language.
Why read it
These posthumously gathered poems offer a direct, humane way into early twentieth-century Greek poetry, and their tenderness still feels close.
Pages from the book
He travelled the whole creation, and came back with a single, uncomfortable discovery.
«Τὴν πλάση ἐγύρισα ὅλη·εἶδα κ’ ἐλάλησα· ἐγὼ, πλασμένος ἐπιτούτουάπὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, ἐδέχτηκα στὸ νοῦ μουκ’ ἐπρόφερα γιὰ τ’ ἄλλα του ἔργα, — ἐξανάδωσά τουἔπαινον ἢ κατάκριση τῆς πλάσης του· ἐμιλοῦσακαταπῶς ἔβλεπα. Ἔτσι ἐγὼ γιὰ τοῦ Ὕψιστου ἀναφέρωτὰ ἔργα, ὡς ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ, — εἶν’ ὅλα ἀγάπη,μὰ ὅλα εἶναι νόμος. Τοῦ κριτῆ τ’ ἀξίωμα ἀφίνω τώραποῦ αὐτὸς μοῦ δάνεισε. Ὅλες μου οἱ μπόρεσες, ποῦ ἔχουνπροορισμὸ νὰ τὸν ἰδοῦν μιαν ἄβυσσο ἐκερδίσανἐκεῖ ποῦ μόνη μιὰ σταξιὰ δροσούλας ἐρωτήθη. The mountain cracks, the bridge groans, and the hunter doesn't look down.
Βροντολογοῦν οἱ κορυφὲς καὶ τὸ γιοφύρι τρίζει,τὸν κυνηγὸ τὸ ψήλωμα δὲ σκιάζει δὲ ζαλίζει,ἄφοβος προχωρεῖἐκεῖ ποῦ ἀσπρολογοῦν τοῦ πάγου οἱ κάμποι,ὅπου ἄνοιξη γλυκειὰ ποτὲ δὲ λάμπει,ὅπου δὲν πρασινίζει ἕνα κλαρί,καὶ θάλασσα ἀπὸ καταχνιὰ γύρω του πλημμυρίζει,ταῖς χώραις τῶν ἀνθρώπων πλιὸ κεῖθε δὲν ξεχωρίζει,μόνο ἀπ’ τοῦ σύγνεφου τὴ σκισματιὰρίχνει στὸν κόσμο καμιὰ ματιά,καὶ βαθειὰ κάτουθ’ ἀπ’ τὸ νερὸβλέπει τὸν πράσινο ἀφρό. The boat is close, the water is rising, and everyone is waiting for someone else.
ΒΑΟΥΜΓΚΑΡΤἜτσι ἐσένανὰ σὲ βοηθήσῃ ὁ Θεὸς καθὼς θὰ μ’ ἐλεήσῃς.ΒΕΡΝΗΣΜιὰ ζωὴ κιντυνεύει· ἐλεήσου τον, βαρκάρη.ΚΟΥΟΝΗΣἜχει γυναῖκα αὐτός, ἔχει παιδιὰ στὸ σπίτι.ΡΟΥΟΝΤΗΣΠῶς; μὴ δὲν ἔχω μιὰ ζωὴ καὶ γὼ νὰ χάσω;Ἔχω καὶ ’γὼ γυναῖκα καὶ παιδιά. Κυττᾶχτεπῶς ἀγριεύει καὶ πῶς στρίφεται τὸ κῦμα Λορέντζος Μαβίλης.Mavilis, a fencing champion and polyglot, was killed in action in 1912. His poetic works were gathered and published posthumously.
Books that feel like this
More by Λορέντζος Μαβίλης
Σονέτα
Λορέντζος Μαβίλης, 1915
A Greek patriot and translator of Heine, Mavilis wrote sonnets that praise the glorious and quarrelled with the chauvinists. Poems of beauty, of the dead, of love that slips away into the terrible falling dusk.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ανέκδοτα for me?
- You may like it if you enjoy Greek verse that meditates on love, mortality and myth in a restrained, personal voice. The polytonic Greek and older turns of phrase make it a slow read, so it suits those ready to sit with the language.
- What is Ανέκδοτα like?
- A quiet, lyrical voice carries longing and wonder through love, death and myth, with a dramatic pulse and a moral seriousness that stays tender. Feels like longing, wonder and curiosity. About morality, death and love.
- What should I read after Ανέκδοτα?
- If you liked Ανέκδοτα, try Μαζώχτρα (Αργύρης Εφταλιώτης), Ανέκδοτα ποιήματα (Μαρία Πολυδούρη) and Μεταφράσεις (Ηλίας Βουτιερίδης).
A taste of the feed
Why a station the moment the train has gone is the loneliest place there is.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
The one you can't lead, you try to possess.
Πῶλε Θρηικίη, τί δή με λοξὸν ὄμμασι βλέπουσα νηλέως φεύγεις, δοκεῖς δέ μ’ οὐδὲν εἰδέναι σοφόν; ἴσθι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοι τὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι, ἡνίας δ’ ἔχων στρέφοιμί σ’ ἀμφὶ τέρματα δρόμου• νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαι κοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις, δεξιὸν γὰρ ἱπποπείρην οὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην.
Μεταφράσεις · Ηλίας Βουτιερίδης
The world calls love a great suffering. He takes out a scale and proves otherwise.
Λεν ο κόσμος, η αγάπη έχει βάσανα πολλά· εγώ λέγω πως σε τούτο δε στοχάζονται καλά. Νύχτα ημέρα να παθαίνω, μια στιγμή τ’ αλησμονώ, μότι να καλαντικρύσω τα ματάκια που πονώ. Πάρτε, όσα κι αν θελήστε, δάκρυα, πάθια, στεναγμούς, ούτε έναν μην αφήστε οχ τους δάρτες και καϋμούς.
Ερωτικά · Γιάνης Βηλαράς
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed