Ερωτικά
Γιάνης Βηλαράς (1771–1823), 1816
An Enlightenment doctor from Ioannina wrote these love songs in the spoken Greek of the fields. They are frank, playful, and startlingly modern. The poems move like quick, spoken songs: frank desire, longing and memory, with a playful voice that rarely turns solemn.
Feels like longing, passion and wonder. About love, memory and nature.
Who it’s for
You may like it if you enjoy love poetry that is frank, playful and sung in ordinary speech rather than polished literary Greek. The catch is the early nineteenth-century demotic Greek, whose older forms and spelling can slow you down.
Why read it
It gives love as daily weather: desire, memory and wonder in a voice that still sounds spoken, not posed. A short, bracing way to meet a Greek Enlightenment poet who wrote for the mouth.
Pages from the book
The world calls love a great suffering. He takes out a scale and proves otherwise.
Λεν ο κόσμος, η αγάπηέχει βάσανα πολλά·εγώ λέγω πως σε τούτοδε στοχάζονται καλά.Νύχτα ημέρα να παθαίνω,μια στιγμή τ’ αλησμονώ,μότι να καλαντικρύσωτα ματάκια που πονώ.Πάρτε, όσα κι αν θελήστε,δάκρυα, πάθια, στεναγμούς,ούτε έναν μην αφήστεοχ τους δάρτες και καϋμούς. A taste a mouth remembers even after the body has died.
Από τα δυο σου αχείλια τ’ αθάνατο νερόπολύ και πλούσιο τρέχει, γλυκό και καθαρό·κι εκείνος που δροσίση το στόμα μια φορά,του Χάρου ας μη φοβάται τα βέλη τα σκληρά.Αν το κορμί απεθάνη, αισθάνεται η ψυχήεκείνη τη γλυκάδα που γεύτη στην αρχή. An argument that the most wounded heart is the one enjoying itself most.
Έρωτα, να ημπόρεσες ποτέ σου κι άλλον ένανα βρης απ’ όσους πλήγωσες πιστόν ωσάν κι εμένα;Υπομονή, στα βάσανα όπου τραβάει η καρδιά μου,είδες να έχη κι άλλη μια, να ζήσης, Έρωτά μου;Φθοροποιόν και άσπλαχνον ο κόσμος σ’ ονομάζουν,ως και οι ίδιοι σκλάβοι σου σκληρότατο σε κράζουν.Ρώτα και την καρδούλα μου την παραφλογισμένη,πως στην πληγή της χαίρεται πολύ ευχαριστημένη.Όσο τα βάσανα σ’ αυτή, τους πόνους αβγατίζεις,τόσο και πλιότερη ηδονή στα φύλλα της χαρίζεις. Γιάνης Βηλαράς.Velaras, a physician and revolutionary, wrote his verse in the demotic Greek people actually spoke. He was already drinking with Byron's circle in Metsovo when his collected love poems circulated as a banned manuscript.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ερωτικά for me?
- You may like it if you enjoy love poetry that is frank, playful and sung in ordinary speech rather than polished literary Greek. The catch is the early nineteenth-century demotic Greek, whose older forms and spelling can slow you down.
- What is Ερωτικά like?
- The poems move like quick, spoken songs: frank desire, longing and memory, with a playful voice that rarely turns solemn. Feels like longing, passion and wonder. About love, memory and nature.
- What should I read after Ερωτικά?
- If you liked Ερωτικά, try Οι Στίχοι του Καπετάνιου (Pablo Neruda), Αγνή (Γιάννης Ψυχάρης) and Ερωτόκριτος (Βιτσέντζος Κορνάρος).
A taste of the feed
When a shared kiss seems large enough to contain the whole world.
Σήμερα, τούτη ἡ μέρα ἤτανε μιὰ κούπα ξέχειλη· σήμερα, τούτη ἡ μέρα ἤτανε τὸ τεράστιο κύμα· σήμερα ἤτανε ἡ γῆς ὁλάκερη. ῾Η τρικυμία μᾶς ἐπῆρε σήμερα καὶ μᾶς ἐσήκωσε σ ᾽ ἕνα ϕιλὶ τόσο ψηλά, ποὺ τρέμαμε σύγκορμοι στὸ ϕῶς μιᾶς ἀστραπῆς καὶ κατεβήκαμε πιασμένοι ὣς τῶν βυθῶν τὰ βάθη χωρὶς νὰ χωριστοῦμε οὔτε στιγμή. Τὰ κορμιά μας σήμερα ἔγιναν ἀπέραντα καὶ ἴσαμε τοῦ κόσμου τὰ πέρατα ἁπλωθήκανε καὶ κύλησαν λειωμένα σὲ μιὰ κοινὴ σταγόνα μόνο ἀπὸ κερὶ ἢ μετέωρα.
Οι Στίχοι του Καπετάνιου · Pablo Neruda
Why is the truth hardest to hear from someone close?
"Πολλά μεγάλον άδικο μας ήκαμεν η Φύση, και την αλήθεια ο άνθρωπος δε θέ’ να τη γρικήσει. Όλοι αγαπούν τα ψόματα να λεν, να μας γελούσι, και την αλήθεια ουδέ κιανείς δε θέ’ να την ακούσει. Κι αν έχουν φίλους κ’ εδικούς, να τους καταδικάσουν, τα λόγια τως σαν άνεμον αφήνου’ να περάσουν. Το φίλον κάνουσιν οχθρόν, τον εδικό έχουν ξένον, σαν τως μιλήσουν το πρεπόν εις πράμα κομπωμένον. Μα κείνος, οπού δεν πονεί, αφήνει να περάσει το σφάλμα, κι ουδέ βούλεται να το καταδικάσει· παινά το κι ομορφίζει το, και πίβουλα κομπώνει, το ψόμα δείχνει απαρθινό, και την αλήθεια χώνει.
Ερωτόκριτος · Βιτσέντζος Κορνάρος
Why the most beautiful morning is the one that hurts most.
Καὶ οὕτω συνέβη. Ἦτο ἤδη τετάρτη μετὰ τὰ μεσάνυχτα. Γλυκοχαράματα, ἀπόπασχα, Ἀπρίλιος ὁ μήν. Τὰ πουλιὰ ἐκελαδοῦσαν εἰς τὰ δένδρα, γύρω εἰς τὴν ἀκρογιαλιάν. Ἡ αὐγὴ ἔδειχνε τὰ ρόδινα δάκτυλά της ψηλὰ ἀπὸ τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ ἀντικρύ, καὶ ὅλος ὁ ἀὴρ ἐμοσχοβολοῦσεν ἀπὸ τὰ ρόδα τῶν κήπων ὁλόγυρα, τὰ ρόδα τὰ ὁποῖα εἶχον πλασθῆ ἀπὸ τὸν Δημιουργὸν χωρὶς ἀκάνθας· καὶ τώρα, διὰ νὰ δρέψῃ τις ἓν ἀπὸ αὐτὰ ἀνάγκη νὰ ματώσῃ τὰ δάκτυλα… καὶ πάλιν, ὅταν τὸ ρόδον εἶναι ὑψηλὰ πολύ, δὲν τὸ φθάνει ὅσον καὶ ἂν τανυσθῇ τις, μόνον ἀδίκως ματώνει τὰ δάκτυλα… καὶ καμμίαν φορὰν πέφτει καὶ σπάζει τὰ πόδια.
Ἔρως Ἥρως · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed