Ποιήματα
Τέλλος Άγρας (1899–1944), 1940
Poems of harbours, rainy neighbourhoods and unwalkable streets, written in the 1920s by a schoolteacher who loved other people's joy more than his own. Read them for their music: charted, warm, and quietly heartbroken. The poems stay close to small things — a bird on a broken branch, wet earth, a moon over a lane — and to an ear that never stops listening. Short, lyric, made for the afternoon. A fine doorway into a poet who is still not read as widely as he deserves. A window onto interwar Greece, with its poor neighbourhoods and songs. Poems of harbours and rainy neighbourhoods from a Greek poet who loved other people's joy more than his own. Read them aloud, and the rhyme does the work: charted, warm, and quietly heartbroken. A warm, rhymed lyric voice moves through rain, harbours and small street scenes with tenderness and a quiet melancholy.
Feels like tenderness, melancholy and wonder. About nature, time and love.
Who it’s for
You may like it if you enjoy short, rhymed poems about harbours, wet earth and ordinary neighbourhoods, especially when read aloud. The Greek is sound-led and rhyme-forward, so if you read Greek slowly or want plain, prose-like clarity, some lines may resist you.
Why read it
It offers a doorway into an interwar Greek poet whose music is warm, charted and quietly heartbroken, and whose small scenes can stay with you.
Pages from the book
All the ways we arrange forgetting, told in a voice that keeps catching itself.
Ήθελες κάτι να μου πειςκαι δεν σου το ρωτούσα,(Το καλοκαίρι είχε σωθείκαι τ’ άνθη που αγαπούσα).Ήθελες κάτι να μου πείςκαι τόχα λησμονήσει.(Τη ρίζα που καθόμαστε-θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει).(Είχε από τότε εντός μουσε φθινόπωρο γυρίσει).Μου είπες, α, ναι!- πως μ’ αγαπάς- μα τόχω λησμονήσει. What you steer by when the sea is inside you rather than around you.
Το βορεινό ουρανό κλωθογυρνούνετ΄ άστρα τα εφτά τα σταυρωμένα.Μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνκι απ΄ τα λογής κατάρτια τα γερμένα(άκου, πώς πάνε κι έρχονται, λυπητερά, ολοένα!)μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνστον ξάστερο ουρανό πώς τρεμουλιάζουνπάνω απ΄ το μώλο τ΄ άστρα στηλωμένα!Μέσα στην άδειαν ύπαρξή μουεσένα, γλυκό μάτι, που χαράζειο Αυγερινός, εσένα έχω κρατήσει,πάνω απ΄ την τρικυμία που έχει φυσήσεινα κυβερνάς, καλόβουλο κι αγαπημένο αστέρι. An emperor asks his soul where it is going; the poem answers with olives.
Animula vagula, blandula,hospes, comesque corporis,qua nunc abibis in loca?Pallidula, rigida, nudula,nec, ut soles, dabis jocos.ADRIANUSΨυχούλα άστεγη, χαϊδεμένη,ξενητεμμένη του κορμιού συντρόφισσα,για πού μισεύεις;Χλωμούλα, τρεμουλιάρα, ολόγυμνη,μηδέ θα κάνης πια χαρές, σαν πρώτα.ΑΔΡΙΑΝΟΣΚάτω απ’ τις ελιές, οι ώρες σιωπηλέςπαίρνουνε τη μέρα πεθαμένη. Τέλλος Άγρας.Agras was the pen name of Evangelos Ioannou, a schoolteacher and librarian in Thessaloniki. He translated Laforgue and wrote some of the first Greek poems of urban alienation, and died of tuberculosis at forty-four.
Books that feel like this
More by Τέλλος Άγρας
Μεταφράσεις
Τέλλος Άγρας, 1939
The Greek poet's versions of French symbolists — Verlaine, Laforgue, Samain — where dusk, rain and tired love are rendered into a Greek that aches.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ποιήματα for me?
- You may like it if you enjoy short, rhymed poems about harbours, wet earth and ordinary neighbourhoods, especially when read aloud. The Greek is sound-led and rhyme-forward, so if you read Greek slowly or want plain, prose-like clarity, some lines may resist you.
- What is Ποιήματα like?
- A warm, rhymed lyric voice moves through rain, harbours and small street scenes with tenderness and a quiet melancholy. Feels like tenderness, melancholy and wonder. About nature, time and love.
- What should I read after Ποιήματα?
- If you liked Ποιήματα, try Ποιήματα (Ζαχαρίας Παπαντωνίου), Φθινόπωρο (Κωσταντίνος Χατζόπουλος) and 1939 (Γιώργος Σαραντάρης).
A taste of the feed
A prayer that asks for nothing, not even to live again.
Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τὴν προσευχή μου. Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου. Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι. Τὴν πίκρα μου τὴ βάσταξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη. Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω. Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω. Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα. Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα. Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει. Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει. Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι. Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ. Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω. Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ῾ναι τέτοια ἐλπίδα.
Ποιήματα · Ζαχαρίας Παπαντωνίου
The autumn that arrives like a held breath.
Ο Στέφανος θυμάται τώρα πως έπειτα ήρθε το φθινόπωρο· ένα ήμερο φθινόπωρο με μέρες στη σειρά ασυννέφιαστες, χλιαρές και απάνεμες. Οι λόφοι άπλωναν βιολέτινοι με τ’ ανθισμένα ρείκια στις πλαγιές, πέρα οι γιαλοί αλλού μενεξεδένιοι αλλού τριανταφυλλοί, οι βράχοι σε σχήματα που άλλαζαν παράξενα κάθε στιγμή κρεμιόνταν σαν ανάεροι στα νερά, οι αμμουδιές χρυσοφεγγίζαν κάτω σαν παρδαλά πανιά απλωμένα στο ακρογιάλι. Ένα φως απαλό και διάφανο, που έμοιαζε σα να ήταν καθρέφτισμα κατιτίς άυλου, έτρεμε στον αέρα και στη γη.
Φθινόπωρο · Κωσταντίνος Χατζόπουλος
What if poetry stopped being verse and turned into a whole life?
Την ποίηση θα την κάνουμε μυθιστορία Μυθιστορία της άνοιξης και του καλοκαιριού Μυθιστορία του σώματος και της ψυχής Έλα να σπρώξουμε τους αιώνες μπροστά και πίσω Με τα γόνατα με τα χέρια με το στήθος Ν’ αφήσουμε χώρο στον εαυτό μας να σηκωθεί Να τεντώσει τα μπράτσα και ν’ ανασάνει Και να μπορέσει κάποτε σαν τον κεντρίσει ο πόθος Να πιάσει απ’ το δέντρο της πλάσης όλους τους καρπούς Μ’ όλα τα χελιδόνια να διασχίσει την οικουμένη Ένα ταξίδι σε μια αναπνοή.
1939 · Γιώργος Σαραντάρης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed