Pages from Ποιήματα that stand on their own, chosen for how they read today. The text is in the public domain.
All the ways we arrange forgetting, told in a voice that keeps catching itself.
Ήθελες κάτι να μου πειςκαι δεν σου το ρωτούσα,(Το καλοκαίρι είχε σωθείκαι τ’ άνθη που αγαπούσα).Ήθελες κάτι να μου πείςκαι τόχα λησμονήσει.(Τη ρίζα που καθόμαστε-θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει).(Είχε από τότε εντός μουσε φθινόπωρο γυρίσει).Μου είπες, α, ναι!- πως μ’ αγαπάς- μα τόχω λησμονήσει.
— Ποιήματα, Τέλλος Άγρας (1940)
What you steer by when the sea is inside you rather than around you.
Το βορεινό ουρανό κλωθογυρνούνετ΄ άστρα τα εφτά τα σταυρωμένα.Μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνκι απ΄ τα λογής κατάρτια τα γερμένα(άκου, πώς πάνε κι έρχονται, λυπητερά, ολοένα!)μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνστον ξάστερο ουρανό πώς τρεμουλιάζουνπάνω απ΄ το μώλο τ΄ άστρα στηλωμένα!Μέσα στην άδειαν ύπαρξή μουεσένα, γλυκό μάτι, που χαράζειο Αυγερινός, εσένα έχω κρατήσει,πάνω απ΄ την τρικυμία που έχει φυσήσεινα κυβερνάς, καλόβουλο κι αγαπημένο αστέρι.
— Ποιήματα, Τέλλος Άγρας (1940)
An emperor asks his soul where it is going; the poem answers with olives.
Animula vagula, blandula,hospes, comesque corporis,qua nunc abibis in loca?Pallidula, rigida, nudula,nec, ut soles, dabis jocos.ADRIANUSΨυχούλα άστεγη, χαϊδεμένη,ξενητεμμένη του κορμιού συντρόφισσα,για πού μισεύεις;Χλωμούλα, τρεμουλιάρα, ολόγυμνη,μηδέ θα κάνης πια χαρές, σαν πρώτα.ΑΔΡΙΑΝΟΣΚάτω απ’ τις ελιές, οι ώρες σιωπηλέςπαίρνουνε τη μέρα πεθαμένη.
— Ποιήματα, Τέλλος Άγρας (1940)
What the ground is quietly doing while it looks completely dead.
Σκέψου –τι πράματα γλυκάκοιμούνται κάτωθε απ’ το χιόνι.Κοιμάται ο σπόρος, μυστικά,καθώς το φύτρο του φυτρώνει.Κοιμούνται αμέτρητα σπαρτά–κι όλο ονειρεύονται τ’ αστάχυα.Τ’ άγρια μπουμπούκια, σφαλιστά,ύπνος τα παίρνει, μες στα βράχια…Έχει όλ’ η πλάση κοιμηθείκάτω απ’ το κάτασπρο σεντόνι,ωσότου να της πει στ’ αυτίμια συλλαβή το χελιδόνι.
— Ποιήματα, Τέλλος Άγρας (1940)
What it would mean to be taken into a flower, and open again as one.
Κ’ έρχεται, το λουλούδι, έρχεται και με σμείγει–Κ’ είναι σα να το μέλλη και να μη το μέλλη–στα μαβειά του με ντύνει, με περιτυλίγει,στ’ αξέβαφα μαβειά με ντύνει, και με θέλει.Το φύλλο κατά μέσα στην καρδιά του κλίνεικι’ αγάλια, με χωρεί κ’ εμένα, ολίγο-ολίγο·στα μάτια του τ’ ανήξερα με καταπίνει– και στους πανσέδες μέσα, ένας πανσές ανοίγω.
— Ποιήματα, Τέλλος Άγρας (1940)
The moment a season stops being scenery and starts acting on everything it touches.
Πέρασε απ’ τις γνωστικέςτις κοπέλεςκι άνθισαν ποδιές λευκέςκαι κορδέλες.Άγιασε τα χώματαμ’ άγια μύρα,κι είν’ ευκές τα χρώματα,γύρα-γύρα.Πήγε κι απ’ την εξοχήκι απ’ το ρέμα,κι όλοι οι φράχτες, οι φτωχοί,τρέχουν αίμα.
— Ποιήματα, Τέλλος Άγρας (1940)
Some faces survive in paint because the painter wanted one thing that could never be given.
Poems of harbours, rainy neighbourhoods and unwalkable streets, written in the 1920s by a schoolteacher who loved other people's joy more than his own. Read them for their music: charted, warm, and quietly heartbroken. The poems stay close to small things — a bird on a broken branch, wet earth, a moon over a lane — and to an ear that never stops listening. Short, lyric, made for the afternoon. A fine doorway into a poet who is still not read as widely as he deserves. A window onto interwar Greece, with its poor neighbourhoods and songs. Poems of harbours and rainy neighbourhoods from a Greek poet who loved other people's joy more than his own. Read them aloud, and the rhyme does the work: charted, warm, and quietly heartbroken.
Read pages from books like this, one at a time
BookFeed is a feed of real passages from real books. It learns what moves you and finds your next book.
