Ποιήματα
Ζαχαρίας Παπαντωνίου (1877–1940), 1934
A gentle Greek poet of birds, donkeys and old women at the spindle — short poems that notice small lives and say a quiet, unsentimental goodbye to them. Quiet, tender poems that move at a walking pace, noticing birds, donkeys and old women with unsentimental warmth and a melancholy hush.
Feels like tenderness, melancholy and serenity. About nature, home and solitude.
Who it’s for
You may like it if you enjoy short Greek poems about small lives, animals and village scenes, and don't mind a gentle, elegiac tone. The polytonic Greek and formal diction of the 1934 text can make it slower going if you read modern Greek more easily than older literary Greek.
Why read it
It offers a quiet corrective to loud days: close attention to ordinary creatures and people, and a voice that can say goodbye without sentimentality.
Pages from the book
A prayer that asks for nothing, not even to live again.
Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τὴν προσευχή μου.Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου.Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι.Τὴν πίκρα μου τὴ βάσταξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη.Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω.Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω.Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα.Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα.Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει.Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει.Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι.Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ.Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω.Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ῾ναι τέτοια ἐλπίδα. The moon spends one night doing chores around a small farm.
Στὸ στάβλο ἦρθ᾿ ἀπόψε τὸ φεγγάρι...Ἐκοίταξεν ἀπ᾿ τὸ παράθυρό του,εἶδε τὴν ἀγελάδα, τὸ μοσκάρι,τὸ βόδι ποὺ μασοῦσε τὸ σανό του.Στὸ κῆπο μας ἀνήσυχα γλιστροῦσε,ἀνέβηκεν ἐπάνω στὴ συκιά μας,ἐμέτρησε τὰ λίγα πρόβατά μας,εἶδε τὸ γάϊδαρό μας καὶ γελοῦσε.Πῆγε στ᾿ ἀμπέλι, πῆγε στὸ λιοστάσι,ἄκουσε τὰ κουδούνια ἀπ᾿ τὸ κοπάδι,χωρὶς κουβᾶ κατέβη στὸ πηγάδικι ἤπιε πολὺ νερὸ νὰ ξεδιψάσει. Calling a mountain range your mother, and meaning it.
Τὴ μάννα μου τὴ Ρούμελη ν᾿ ἀγνάντευα τὸ λαχταρῶ...ψηλὰ ποὺ μὲ νανούριζες καημένο Καρπενήσι!Τρανὰ πλατάνια ξεδιψοῦν στὶς βρύσες μὲ τὸ κρύο νερό.Σαρακατσάνα ροβολάει καὶ πάει γιὰ νὰ γεμίσει.Μὲ κρουσταλλένια σφυριχτὰ σὲ λόγγους φεύγουν σκοτεινοὺςκοτσύφια καὶ βοσκόπουλα μὲ τὰ λαμπρά τὰ μάτια,νερὰ βροντοῦνε στὸ γκρεμὸ καὶ πᾶνε πρὸς τοὺς οὐρανοὺςἴσια κι ὀρθὰ σὰν τὴν ψυχὴ τῆς Ρούμελης τὰ ἐλάτια. Ζαχαρίας Παπαντωνίου.Papantoniou wrote the first Greek children's book of its kind, «Τα ψηλά βουνά» (1918), and designed the famous Evzone uniform.
Books that feel like this
More by Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Το λαμπρό αμάξι
Ζαχαρίας Παπαντωνίου, 1920
A poor clerk is courted by the richest man in Athens, and a shoemaker-poet becomes the neighbourhood's sudden myth. Two comedies of money and imagination, written in the city's own breath.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ποιήματα for me?
- You may like it if you enjoy short Greek poems about small lives, animals and village scenes, and don't mind a gentle, elegiac tone. The polytonic Greek and formal diction of the 1934 text can make it slower going if you read modern Greek more easily than older literary Greek.
- What is Ποιήματα like?
- Quiet, tender poems that move at a walking pace, noticing birds, donkeys and old women with unsentimental warmth and a melancholy hush. Feels like tenderness, melancholy and serenity. About nature, home and solitude.
- What should I read after Ποιήματα?
- If you liked Ποιήματα, try Ποιήματα (Τέλλος Άγρας), Η νοσταλγός (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) and Έργα (Κώστας Κρυστάλλης).
A taste of the feed
All the ways we arrange forgetting, told in a voice that keeps catching itself.
Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα, (Το καλοκαίρι είχε σωθεί και τ’ άνθη που αγαπούσα). Ήθελες κάτι να μου πείς και τόχα λησμονήσει. (Τη ρίζα που καθόμαστε -θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει). (Είχε από τότε εντός μου σε φθινόπωρο γυρίσει). Μου είπες, α, ναι! - πως μ’ αγαπάς - μα τόχω λησμονήσει.
Ποιήματα · Τέλλος Άγρας
The place you ache for may be only twelve miles away.
Έλεγε πάντοτε πέρα, κ’ εννοούσε την πατρίδα. Όπισθεν του πρώτου πρασίνου βουνού, άνωθεν του οποίου είχεν ανατείλει η σελήνη, βουνού μαύρου την νύκτα και σκοτεινοφαίου τώρα με της σελήνης το φως, ύψωνε την κορυφήν του υψηλόν όρος και λευκόν, πότε χιονοσκέπαστον, πότε γυμνόν και βραχώδες. Εκεί ήτο η πατρίς, ο τόπος της γεννήσεώς της. Κ’ εστέναζε τόσον δι’ αυτήν, ως να την εχώριζεν ολόκληρος ωκεανός εκείθεν, ενώ μόλις απείχε δώδεκα μίλια, και η μικρά ραχούλα του πρασίνου βουνού δεν ίσχυε να κρύψη την ημέραν την υψηλήν οφρύν του λευκού όρους. Και την επόθει τόσον, ως να την είχε στερηθή από χρόνων πολλών, ενώ μόλις από ολίγων εβδομάδων ευρίσκετο εις την γείτονα νήσον.
Η νοσταλγός · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
The mountains renew themselves each spring; the speaker asks why he cannot.
Γεράματα δὲν ἔχετε καὶ χάρο δὲ φοβᾶστε· τὰ μεσημέρια ἁπλώνετε τὸν ἴσκιο στὸ διαβάτη, στὸ ζευγολάτη, στὸ βοσκό, στοῦ κοπαδιοῦ τὸν πλῆθο Τὴν νύχτα ὁλόρθα κι ἄγρυπνα πίνετε καὶ ροφᾶτε δροσιὰ βουνίσια ἀχόρταγα καὶ τὸ ταχύ, ὅταν φέγγη, ἐσεῖς παλάτια γίνεστε στὸν κότσυφα, στ’ ἀηδόνι. Ἐσᾶς σᾶς τρέφουν κρύα νερά, τὰ χιόνια σᾶς πλαταίνουν μωρὲ βουνά, ψηλὰ βουνά, ψηλὰ καὶ δασωμένα, τώρα ποὺ ὁ Μάης σᾶς γιόμωσε μ’ ἀνθούς, μὲ χλόη, μὲ νιάτα, γιατί δὲν ξανανιώνετε κι ἐσεῖς τὸ γέρο ἐμένα, σάμπως καινούργια γένονται καὶ σάμπως ξανανιώνουν τοῦτα τὰ χαμηλὰ κλαριὰ καὶ τὰ παλιὰ τὰ δέντρα, νὰ γίνω πάλι ὡς ἤμουν νιός, νὰ γίνω παλικάρι;
Έργα · Κώστας Κρυστάλλης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed