Ποίηση
Μαργαρίτα Δαλμάτη, 1972
Keats’s poems turn encounters with nature, Homer and ancient sculpture into sudden enlargements of the imagination.
Feels like awe, wonder and longing. About art, nature and time.
A page from the book
A poem can make an old world appear newly discovered.
Πολὺ ἔχω ταξιδέψει σὲ χῶρες ὁλόχρυσες καὶ ἄστεα καὶ τὸ νοῦ πολλῶν ἀνθρώπων ἔχω δεῖ· πελάγισα στὰ δυτικὰ νησιώτικες ἀκτὲς ποὺ κατοικοῦν βάρδοι, πιστοὶ τοῦ Φοίβου ἀκόλουθοι. Κι ἔλεγαν γιὰ μιὰν ἁπλωσιὰ ἱστορίες πάμπολλες – τοῦ βαθυμέτωπου ῞ Ομηρου ἀπόλυτη νομή· μὰ δὲν ἀνάσανα τὶς γαληνότατές του πνοές, παρὰ ὅταν ἄρρηκτη ἄκουσα τοῦ Τσάπμαν τὴ ϕωνή: κι ἔνιωσα σὰν νυχτερινῶν ἀστερισμῶν θεωρός, ποὺ νέος πλανήτης στὰ οὐράνια του ξάϕνου κυλᾶ· ἢ ρωμαλέος Κορτὲς ποὺ ἴδιος θαλασσαετὸς ξάνοιγε τὸν Εἰρηνικό – οἱ ἄντρες του βλέμματα μιᾶς ἀπορίας ἄγριας – ὀρθὸς αὐτός, βουβὸς σὲ μιὰ κορϕὴ στοῦ Δαριὲν τὸ πέρασμα, ψηλά. Μαργαρίτα Δαλμάτη.The Greek passages are translations of John Keats’s poems; the book also includes his poems in English.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Ποίηση like?
- Feels like awe, wonder and longing. About art, nature and time.
- What should I read after Ποίηση?
- If you liked Ποίηση, try Ποίηση (Άγγελος Σικελιανός), Ποιήματα (Τέλλος Άγρας) and Ο Αρίονας (Γεράσιμος Μαρκοράς).
A taste of the feed
A country bends its whole self over a single coffin.
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός, σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει... κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός, κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει. πρώτη φορά. Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα, που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη, τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.
Ποίηση · Άγγελος Σικελιανός
All the ways we arrange forgetting, told in a voice that keeps catching itself.
Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα, (Το καλοκαίρι είχε σωθεί και τ’ άνθη που αγαπούσα). Ήθελες κάτι να μου πείς και τόχα λησμονήσει. (Τη ρίζα που καθόμαστε -θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει). (Είχε από τότε εντός μου σε φθινόπωρο γυρίσει). Μου είπες, α, ναι! - πως μ’ αγαπάς - μα τόχω λησμονήσει.
Ποιήματα · Τέλλος Άγρας
She dresses and drinks as if for a wedding. Afterwards, the moon crosses her lips.
Σὰ νύφη στολισμένη ἔπειτα πάει καὶ ρίχνεται στὸ στρῶμα, ὅπου δειλιάζει· ἀλλὰ ξάφνου σὲ λίγο ἀνασκιρτάει καί, δίχως φρίκη, ἕνα ποτῆρι ἀδράζει. Σὰν κἄτι ἀκούει· προσέχει, καὶ γελάει: Μὲ κράζει! - μουρμουρίζοντας – μὲ κράζει! Γλήγορα! ἂν τρέξω εἰς τὸ πλευρό του· ἂς κάμω πικρότατη σπονδὴ γιὰ οὐράνιο γάμο! Τ’ ἄδειο ποτῆρι καταγῆς, τὸ σῶμα πέφτει βάρος ἀναίσθητο στὴν κλίνη· ἀλλ’, ὡς γελοῦν τὰ ὡραῖα της χείλη ἀκόμα, φαντάζεσαι πῶς κἄτι ἔχει νὰ κρίνῃ.
Ο Αρίονας · Γεράσιμος Μαρκοράς
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed