Λόγια της Πλώρης
Ανδρέας Καρκαβίτσας (1866–1922), 1899
★ 3.71 from 849 ratings on Goodreads
Sailors, sponge-divers and captains tell of the sea's justice, its monsters and its dead, in stories that turn folk belief into salt-stung literature. Salt air, dread and wonder mix in lyrical sea stories that move at a storyteller’s pace, with sailors’ voices close to your ear.
Feels like awe, dread and nostalgia. About nature, death and faith.
Who it’s for
You may like it if you enjoy folk beliefs, harsh seafaring lives and rich, old-fashioned Greek prose told through sailors’ voices. Be ready for dense nautical terms and a glossary that can pull you out of the story, and for some tales that repeat or vary in strength.
Why read it
It gives you the sea as sailors imagined it, with monsters, justice and the dead, in language worth slowing down for.
Pages from the book
A whole world appears in the clouds, down to the funerals and the wedding feasts.
Σύγνεφα μεγάλα, σταχτιά σαν βουνά αθάλης με χοντρά ισκιόφωτα, με λαγκαδιές πυκνοντυμένες, μ’ εξογκώματα εδώ που άστραφτε το αφράτο μάρμαρο, με κορυφές εκεί ψιλοπελεκημένες που έλαμπε το χρυσοβαμμένο κρύσταλλο, εδώ με ποτάμια πλατιά και κόκκινα, εκεί με καταρράχτες ψηλούς, ασημόχυτους, έφραζαν από άκρη σε άκρη της δύσις τα ουρανοθέμελα. Και απάνω στις ομάλιες είτε στις πλαγιές, χωριά έβλεπες με τ’ άσπρα τους σπιτάκια να κρέμωνται στην άβυσσο και παληκάρια με βιολιά και λαβούτα να μεθοκοπούν στους δρόμους και παρθένες βεργολυγερές να χορεύουν στις αυλές ανεμοπόδαρες. Μέσα στα ποτάμια έβλεπες καράβια ν’ αρμενίζουν με άξιους κ’ ευτυχισμένους ναύτες και στις λαγκαδιές βαθειά, ασπρόμαλλα κοπάδια να δροσολογιώνται τόσο, που επρόσμενες ώρα την ώρα ν’ ακούσης τα κυπριά να κουδουνίσουν και τη φλογέρα του βοσκού τους να γλυκολαλή. He spent his whole life looking for something that might not exist. Was it worth it?
Επήγαμε τέλος. Κυτάζω με το γυαλί στον βυθό· πουθενά το γιούσουρι! Φέρνω μια βόλτα, δυο, τρεις· τίποτα! Άρχισε να με πιάνη απελπισία. Μιαν απελπισία παράξενη. Τόσα χρόνια το ανάστενα στη φαντασία μου, το έβλεπα γιγαντωμένο εμπρός μου, επάλαιβα μαζί του, εθριάμβευα και τόρα να βγαίνουν όλα ψέματα! Δεν ημπορούσα να το υποφέρω. Κάπου έπρεπε να υπάρχη, κάπου να το συναντήσω, θέλεις κάτω στους βυθούς, θέλεις πέρα στο ακρογιάλι, θέλεις απάνω στα σύγνεφα· έστω! Να το συναντήσω, να μετρηθώ μαζί του και ας με καταλύση. Ας κρεμασθούν και τα δικά μου κόκκαλα, τρόπαιο θλιβερό απάνω του, όπως και των άλλων παλαβών. Όχι όμως να μην το γνωρίσω ποτέ στη ζωή μου. Τότε γιατί έζησα τόσον καιρό, γιατί έγινα εικοσάχρονος, γιατί έμαθα τη θάλασσα, γιατί ανασκάλισα τους βυθούς; Μόνον για το καρβέλι! You save a drowning child, and the sea keeps you instead.
Μα εκείνη την ώρα ένα παιδί στο τρέξιμό του εχτύπησε κάπου κ’ επλατάγισε λειπόθυμο στα νερό. Δεν χάνω καιρό, πηδώ μέσα με τα ρούχα μου. Δυο βουτιές κ’ έσυρα το παιδί από τη θάλασσα. Έσυρα εκείνο μα εμπλέχθηκα εγώ αλύτρωτος στα δίχτυά της. Από τότε έφυγεν ο ύπνος, η ησυχία, η χαρά από κοντά μου. Εκείνο το θαλασσοβούτημα, το χλιαρό νερό που αγκάλιασε το κορμί μου έσυρε την ψυχή σκλάβα κατόπιν του. Το εθυμόμουν κ’ ενόμιζα ρεύμα ηλεκτρικό πως έσερνε στη ραχοκοκκαλιά μου ζεστά φιλήματα. Ανοιχτά τα μάτια κ’ έβλεπα εμπρός μου παρθένα γαλαζοντυμένη, ολογέλαστη, δροσάτη να μου γνέφη από μακριά και να μου λέγει. — Έλα! What readers say
Readers often praise the vivid, lyrical language and immersive sea atmosphere, with many feeling transported to a harsh nautical world. Some find the nautical vocabulary and glossary distracting, and several note uneven stories or repetition, though many still value it as a classic.
Ανδρέας Καρκαβίτσας.Karkavitsas trained as a doctor and served as a ship's surgeon, crossing the Mediterranean on a troop transport; Λόγια της Πλώρης gathers the sailors' talk he collected and reworked into fiction.
Books that feel like this
More by Ανδρέας Καρκαβίτσας
Ο ζητιάνος
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1896
A begging mastermind and a priestess of superstition in a Thessalian village that will pay for a baby to stay away. Appalling, funny, exact.
Ηρώων τέκνα
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1911
A comic, merciless anatomy of election fever in post-revolutionary Mesolongi, where the sons of heroes trade glory for votes and turn a portrait into a god.
Εὐέλπιδες
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1899
Twelve stories of young men on the edge of everything — battle, the sea, first love — written by a doctor who watched war at first hand and turned it into taut lyric prose.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Λόγια της Πλώρης for me?
- You may like it if you enjoy folk beliefs, harsh seafaring lives and rich, old-fashioned Greek prose told through sailors’ voices. Be ready for dense nautical terms and a glossary that can pull you out of the story, and for some tales that repeat or vary in strength.
- What is Λόγια της Πλώρης like?
- Salt air, dread and wonder mix in lyrical sea stories that move at a storyteller’s pace, with sailors’ voices close to your ear. Feels like awe, dread and nostalgia. About nature, death and faith.
- What should I read after Λόγια της Πλώρης?
- If you liked Λόγια της Πλώρης, try Toilers of the Sea (Victor Hugo), Kwaidan (Lafcadio Hearn) and The Jungle Book (Rudyard Kipling).
A taste of the feed
The slow arithmetic by which longing turns into a habit.
The year advanced; the time came when the trellises were heavy with roses, and haunted by the butterflies. By little and little, he had come to conceal himself for hours behind her wall, motionless and silent, seen by no one, and holding his breath as Déruchette passed in and out of her garden. Men grow accustomed to poison by degrees.
Toilers of the Sea · Victor Hugo
What a palace looks like a hundred years after the queens have gone.
He set his teeth and said nothing, but went with the shouting monkeys to a terrace above the red sandstone reservoirs that were half full of rainwater. There was a ruined summerhouse of white marble in the center of the terrace, built for queens dead a hundred years ago. The domed roof had half fallen in and blocked up the underground passage from the palace by which the queens used to enter; but the walls were made of screens of marble tracery—beautiful, milk-white fretwork, set with agates and cornelians and jasper and lapis lazuli, and as the moon came up behind the hill it shone through the openwork, casting shadows on the ground like black-velvet embroidery.
The Jungle Book · Rudyard Kipling
Pull on any one thing and the whole mountain moves.
No Sierra landscape that I have seen holds anything truly dead or dull, or any trace of what in manufactories is called rubbish or waste; everything is perfectly clean and pure and full of divine lessons. This quick, inevitable interest attaching to everything seems marvelous until the hand of God becomes visible; then it seems reasonable that what interests Him may well interest us. When we try to pick out anything by itself, we find it hitched to everything else in the universe. One fancies a heart like our own must be beating in every crystal and cell, and we feel like stopping to speak to the plants and animals as friendly fellow mountaineers.
My First Summer in the Sierra · John Muir
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed