Λυρικά
Γεράσιμος Μαρκοράς (1826–1911), 1890
A Heptanesian poet of the generation after Solomos writes of exile, graves and the small consolations of song — direct, musical, and startlingly modern in its grief. The poems move with a quiet, musical grief, turning exile, graves and memory over in direct language that can feel surprisingly modern.
Feels like longing, grief and tenderness. About death, memory and home.
Who it’s for
You may like it if you are drawn to 19th-century Greek poetry that sings plainly about loss, home and distance. The Greek is older and sometimes formal, and the persistent grief can make it a sombre read rather than an easy one.
Why read it
It offers a direct, musical voice for grief and exile, and a bridge from Solomos to later Greek poetry.
Pages from the book
What you say to a stranger whose whole family was taken by the sea.
Ὀμπρός σου, ὦ ξένε, τρέμονταςζυγόνω ἀγάλι ‘γάλικαὶ προσκυνάω τὴ θλίψη σου·θλίψη βαθειά, μεγάλησὰν τὸ στοιχεῖο, ποῦ σ’ ἅρπαξεγυναῖκα καὶ παιδιά.Στὴ γῆ τὸ μάτι ἀδάκρυτονὰ προσηλόνῃς πᾶψε·τὴ συφορὰ ποῦ σ’ εὕρηκεπές, ξαναπὲς καὶ κλᾶψε·αὐτή ‘ναι, μαῦρε, ἡ μόνη σουἀθλία παρηγοριά. How do you bring flowers to a name-day when there is only earth to receive them.
Καὶ πῶς λουλούδια σήμερα στὸ μνῆμα νὰ σοῦ φέρω,ἐνῷ, γυναῖκα μου άκριβή,δύο φούχταις κόκκαλα καὶ γῆ΄ς αὐτὸ θαμμέναις ξέρω;Ἐδῶ, ποῦ χίλια ὁλόγυρα σημάδια τῆς ζωῆς σουβλέπω δακρύζοντας, ἐδῶμ’ ἣσυχη θλίψη ἐπιθυμῶνὰ κάμω τὴ γιορτή σου. A dying man asks only to see his mountains once more, even by a trick.
Στὴν ξενιτειὰ πεθαίνω,πατρίδα μου ακριβή·θ’ ἀφήσω τὸ κορμὶσὲ χῶμα ξένο.Τοῦ κάκου αὐγὴ καὶ βράδυποθοῦσα νὰ σὲ ἰδῶ.Χριστέ! μὲ τὶ καϊμὸθὰ πάω στὸν Ἅδη!Δεῖξε μου κἃν τὴν ἔρμη,τὴ δοξασμένη γῆ,μὲ ἀπάτη σπλαχνική,βαρειά μου θέρμη! Γεράσιμος Μαρκοράς.Markoras, born in Kefalonia, was a friend of Lorentzos Mavilis and wrote the long poem 'O Orkos' about the Battle of Peta; his collected Lyrics appeared in 1890.
Books that feel like this
More by Γεράσιμος Μαρκοράς
Ζωή
Γεράσιμος Μαρκοράς, 1898
A Greek poet of the Ionian school turns birdsong, sea, mothers and lost youth into tight, singing stanzas — poetry that still has the smell of salt on it.
Χάρος
Γεράσιμος Μαρκοράς, 1898
Nineteenth-century Heptanesian poems on death, orphanhood and the dead we keep talking to — written by a poet who buried a brother and made elegy feel like tenderness.
Ο Αρίονας
Γεράσιμος Μαρκοράς, 1890
The poet Arion, thrown into the sea by pirates, sings for his life — a Greek romance of music, rescue, and a love that turns poison into honey.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Λυρικά for me?
- You may like it if you are drawn to 19th-century Greek poetry that sings plainly about loss, home and distance. The Greek is older and sometimes formal, and the persistent grief can make it a sombre read rather than an easy one.
- What is Λυρικά like?
- The poems move with a quiet, musical grief, turning exile, graves and memory over in direct language that can feel surprisingly modern. Feels like longing, grief and tenderness. About death, memory and home.
- What should I read after Λυρικά?
- If you liked Λυρικά, try Ανέκδοτα ποιήματα (Μαρία Πολυδούρη), Θάνατος Παλληκαριού (Κωστής Παλαμάς) and Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης).
A taste of the feed
Why a station the moment the train has gone is the loneliest place there is.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
A dog spends the night trying to reach his master's severed head.
Ὁ σκύλος μόνος ἔμεινε. Ξαπλώνεται στὸ χῶμα καὶ βόγγει, βόγγει ὁ δύστυχος ἀπ’ τὴν πολλὴ τὴν πίκρα. Σὰν ἦλθαν τὰ μεσάνυχτα μὲ μιᾶς ὀρθὸς πετιέται καὶ μὲ τὸ στόμα μάχεται νὰ φθάσῃ τὸ κεφάλι. Κ’ αἱμάτωνε καὶ πλήγιαζε τὰ ἔρμα του τὰ νύχια, ποὺ ξεκολλοῦν καὶ πέφτουνε σγαρλίζοντας τὴν πέτρα. Εἶναι ψηλά, δὲν ἔφθανε. Τεντώνεται, κρεμιέται, γλυστρᾷ καὶ πέφτει, σκώνεται, ὁρμᾷ, πηδάει ἀκόμα ἀνδρειωμένο πήδημα κι’ ἀνέλπιστ’ ἀνεβαίνει. Ἀρπάζει μὲς στὰ δόντια του τὸ φοβερὸ κεφάλι κι’ ἀντάμα φεύγουνε τὰ δυό, παίρνουν βουνὰ καὶ λόγγους. Κ’ ἐκεῖθε ποὺ διαβαίνουνε, ξαφνίζονται τὰ δέντρα καὶ τὄνα τ’ ἄλλο ρώταγε, ὁ πεῦκος τὰ πλατάνια, τὸ κυπαρίσσι τὴν ἐτιὰ καὶ ἡ φτελιὰ τὴ δάφνη:
Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα · Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Lift the stone off the secret. Do not flinch at what bites.
Τοῦ μυστήριου ἀνασήκωσε τὴν πέτρα Καὶ μὴ σκιαχτῇς τὸ δάγκωμα τοῦ ἀστρίτα· Τὴν ἀλήθεια ἀκατάπαυστα ἀναζήτα Καὶ ἰδὲς ἂν εἶναι, ὡς λέν, ψυχοπονέτρα. Μία μία τὲς σαγιττιὲς τοῦ πόνου μέτρα Καὶ ἄγρυπνος τὲς πληγὲς ποῦ ἀνοίγουν κοίτα· Μηνύτρα φτάνει ἡ κάθε μιὰ σαγίττα Ἀπ’ τῆς ἄσπλαχνης Μοίρας τὴ φαρέτρα. Καὶ ἂ βρῇς ποῦ ὁ πόνος εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, Τότες ἀπ’ τ’ ἀντριωμένα σου τὰ στήθια Γδύσου τὴν ταπεινότη τῆς ὀρφάνιας· Στῆς Ὀμορφιᾶς, στῆς Δύναμης τὴ γλύκα, Μὲ ἀλαλητὸ χαρὰς καὶ περηφάνειας Γίνε Θεός σου καὶ τὴ Μοῖρα νίκα.
Σονέτα · Λορέντζος Μαβίλης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed