Ανέκδοτα
Κωνσταντίνος Καβάφης (1863–1933), 1968
Cavafy's secret drawer: poems he never published, from chess-game allegories and lost youth to homoerotic confession and the last Greek emperor. These unpublished poems move between quiet nostalgia and a haunted, confessional intimacy, with a slow, reflective pace and a voice that feels private, as if overheard.
Feels like nostalgia and melancholy. About memory, identity and love.
Who it’s for
You may like it if you enjoy Cavafy's quieter, more private voice and poems that circle memory and desire. Some pieces were never prepared for publication, and a few are openly homoerotic, so they can feel raw or intimate.
Why read it
It gives you the poems Cavafy kept out of sight, where his historical wit and private longing meet without polish or performance.
Pages from the book
At night, things without names walk through your room.
Την νύκτα, Δέσποτα Χριστέ μου,τον νου και την ψυχή μου φύλαττέ μουσαν γύρω μου αρχινούν και περπατούνεΌντα και Πράγματα που όνομα δεν έχουνκαι τ’ άσαρκα ποδάρια των στην κάμαρή μου τρέχουνκαι κάμνουν στο κρεβάτι μου κύκλο για να με διούνε —και με κοιτάζουν σαν να με γνωρίζουνσαν να καγχάζουν άφωνα που τώρα με φοβίζουν. A people who forgot their language still meet once a year to remember it.
Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάταιεξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοιμε Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.Το μόνο που τους έμενε προγονικόήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.Κ’ είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτήςτα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.Και πάντα μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους. A chess pawn spends its life journeying toward a death it can't avoid.
Aλλά γλιτώνει απ’ τους κινδύνους όλουςκαι στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,στην φοβερή γραμμή την τελευταία·τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνεικ’ ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.Για την βασίλισσα, που θα μας σώσει,για να την αναστήσει από τον τάφοήλθε να πέσει στου σκακιού τον άδη. Κωνσταντίνος Καβάφης.Cavafy spent three decades as a clerk in the Alexandria Irrigation Service, publishing almost nothing in his lifetime; hundreds of his poems survived in private folders, distributed only to trusted friends.
Books that feel like this
More by Κωνσταντίνος Καβάφης
Ποιήματα
Κωνσταντίνος Καβάφης, 1937
A civil servant in Alexandria turns Greek history into a mirror for every reader who has failed at something or is tempted to give up. Read one poem a night, and it stays with you.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ανέκδοτα for me?
- You may like it if you enjoy Cavafy's quieter, more private voice and poems that circle memory and desire. Some pieces were never prepared for publication, and a few are openly homoerotic, so they can feel raw or intimate.
- What is Ανέκδοτα like?
- These unpublished poems move between quiet nostalgia and a haunted, confessional intimacy, with a slow, reflective pace and a voice that feels private, as if overheard. Feels like nostalgia and melancholy. About memory, identity and love.
- What should I read after Ανέκδοτα?
- If you liked Ανέκδοτα, try Ποιήματα (Ιωάννης Πολέμης), Διηγήματα (Παύλος Νιρβάνας) and Φυλλάδες του Γεροδήμου (Αργύρης Εφταλιώτης).
A taste of the feed
Flowers that bloom and die without a single person seeing them.
Λουλούδια οὐρανοπότιστα, ποῦ μὲς τὸ λόγγο βγαίνουν κ’ ἐκεῖ σκορποῦν τὸ μόσχο τους καὶ ἀγνώριστα πεθαίνουν· δάκρυα νεροῦ, ποῦ χύνει βρυσοῦλα ξερολίβαδου, καὶ ἡ γῆ τὰ καταπίνει. Φτωχό, πανέρμο χάλασμα, τὸ μάτι μου σὲ βρέχει μὲ τῆς καρδιᾶς τὰ κλάϋματα, καὶ τρέχουν τοῦτα, ὡς τρέχει τοῦ πόνου μου τὸ κῦμα, σὰ βλέπω δίχως ὄνομα χορταριασμένο μνῆμα.
Ζωή · Γεράσιμος Μαρκοράς
Why a station the moment the train has gone is the loneliest place there is.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed