Φυλλάδες του Γεροδήμου
Αργύρης Εφταλιώτης (1849–1923), 1900
A sharp, funny, moving collection of vignettes about Greek life and character, told by a master of demotic prose who believed the language of the people could carry the weight of literature. A warm, lyrical voice carries these vignettes through memory and nostalgia, with sharp humour and a slow, storytelling pace.
Feels like nostalgia, wonder and serenity. About memory, identity and love.
Who it’s for
You may enjoy this if you like essayistic sketches of Greek character, demotic speech and recollections tinged with wonder and love. Be aware that the Greek is a nineteenth-century demotic that can ask patience of modern readers, and the vignette form offers no continuous plot.
Why read it
It gives a lively record of Greek life and a case for everyday language as literary prose, told with humour and feeling rather than pedantry.
Pages from the book
A love so fierce it would rather drown than be captured.
— Τρέχα λοιπόν, ίσια στη θάλασσα. Βάρκα δεν έμεινε, έφυγαν όλες και πάνε. Ίσια στο γιαλό, και μας πιάσανε. Σκλάβα θα σε πάρουν, καημένη, κι αλλοίμονό σου! Στο γιαλό, στο γιαλό, κι ο Θεός μαζί μας! Έτσι, γεια σου, στα βαθιά τα νερά. Στάσου μια στιγμή. Το Κωσταντινάτο σου! Πού είναι το Κωσταντινάτο σου; Στα χέρια μου, στα χέρια μου βάλ’ το. Όχι, φίλησε το πρώτα. Δώσ’ μου το τώρα και μένα να το φιλήσω. Η μάνα! Πού να είναι η μάνα! Αχ, την πρόφταξαν την ταλαίπωρη! Βλέπε βλέπε πίσωθέ της να βρει το γέρο, την έπιασαν τα σκυλιά! Δε θα της χαρίσουν τη ζωή της κακόμοιρης! Έννοια σου, μανούλα, κι ερχούμαστε, μη λυπάσαι. Βούτηξε τώρα, Μαριώ μου, αγάπη μου! Βούτηξε και μας σημαδεύουν. Έμπα και συ, χρυσό μου Κωσταντινάτο, και κρύψου στη θάλασσα. Η ώρα σου δεν ήρθε ακόμα. Μα θα ’ρθει, θα ’ρθει η ώρα σου… What the night looks like to a child walking through it with a lantern.
Πήραμε το φανάρι, και βγήκαμε. Στον ουρανό λαμπρή ξαστεριά κάτω στη γης, σκοτάδι βαθύ. Περνούσαμε τους στενούς δρόμους αμίλητοι σα φαντάσματα. Έτρεμα από το κρύο, κι από την κρυάδα της νύχτας εκείνης. Ο χειμώνας συντρόφευε με το Κόλι, να με τρομάξουν. Άκουγα το μουγκρητό και περπατούσα βιαστικά και με ψεύτικο θάρρος. Και μόνο παρηγοριούμουν κι ησύχαζα σαν έπεφταν του φαναριού οι αχτίδες σε κανέναν τοίχο, σε καμιά πόρτα που γνώριζα. Μου φαινότανε σαν κάποιος φίλος που μου ’λεγε, —Κοντά σου είμαι, και μην τρομάζεις. He spent decades in a school and calls it a grave. He's not entirely joking.
Τέτοιο φάντασμα δεν είδες μαθές; Δεν ξαπλώθηκες ποτέ σου σε τέτοιον τάφο; Καλότυχος άνθρωπος! Δεν είδες λοιπόν δάσκαλο, δεν πήγες ποτέ σου στο «Ελληνικό»! Εγώ καθώς βλέπεις, έμεινα εκεί ξαπλωμένος τέσσερα χρόνια. Τι λέγω τέσσερα! Άλλα δεκατέσσερα, κι άλλα είκοσι τέσσερα χρόνια, ώσπου πέρασε κάποιος και μου πάτησε το πόδι, και πήδηξα και με το συμπάθιο, βλαστήμησα, κι από την ομιλία μου το κατάλαβα πως δεν ήμουνα πεθαμένος, μόνο πως ονειρεύουμουν τόσα χρόνια! Κρίμα, κρίμα στα εξήντα μου χρόνια! Πού να τα ξανάβρω πια τώρα! Αργύρης Εφταλιώτης.Argyris Eftaliotis, born in 1849 on Lesbos, was a passionate advocate of demotic Greek and translated Homer into the everyday language of the people. He spent years in London and Egypt before settling in Alexandria, where he died in 1923.
Books that feel like this
More by Αργύρης Εφταλιώτης
Μαζώχτρα
Αργύρης Εφταλιώτης, 1900
A Cretan girl is caught loving the wrong man. A village turns its gossip into a weapon, and an older story of blood and honour begins to breathe.
Καλλίτσα
Αργύρης Εφταλιώτης, 1923
A British traveller hunts for a Cretan village family, and finds the island's stories: the siege, the plague, the abducted children. Told at a fireside pace.
Η Αγγέλικα
Αργύρης Εφταλιώτης, 1900
A schoolteacher arrives in a small Aegean village and quietly upends it — a comedy of vanity, custom and the price of polish, told in the island's own singing dialect. In Greek. Nothing is modernised. He was a merchant in London and Bombay before he came home to Lesbos and helped make demotic Greek a literary language. In 1904 he published a collection of Greek folk songs, the same songs his village girls sing here.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Φυλλάδες του Γεροδήμου for me?
- You may enjoy this if you like essayistic sketches of Greek character, demotic speech and recollections tinged with wonder and love. Be aware that the Greek is a nineteenth-century demotic that can ask patience of modern readers, and the vignette form offers no continuous plot.
- What is Φυλλάδες του Γεροδήμου like?
- A warm, lyrical voice carries these vignettes through memory and nostalgia, with sharp humour and a slow, storytelling pace. Feels like nostalgia, wonder and serenity. About memory, identity and love.
- What should I read after Φυλλάδες του Γεροδήμου?
- If you liked Φυλλάδες του Γεροδήμου, try Ανέκδοτα (Κωνσταντίνος Καβάφης), Ὁλόγυρα στὴ λίμνη (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) and Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως (Γεώργιος Βιζυηνός).
A taste of the feed
At night, things without names walk through your room.
Την νύκτα, Δέσποτα Χριστέ μου, τον νου και την ψυχή μου φύλαττέ μου σαν γύρω μου αρχινούν και περπατούνε Όντα και Πράγματα που όνομα δεν έχουν και τ’ άσαρκα ποδάρια των στην κάμαρή μου τρέχουν και κάμνουν στο κρεβάτι μου κύκλο για να με διούνε — και με κοιτάζουν σαν να με γνωρίζουν σαν να καγχάζουν άφωνα που τώρα με φοβίζουν.
Ανέκδοτα · Κωνσταντίνος Καβάφης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed