1823-1833
Διονύσιος Σολωμός (1798–1857), 1859
The poems Solomos wrote while inventing a Greek poetry that could carry a nation — fragments of longing, grief and resurrection, some never finished. The verse moves in slow, lyrical waves, mournful and dramatic by turns, with a solemn voice that lingers over grief, freedom and resurrection.
Feels like melancholy and awe. About death, freedom and faith.
Who it’s for
You may like it if you are drawn to nineteenth-century Greek poetry, revolutionary longing, and writing that values sound and image over neat narrative. Be aware that many pieces are unfinished fragments assembled after the poet’s death, so you should not expect a continuous, closed sequence.
Why read it
These poems show a language being made for a new nation, and they give you grief, longing and defiance in lines that still sound aloud.
Pages from the book
Alone in an empty church, a man decides he is his own god.
Στὴν ἐκκλησίαν ὡστόσο ὁ Λάμπρος μένει,Ὅπου ἀνθρώπου πνοὴ δὲν ἀγροικιέται.Ἀπ᾿ ἕνα εἰς ἄλλο στοχασμὸ πηγαίνει·Εἶναι ὁ νοῦς του ἔρμος κόσμος ποῦ χαλιέται.Μέσ᾿ ἀπὸ τὸ στασίδι ἀγάλι βγαίνει,Καὶ ὀχ τὴ ψυχή του ὁ στεναγμὸς πετειέται·Μόνον οἱ σκόρπιαις δάφναις, ποῦ ἐμυρίζανἘκεῖ ποῦ αὐτὸς ἐπερπατοῦσε ἐτρίζαν.Καὶ τὸ πρόσωπο γέρνει ὡσὰν τὴ δειάφη,Καὶ χαμηλὰ τοῦτα τὰ λόγια ρίχτει:«Κουφοί, ἀκίνητ᾿ οἱ Ἁγίοι, καθὼς καὶ οἱ τάφοι·»Εἶπα κ’ ἔκραξα ὥς τ᾿ ἄγριο μεσανύχτι: Every door he opens says the same Easter greeting, in a voice he doesn't recognise.
Πάει γιὰ νὰ βγῇ ’ς τὴ θύρα ἀργὰ καὶ ἀνοίγει,Λεπτὴ φωνὴ τοῦ λέει, Χριστὸς ἀνέστη.Εἰς τὴν ἄλλη πηδάει, καὶ φωνὴ ὀλίγηΚαὶ παρόμοια, τοῦ λέει, Χριστὸς ἀνέστη.Ἀπὸ τὴν τρίτα πολεμάει νὰ φύγειΚαὶ μία τρίτα τοῦ λέει, Χριστὸς ἀνέστη.Αὐτοκίνηταις πάντα ἀνοιγοκλειοῦνεΟἱ τρεῖς θύραις καὶ ἀχὸ δὲν προξενοῦνε.Καὶ ἰδοὺ τρία σὰν ἀδέλφια ἔρμα καὶ ξένα,Ποὺ ἕν᾿ ἁγιοκέρι σβημένο βαστοῦσαν,Ὅπου στρίψῃ, ὅπου πάῃ, τ᾿ ἀπελπισμέναΓοργὰ πατήματά του ἀκολουθοῦσαν.Λυγδερὰ καὶ πλατιὰ κι’ ὅλα σχισμέναΤὰ λαμπριάτικα ροῦχα ὁπού φοροῦσαν. What the open sea looks like to someone who has no oar and no compass.
Μοῦ φαίνεται πῶς πάω καὶ ταξιδεύω’Στὴν ἐρμιὰ τοῦ πελάγου εἰς τ᾿ ὄνειρό μου·Μὲ τὸ κῦμα, μὲ τ’ς ἄνεμους, παλεύωΜοναχή, καὶ δὲ εἶσαι εἰς τὸ πλευρό μου·Δὲ βλέπω μὲ τὸ μάτι ὅσο γυρεύωΠάρεξ τὸν οὐρανὸ ’ς τὸν κίνδυνό μου·Τόνε τηράω, βόηθα, τοῦ λέω, δὲν ἔχωΠανί, τιμόνι, καὶ τὸ πέλαο τρέχω. Διονύσιος Σολωμός.Solomos was born and raised on Zakynthos, then spent his last years on Corfu, and never set foot in the Greece whose revolution he sang. He died in 1857 with his major works unfinished; his fragments were pieced together after his death.
Books that feel like this
More by Διονύσιος Σολωμός
Ἡ Τρίχα
Διονύσιος Σολωμός, 1830
Ο εθνικός ποιητής γράφει σάτιρα: ένας ζυγιαστής ζυγίζει ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς, κι ένα ποίημα βγαίνει από ένα όνειρο και μια τρίχα.
Σατιρικά
Διονύσιος Σολωμός, 1859
In these fragmentary poems, lost characters search their own memories, unsure which words are theirs and which belong to the dead.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον
Διονύσιος Σολωμός, 1825
Solomos turns Byron's death into a lament for Greece: the poet as freedom's herald, sung in the ragged, luxurious Greek that literature forgot.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is 1823-1833 for me?
- You may like it if you are drawn to nineteenth-century Greek poetry, revolutionary longing, and writing that values sound and image over neat narrative. Be aware that many pieces are unfinished fragments assembled after the poet’s death, so you should not expect a continuous, closed sequence.
- What is 1823-1833 like?
- The verse moves in slow, lyrical waves, mournful and dramatic by turns, with a solemn voice that lingers over grief, freedom and resurrection. Feels like melancholy and awe. About death, freedom and faith.
- What should I read after 1823-1833?
- If you liked 1823-1833, try Αθανάσης Διάκος (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης), Χριστουγεννιάτικα διηγήματα (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) and Σονέτα (Λορέντζος Μαβίλης).
A taste of the feed
What a mother teaches a child to pray for can become his whole life.
«Ὅταν ἡ μαύρ᾿ ἡ μάνα μου, ἐμπρὸς σὲ μίαν εἰκόνα, Πλάστη μου, μ᾿ ἐγονάτιζε μὲ σταυρωτὰ τὰ χέρια καὶ μώλεγε νὰ δεηθῶ γιὰ κειοὺς ποὺ τὸ χειμῶνα σὰ λύκοι ἐτρέχαν στὰ βουνά, μὲ χιόνια, μ᾿ ἀγριοκαίρια γιὰ νὰ μὴ ζοῦνε στὸ ζυγό, ἔνοιωθα τὴ φωνή μου, νὰ ξεψυχάει στὰ χείλη μου. ἐσπάραζε ἡ καρδιά μου, μοῦ ἐτρέμανε τὰ γόνατα, σὰν νἄθελε ἡ ψυχή μου νὰ φύγῃ μὲ τὴ δέηση ἀπὸ τὰ σωθικά μου. Ὕστερα μὤλεγε κρυφὰ νὰ σοῦ ζητῶ τὴ χάρη νὰ μ᾿ ἀξιώσῃς μία φορὰ ἕνα σπαθὶ νὰ ζώσω καὶ νὰ μὴν ἔρθῃ ὁ θάνατος νὰ μ᾿ εὕρῃ, νὰ μὲ πάρῃ πρὶν πολεμήσω ἐλεύθερος, γιὰ σὲ πρὶν τὸ ματώσω. Πατέρα παντοδύναμε! Ἄκουσες τὴν εὐχή μου.
Αθανάσης Διάκος · Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
She promised the children Christ would bring firewood by morning.
Η ταλαίπωρος γραία έστρωσε διά τα δύο ορφανά, ίνα κοιμηθώσιν, ανεκλίθη και αύτη πλησίον των, τοις είπε να φυσήσωσιν υποκάτω του σκεπάσματός των διά να ζεσταθούν, τοις υπεσχέθη ψευδομένη, αλλ’ ελπίζουσα να επαληθεύση, ότι αύριον ο Χριστός θα φέρη ξύλα και ψωμί και μίαν χύτραν κοχλάζουσαν επί του πυρός, και έμεινεν άυπνος πέραν του μεσονυκτίου, αναλογιζόμενη την πικράν τύχην της.
Χριστουγεννιάτικα διηγήματα · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Lift the stone off the secret. Do not flinch at what bites.
Τοῦ μυστήριου ἀνασήκωσε τὴν πέτρα Καὶ μὴ σκιαχτῇς τὸ δάγκωμα τοῦ ἀστρίτα· Τὴν ἀλήθεια ἀκατάπαυστα ἀναζήτα Καὶ ἰδὲς ἂν εἶναι, ὡς λέν, ψυχοπονέτρα. Μία μία τὲς σαγιττιὲς τοῦ πόνου μέτρα Καὶ ἄγρυπνος τὲς πληγὲς ποῦ ἀνοίγουν κοίτα· Μηνύτρα φτάνει ἡ κάθε μιὰ σαγίττα Ἀπ’ τῆς ἄσπλαχνης Μοίρας τὴ φαρέτρα. Καὶ ἂ βρῇς ποῦ ὁ πόνος εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, Τότες ἀπ’ τ’ ἀντριωμένα σου τὰ στήθια Γδύσου τὴν ταπεινότη τῆς ὀρφάνιας· Στῆς Ὀμορφιᾶς, στῆς Δύναμης τὴ γλύκα, Μὲ ἀλαλητὸ χαρὰς καὶ περηφάνειας Γίνε Θεός σου καὶ τὴ Μοῖρα νίκα.
Σονέτα · Λορέντζος Μαβίλης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed