Αμλέτος
Ιάκωβος Πολυλάς, 1890
Polylas's 19th-century Greek verse Hamlet, the translation that gave the play its Greek voice, plus his own essay on why the prince cannot act. A solemn, slow-moving verse drama that keeps you in a climate of dread and grief, with a formal, old-fashioned voice.
Feels like dread, melancholy and awe. About death, morality and identity.
Who it’s for
You may like it if you enjoy Shakespeare in translation and want to hear the prince's story in nineteenth-century Greek verse. The Greek is formal and dated, so it asks for patience with vocabulary and syntax.
Why read it
It gives you the translation that gave the play its Greek voice, plus Polylas's essay on why the prince cannot act.
Pages from the book
The black coat is not the grief; the grief is the part with no shape.
Φαίνεται! Δέσποινά μου,τι λέγεις; είναι· εγώ το φαίνεται δεν ξεύρω.Ούτε, ω καλή μητέρα, η μαύρη φορεσιά μου,ούτ’ όσα θλιφτικά ρούχα η συνήθεια θέλει,ούτ’ άνεμοι αναστεναγμών βιαστά σπρωγμένοι,όχι, αλλ’ ούτε ’ς τα μάτια ζωντανή πλημμύρα,ούτε η κατήφεια του προσώπου, και όλ’ οι τρόποιτου πόνου και η μορφαίς, δεν φθάνουν να με δείξουν·εκείνα φ α ί ν ο ν τ α ι τωόντι, ότ’ είναι πράξεςοπού αν θέλη κάνεις ταις παίζει· αλλ’ ό,τι έχωμέσα μου, σχήμα δεν το δείχνει· αυτά δεν είναιπαρά οι στολισμοί, τα φάλαρα της λύπης. A nutshell is enough for a kingdom, if the dreams would leave you alone.
Ω Θεέ μου! Και αν ήμουν περιωρισμένος μέσα εις ένακαρυδόφλουδο, θα ελόγιαζα πως είμαι βασιλέας εις απέ-ραντο διάστημα· αμμή οπού βλέπω ονείρατα (18) κακά.ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣΊσα ίσα αυτά τα ονείρατα είναι η φιλοδοξία· διότι τηςφιλοδοξίας η ουσία είναι μόνον ονείρου σκιά. There is a difference between being touched and being played.
ΑΜΛΕΤΟΣΕ! βλέπεις λοιπόν διά πόσο ουτιδανό πράγμα με κάμνεις!Ήθελες να με παίξης ωσάν όργανο· έδειχνες πως γνωρί-ζεις τα κλειδιά μου· ήθελες ν’ ανασπάσης την καρδίαντου μυστηρίου μου· ήθελες να με λαλήσης από την νή-την έως την πρώτην μου χορδήν· και ενώ εις τούτο το ορ-γανάκι μέσα υπάρχει πολλή μουσική, φωνή αξιόλογη, συόμως δεν κατορθόνεις να το κάμης να λαλήση. Ε! διά-βολε! στοχάζεσαι ότι ημπορούν να με παίζουν ευκολώτεραπαρά έναν αυλόν; Ό,τι όργανο και αν θέλετε ονομάσετέμε, δύνασθε να με κρούσετε, αλλά δεν θα δυνηθήτε να μεπαίξετε. Ιάκωβος Πολυλάς.Polylas, born in Corfu in 1825, was a poet, a fighter in the 1848 uprising and the first editor of Solomos's manuscripts, which he salvaged and published.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Αμλέτος for me?
- You may like it if you enjoy Shakespeare in translation and want to hear the prince's story in nineteenth-century Greek verse. The Greek is formal and dated, so it asks for patience with vocabulary and syntax.
- What is Αμλέτος like?
- A solemn, slow-moving verse drama that keeps you in a climate of dread and grief, with a formal, old-fashioned voice. Feels like dread, melancholy and awe. About death, morality and identity.
- What should I read after Αμλέτος?
- If you liked Αμλέτος, try 1823-1833 (Διονύσιος Σολωμός), Οιδίπους Τύραννος (Σοφοκλής) and Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου (Γεώργιος Βιζυηνός).
A taste of the feed
Alone in an empty church, a man decides he is his own god.
Στὴν ἐκκλησίαν ὡστόσο ὁ Λάμπρος μένει, Ὅπου ἀνθρώπου πνοὴ δὲν ἀγροικιέται. Ἀπ᾿ ἕνα εἰς ἄλλο στοχασμὸ πηγαίνει· Εἶναι ὁ νοῦς του ἔρμος κόσμος ποῦ χαλιέται. Μέσ᾿ ἀπὸ τὸ στασίδι ἀγάλι βγαίνει, Καὶ ὀχ τὴ ψυχή του ὁ στεναγμὸς πετειέται· Μόνον οἱ σκόρπιαις δάφναις, ποῦ ἐμυρίζαν Ἐκεῖ ποῦ αὐτὸς ἐπερπατοῦσε ἐτρίζαν. Καὶ τὸ πρόσωπο γέρνει ὡσὰν τὴ δειάφη, Καὶ χαμηλὰ τοῦτα τὰ λόγια ρίχτει: «Κουφοί, ἀκίνητ᾿ οἱ Ἁγίοι, καθὼς καὶ οἱ τάφοι· »Εἶπα κ’ ἔκραξα ὥς τ᾿ ἄγριο μεσανύχτι:
1823-1833 · Διονύσιος Σολωμός
A life can look enviable until its final page is written.
Αλλοί σας γενεές θνητών, πως η ζωή σας τίποτε, τίποτε δεν αξίζει! Ποιος τάχα, ποιος θε να ’ν’ αυτός ο ζηλεμένος ο θνητός,που πιότερη ευτυχία φέρει παρ’ όσηνε χρειάζεται ευτυχισμένος να φανή, κι έπειτα στην κακομοιριά να πέση; Τη δική σου πέρνοντας εγώ παράδειγμα την τύχην, δυστυχισμένε Οιδίπου, κανέναν δεν καλοτυχίζω.
Οιδίπους Τύραννος · Σοφοκλής
Lift the stone off the secret. Do not flinch at what bites.
Τοῦ μυστήριου ἀνασήκωσε τὴν πέτρα Καὶ μὴ σκιαχτῇς τὸ δάγκωμα τοῦ ἀστρίτα· Τὴν ἀλήθεια ἀκατάπαυστα ἀναζήτα Καὶ ἰδὲς ἂν εἶναι, ὡς λέν, ψυχοπονέτρα. Μία μία τὲς σαγιττιὲς τοῦ πόνου μέτρα Καὶ ἄγρυπνος τὲς πληγὲς ποῦ ἀνοίγουν κοίτα· Μηνύτρα φτάνει ἡ κάθε μιὰ σαγίττα Ἀπ’ τῆς ἄσπλαχνης Μοίρας τὴ φαρέτρα. Καὶ ἂ βρῇς ποῦ ὁ πόνος εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, Τότες ἀπ’ τ’ ἀντριωμένα σου τὰ στήθια Γδύσου τὴν ταπεινότη τῆς ὀρφάνιας· Στῆς Ὀμορφιᾶς, στῆς Δύναμης τὴ γλύκα, Μὲ ἀλαλητὸ χαρὰς καὶ περηφάνειας Γίνε Θεός σου καὶ τὴ Μοῖρα νίκα.
Σονέτα · Λορέντζος Μαβίλης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed