Και δεν έμεινε κανένας
Αγκάθα Κρίστι, 1939
★ 4,27 από 1,7 εκ. βαθμολογίες στο Goodreads
Άγνωστοι φτάνουν σε ένα απομονωμένο νησί, όπου ένας αόρατος οικοδεσπότης μετατρέπει την καχυποψία σε θανάσιμη δοκιμασία συνείδησης. Ένα απομονωμένο νησί γεμίζει καχυποψία και απειλή· η αφήγηση προχωρά με ένταση, ενώ το μυστήριο κρατά την περιέργειά σου ζωντανή.
Ατμόσφαιρα: ανησυχία, περιέργεια και φόβος. Μιλά για την ηθική, τον θάνατο και την κοινωνία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις τα κλειστά μυστήρια, την ψυχολογική ένταση και ερωτήματα για την ενοχή και τη συνείδηση. Κάποιοι αναγνώστες ένιωσαν απόσταση από τους χαρακτήρες ή απογοητεύτηκαν από την κατάληξη, οπότε η συναισθηματική σύνδεση και η ικανοποίηση από το τέλος διαφέρουν.
Γιατί να το διαβάσεις
Η καχυποψία ανάμεσα στους ξένους μετατρέπει το μυστήριο σε δοκιμασία για την ενοχή και την ευθύνη. Είναι μια καλή επιλογή αν θέλεις να δεις πώς η Κρίστι χτίζει αγωνία σε έναν περιορισμένο χώρο.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Μια ανάμνηση αρκεί για να παγώσει ένα ζεστό βαγόνι.
Όμως, είμαι τυχερή που έχω ακόμη κι αυτή τη θέση. Σε κανέναν δεν αρέσουν οι εργαζόμενοι που έχουν περάσει από ανάκριση, έστω κι αν ο ανακριτής με απάλλαξε από κάθε κατηγορία! Μάλιστα, την είχε συγχαρεί για την ετοιμότητα πνεύματος και το κουράγιο που επέδειξε. Για ανάκριση, δε θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Και η κυρία Χάμιλτον ήταν η προσωποποίηση της καλοσύνης απέναντί της. Μόνο ο Χιούγκο… όμως όχι… δε θα σκεφτόταν τον Χιούγκο! Ξαφνικά, παρά τη ζέστη μέσα στο βαγόνι, τη διαπέρασε ρίγος. Ευχήθηκε να μην πήγαινε στη θάλασσα. Μια εικόνα εμφανίστηκε καθαρά στον νου της: Το κεφάλι του Σίριλ να ανεβοκατεβαίνει, να κολυμπά προς τον βράχο… Πάνω κάτω, πάνω κάτω… Κι εκείνη να κολυμπά με άνετες απλωτές πίσω του… να σκίζει τη θάλασσα, ξέροντας όμως με απόλυτη βεβαιότητα ότι δε θα προλάβαινε… Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες συχνά βρήκαν το βιβλίο συναρπαστικό, γεμάτο ένταση και ανατριχιαστικό, ενώ εκτίμησαν τον έξυπνο γρίφο και την αναπάντεχη ανατροπή. Κάποιοι, όμως, δεν ένιωσαν κοντά στους χαρακτήρες ή απογοητεύτηκαν από το τέλος, οπότε οι εντυπώσεις για την κατάληξη και τη συναισθηματική σύνδεση διέφεραν.
Αγκάθα Κρίστι.Η Κρίστι δημοσίευσε το μυθιστόρημα το 1939. Ο αρχικός του τίτλος περιείχε μια ρατσιστική προσβολή, την οποία αργότερα αντικατέστησε. Ο ελληνικός τίτλος είναι αυτός που συνδέεται με το παιδικό τραγουδάκι.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Αγκάθα Κρίστι
Η δολοφονία του Ρότζερ Άκροϊντ
Άγκαθα Κρίστι, 1926
Ένας φόνος σε ένα χωριό μετατρέπει τις υποψίες σε γρίφο και σε καλεί να δοκιμάσεις κάθε βεβαιότητα μαζί με τον Ηρακλή Πουαρό.
Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές
Άγκαθα Κρίστι, 1934
Ένα πολυτελές τρένο ακινητοποιείται στο χιόνι και γίνεται ένας κλειστός κόσμος υπόπτων, μυστικών και προσεκτικής παρατήρησης, στα χέρια του Ηρακλή Πουαρό.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Και δεν έμεινε κανένας»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις τα κλειστά μυστήρια, την ψυχολογική ένταση και ερωτήματα για την ενοχή και τη συνείδηση. Κάποιοι αναγνώστες ένιωσαν απόσταση από τους χαρακτήρες ή απογοητεύτηκαν από την κατάληξη, οπότε η συναισθηματική σύνδεση και η ικανοποίηση από το τέλος διαφέρουν.
- Πώς είναι το «Και δεν έμεινε κανένας»;
- Ένα απομονωμένο νησί γεμίζει καχυποψία και απειλή· η αφήγηση προχωρά με ένταση, ενώ το μυστήριο κρατά την περιέργειά σου ζωντανή. Ατμόσφαιρα: ανησυχία, περιέργεια και φόβος. Μιλά για την ηθική, τον θάνατο και την κοινωνία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Και δεν έμεινε κανένας»;
- Αν σου άρεσε το «Και δεν έμεινε κανένας», δοκίμασε «Το κορίτσι του τρένου» (Paula Hawkins), «Μια γεύση θανάτου» (P. D. James) και «Animal Farm» (George Orwell).
Μια γεύση από τη ροή
Ένα σπίτι που δεν μπορείς να πάψεις να κοιτάζεις, όσο κι αν σε πληγώνει.
I lived at number twenty-three Blenheim Road for five years, blissfully happy and utterly wretched. I can’t look at it now. That was my first home. Not my parents’ place, not a flatshare with other students, my first home. I can’t bear to look at it. Well, I can, I do, I want to, I don’t want to, I try not to. Every day I tell myself not to look, and every day I look. I can’t help myself, even though there is nothing I want to see there, even though anything I do see will hurt me.
Το κορίτσι του τρένου · Paula Hawkins
Ένα πτώμα, μια ανακάλυψη, κι ένας τόνος σαν επίσημη αναφορά.
ONEThe bodies were discovered at eight forty-five on the morning of Wednesday 18 September by Miss Emily Wharton, a sixty-five-year-old spinster of the parish of St. Matthew’s in Paddington, London, and Darren Wilkes, aged ten, of no particular parish as far as he knew or cared. This unlikely pair of companions had left Miss Wharton’s flat in Crowhurst Gardens just before half past eight to walk the half-mile stretch of the Grand Union Canal to St. Matthew’s Church.
Μια γεύση θανάτου · P. D. James
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή