Poetry
John Keats (1795–1821), 1820
Ποιήματα όπου η ομορφιά και η θνητότητα συγκρούονται στην ίδια ανάσα: ωδές, σονέτα και μυθικά αποσπάσματα από έναν ποιητή που πέθανε στα είκοσι πέντε του. Οι ωδές, τα σονέτα και τα μυθικά αποσπάσματα κινούνται με λυρικό ρυθμό, γεμάτο θαυμασμό για τη φύση και μελαγχολία μπροστά στον θάνατο.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός και μελαγχολία. Μιλά για την ηθική, τη φύση και την τέχνη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις ποίηση που βάζει την ομορφιά και τη θνητότητα να συνυπάρχουν, με εικόνες από τη φύση και τη μυθολογία. Η αγγλική γλώσσα του 19ου αιώνα και οι αναφορές σε μύθους ίσως χρειαστούν λίγη υπομονή.
Γιατί να το διαβάσεις
Οι στίχοι του Keats δίνουν χώρο να σταθείς πάνω στην ένταση ανάμεσα σε ό,τι φθείρεται και σε ό,τι μένει ζωντανό στην τέχνη.
Σελίδες από το βιβλίο
Ένα τραγούδι που κάνει τη μία νύχτα να μοιάζει τόσο παλιά όσο και το ανθρώπινο είδος.
Thou wast not born for death, immortal Bird!No hungry generations tread thee down;The voice I hear this passing night was heardIn ancient days by emperor and clown:Perhaps the self-same song that found a pathThrough the sad heart of Ruth, when, sick for home,She stood in tears amid the alien corn;The same that oft-times hathCharm’d magic casements, opening on the foamOf perilous seas, in faery lands forlorn. Οι άνθρωποι που λείπουν από κάθε τέλειο έργο τέχνης.
Who are these coming to the sacrifice?To what green altar, O mysterious priest,Lead’st thou that heifer lowing at the skies,And all her silken flanks with garlands drest?What little town by river or sea shore,Or mountain-built with peaceful citadel,Is emptied of this folk, this pious morn?And, little town, thy streets for evermoreWill silent be; and not a soul to tellWhy thou art desolate, can e’er return. Το φθινόπωρο απαντά στο ερώτημα για την άνοιξη.
Where are the songs of Spring? Ay, where are they?Think not of them, thou hast thy music too,—While barred clouds bloom the soft-dying day,And touch the stubble-plains with rosy hue;Then in a wailful choir the small gnats mournAmong the river-sallows, borne aloftOr sinking as the light wind lives or dies;And full-grown lambs loud bleat from hilly bourn;Hedge-crickets sing; and now with treble softThe redbreast whistles from a garden-croft,And gathering swallows twitter in the skies. John Keats.Ο Κιτς εκπαιδεύτηκε ως φαρμακοποιός και χειρουργός και είχε το νόμιμο δικαίωμα να ασκήσει την ιατρική. Αντί γι’ αυτό, διάλεξε την ποίηση και πέθανε από φυματίωση στα είκοσι πέντε του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — John Keats
Λάμια
John Keats, 1820
Ένα φίδι γίνεται γυναίκα, ένας φιλόσοφος αρνείται να κοιτάξει αλλού κι ένα συμπόσιο στήνεται από το τίποτα: το ύστερο ποίημα του Κιτς για τη μαγεία απέναντι στην ανάλυση.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Poetry»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις ποίηση που βάζει την ομορφιά και τη θνητότητα να συνυπάρχουν, με εικόνες από τη φύση και τη μυθολογία. Η αγγλική γλώσσα του 19ου αιώνα και οι αναφορές σε μύθους ίσως χρειαστούν λίγη υπομονή.
- Πώς είναι το «Poetry»;
- Οι ωδές, τα σονέτα και τα μυθικά αποσπάσματα κινούνται με λυρικό ρυθμό, γεμάτο θαυμασμό για τη φύση και μελαγχολία μπροστά στον θάνατο. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός και μελαγχολία. Μιλά για την ηθική, τη φύση και την τέχνη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Poetry»;
- Αν σου άρεσε το «Poetry», δοκίμασε «Ένας νέος από το Σρόπσιρ» (A. E. Housman), «Ποιήματα» (Emily Dickinson) και «Poetry» (Henry van Dyke Jr.).
Μια γεύση από τη ροή
Κι αν δεν μπορείς πια να επιστρέψεις στο τοπίο των πιο ευτυχισμένων αναμνήσεών σου;
Into my heart an air that kills From yon far country blows: What are those blue remembered hills, What spires, what farms are those? That is the land of lost content, I see it shining plain, The happy highways where I went And cannot come again.
Ένας νέος από το Σρόπσιρ · A. E. Housman
Αυτό που συνεχίζει να τραγουδά στην κακοκαιρία, χωρίς να ζητά αντάλλαγμα.
Hope is the thing with feathers That perches in the soul, And sings the tune without the words, And never stops at all, And sweetest in the gale is heard; And sore must be the storm That could abash the little bird That kept so many warm. I ‘ve heard it in the chillest land, And on the strangest sea; Yet, never, in extremity, It asked a crumb of me.
Ποιήματα · Emily Dickinson
Η αγάπη του ναυτικού για τη θάλασσα έχει μέσα της φόβο
We men hat go down for a livin’ in ships to the sea— We love it a different way from you poets that ’bide on the land. We are fond of it, sure! But, you take it as comin’ from me, There’s a fear and a hate in our love that a landsman can’t understand. Oh, who could help likin’ the salty smell, and the blue Of the waves that are lazily breathin’ as if they dreamed in the sun? She’s a Sleepin’ Beauty, the sea—but you can’t tell what she’ll do; And the seamen never trust her—they know too well what she’s done!
Poetry · Henry van Dyke Jr.
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή