Η Γυναίκα της Ζάκυθος
Διονύσιος Σολωμός (1798–1857), 1859
Λογοτεχνική πεζογραφία Κλασικά
Μια αλλόκοτη, αιχμηρή πεζή σάτιρα που μετατρέπει την κοινωνία της Ζακύνθου σε σκηνή υποκρισίας, πολέμου και ηθικής κρίσης. Η αφήγηση είναι κοφτερή και αλλόκοτη, με σαρκασμό απέναντι στην κοινωνία και μια ανήσυχη, σχεδόν οραματική αίσθηση πολέμου και ηθικής κρίσης.
Ατμόσφαιρα: ανησυχία, δέος και αντίσταση. Μιλά για την κοινωνία, την ηθική και τον πόλεμο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν η κοινωνική σάτιρα, η υποκρισία και η ηθική ματιά του Σολωμού, πέρα από την ποίησή του. Η γλώσσα και η μορφή της ανολοκλήρωτης πεζογραφίας του μπορεί να ξενίσουν, ενώ δεν πρόκειται για συμβατικό μυθιστόρημα με γραμμική πλοκή.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς ο Σολωμός μετατρέπει τη Ζάκυνθο σε σκηνή κοινωνικής σάτιρας και σκοτεινού στοχασμού για τον πόλεμο και την ευθύνη.
Σελίδες από το βιβλίο
Όταν ο φόβος σβήνει ολόκληρο τον κόσμο.
Κ’ εγώ άκουγα μέσα μου μεγάλη ταραχή και με συνεπήρε το πνεύμα στο Μισολόγγι. Και δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό· πολιορκούμενους και πολιορκισμένους και όλα τα έργα τους και όλα τα πάντα τα εκατασκέπαζε μαυρίλα και πίσσα. Μια προσευχή συναντά ένα όραμα μέσα στον καπνό της μάχης.
Και ύψωσα τα μάτια και τα χέρια κατά τον ουρανό για να κάμω δέηση με όλη τη θερμότητα της ψυχής, και είδα φωτισμένη από μιαν ακατάπαυστη σπιθοβολή μια γυναίκα με μια λύρα στο χέρι που εσταμάτησε ανάερα μες στην καπνούρα. Ακόμη κι η ψυχή ενός νεκρού μπορεί να τραυλίσει.
Και αυτή η δεύτερη φωνή ήτανε ενού γέρου που απέθανε και είχα γνωρίσει. Και εθαύμαξα γιατί ήταν η πρώτη φορά που άκουσα την ψυχή του ανθρώπου να τραυλίζει. Και άκουσα ένα τρίτο μουρμουρητό που εφαινότουνα μία φυσηματιά μες στον καλαμιώνα, όμως δεν άκουσα λόγια. Διονύσιος Σολωμός.Ο Σολωμός είναι γνωστός κυρίως για την ποίησή του, όμως εδώ δίνει στις εθνικές και ηθικές του αγωνίες μια σατιρική, οραματική μορφή.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Διονύσιος Σολωμός
Η Τρίχα
Διονύσιος Σολωμός, 1830
Ο εθνικός ποιητής γράφει σάτιρα: ένας ζυγιαστής ζυγίζει ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς, κι ένα ποίημα ξεκινά από ένα όνειρο και μια τρίχα.
Σατιρικά
Διονύσιος Σολωμός, 1859
Σατιρικοί στίχοι του Σολωμού στα ελληνικά, τα ιταλικά και τα βενετσιάνικα: ο γιατρός Ροΐδης, ο αλαζόνας Ισούφ, μια αδιάκοπη παρέλαση γιατρών που δεν θεραπεύουν και ασθενών που γελούν.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον
Διονύσιος Σολωμός, 1825
Ο Σολωμός μετατρέπει τον θάνατο του Μπάιρον σε μοιρολόι για την Ελλάδα: ο ποιητής γίνεται κήρυκας της λευτεριάς, σε μια αδρή και πολυτελή γλώσσα που η λογοτεχνία είχε ξεχάσει.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Η Γυναίκα της Ζάκυθος»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν η κοινωνική σάτιρα, η υποκρισία και η ηθική ματιά του Σολωμού, πέρα από την ποίησή του. Η γλώσσα και η μορφή της ανολοκλήρωτης πεζογραφίας του μπορεί να ξενίσουν, ενώ δεν πρόκειται για συμβατικό μυθιστόρημα με γραμμική πλοκή.
- Πώς είναι το «Η Γυναίκα της Ζάκυθος»;
- Η αφήγηση είναι κοφτερή και αλλόκοτη, με σαρκασμό απέναντι στην κοινωνία και μια ανήσυχη, σχεδόν οραματική αίσθηση πολέμου και ηθικής κρίσης. Ατμόσφαιρα: ανησυχία, δέος και αντίσταση. Μιλά για την κοινωνία, την ηθική και τον πόλεμο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Η Γυναίκα της Ζάκυθος»;
- Αν σου άρεσε το «Η Γυναίκα της Ζάκυθος», δοκίμασε «Ο ζητιάνος» (Ανδρέας Καρκαβίτσας), «Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση» (Παναγιώτης Σούτσος) και «Η Φόνισσα» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).
Μια γεύση από τη ροή
Τα σταφύλια είναι ξινά, κι η αλεπού έχει έτοιμο λόγο.
Σταφυλὰς μεγαλοῤῥώγους ὅλας καὶ ὡριμασμένας βλέπουσα εἰς ὕψος δράνας ἡ ἀλώπηξ κρεμασμένας, πρώτην ἔφοδον, δευτέραν, τρίτην ἔκαμε πηδῶσα· ἀλλὰ τὰ πηδήματά της ἦσαν μάταια τὰ τόσα· δὲν τὰς ἔφθασεν· ἐκ τούτου ἔφευγεν, ἐπαλινδρόμει· «εἶν’ αἱ σταφυλαὶ» εἰς ὅλους, ἔλεγε, «ξειναὶ ἀκόμη». Ἐπιμύθιον. Τὴν κρυφίαν ἡμῶν λύπην ἄλλοτε παρηγοροῦντες, ἄλλοτε τὴν καταισχύνην νὰ καλύψωμεν ζητοῦντες, εἰς παντὸς ἀποτυχίαν ἀγαθοῦ διὰ χιλίων τὸ περιφρονοῦμεν λόγων ἀνορίκτων καὶ γελοίων.
Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση · Παναγιώτης Σούτσος
Ένα χέρι κλείνει το στόμα ενός βρέφους και το δωμάτιο σωπαίνει.
Ἡ φωνὴ τοῦ βρέφους ἐπνίγη. Μίαν χεριὰν ἀκόμη ἐχρειάζετο νὰ κάμῃ ἡ Φραγκογιαννού. Μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα, τοῦ ἔσφιξε δυνατὰ τὸν λαιμόν… Εἶτα ἐμάζωξε τὸ λεπτὸν πανίον διὰ νὰ τὸ ρίψῃ πάλιν ἐπάνω τῆς στεφάνης. Ἡ χείρ της προσέκοψεν εἰς τὴν σανίδα, κ᾽ ἔκαμε μικρὸν θόρυβον. Ἡ γραῖα, ἥτις δὲν ἐκοιμᾶτο βαρέως, ἐξύπνησεν. Ἀνετινάχθη, ἐσκίρτησεν. Εἶδε τὴν Φραγκογιαννοὺ ν᾽ ἀποσύρῃ τὴν χεῖρά της καὶ ν᾽ ἀποχωρῇ, ἀνεγειρομένη ἐπὶ τῶν γονάτων, ὀπίσω εἰς τὴν θέσιν της.
Η Φόνισσα · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Τον προκαλεί να αδειάσει πάνω του κάθε πληγή και κάθε αρρώστια.
Πονηρέ, σ’ ἀψηφῶ! μ’ ἤσυχο νοῦ προσηλωμένος σὲ προκαλῶ γιὰ τὸ κακό μου, ὅ,τι μπορεῖς, νὰ πράξῃς· τύραννε ἀχρεῖε καὶ στῶν θεῶν καὶ τῶν θνητῶν τὸ γένος, μόνη μιὰν ὕπαρξη ποτὲ δὲ μέλλεις νὰ ὑποτάξῃς. Τὲς πληγές σου λοιπὸν ἄδειασ’ ἐπάνω μου βροχή, ἀνάκουστες ἀρρώστιες, ξεφρενιάστρα ταραχή, καὶ κάμε νὰ μὲ κατατρῶν μ’ ἀδιάκοπη ἀλλαγὴ πότε στιὰ πότε πάχνη, καὶ ἡ δική σου ἂς γίνῃ ὀργὴ ἀστροπελέκι, ἀψὺ χαλάζι κ’ Ἐριννύων ἀσκέρια ποῦ νὰ περνοῦν λαβόνοντάς με ἐπάνω στ’ ἀγριοκαίρια.
Προμηθέας Λυόμενος · Πέρσι Σέλλεϋ
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή