Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι
Oscar Wilde (1854–1900), 1890
★ 4,13 από 2 εκ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας όμορφος νέος εύχεται το πορτρέτο του να γερνάει στη θέση του. Μια κοφτερή, διασκεδαστική και ύστερα τρομακτική μελέτη της ματαιοδοξίας, της γοητείας και της ηθικής ολίσθησης — ακόμα ανατριχιαστικά επίκαιρη. Το πνευματώδες ύφος και οι κοφτοί διάλογοι δίνουν στην αρχή ανάλαφρο ρυθμό, που σταδιακά βαραίνει και γίνεται ανήσυχος.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, λαχτάρα και ανησυχία. Μιλά για την ταυτότητα, την ηθική και την τέχνη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν η ταυτότητα, η ματαιοδοξία και το πώς η γοητεία επηρεάζει την ηθική. Κάποια σημεία κυλούν αργά, ενώ οι απόψεις που εκφράζει το μυθιστόρημα μπορεί να σε προβληματίσουν.
Γιατί να το διαβάσεις
Η ιστορία του Ντόριαν Γκρέι παραμένει επίκαιρη, γιατί εξετάζει τι συμβαίνει όταν η ομορφιά και η γοητεία αποσπώνται από τις συνέπειες των πράξεων.
Σελίδες από το βιβλίο
Πώς είναι να ζηλεύεις το ίδιο σου το πορτρέτο.
“I am jealous of everything whose beauty does not die. I am jealous of the portrait you have painted of me. Why should it keep what I must lose? Every moment that passes takes something from me and gives something to it. Oh, if it were only the other way! If the picture could change, and I could be always what I am now! Why did you paint it? It will mock me some day—mock me horribly!” The hot tears welled into his eyes; he tore his hand away and, flinging himself on the divan, he buried his face in the cushions, as though he was praying. Η θέση πως η πείρα δεν μας διδάσκει παρά μόνο να επαναλαμβανόμαστε.
He began to wonder whether we could ever make psychology so absolute a science that each little spring of life would be revealed to us. As it was, we always misunderstood ourselves and rarely understood others. Experience was of no ethical value. It was merely the name men gave to their mistakes. Moralists had, as a rule, regarded it as a mode of warning, had claimed for it a certain ethical efficacy in the formation of character, had praised it as something that taught us what to follow and showed us what to avoid. But there was no motive power in experience. It was as little of an active cause as conscience itself. All that it really demonstrated was that our future would be the same as our past, and that the sin we had done once, and with loathing, we would do many times, and with joy. Γιατί το να γεμίζεις το κεφάλι σου με γεγονότα μπορεί να είναι τρόπος να φοβάσαι τον χρόνο.
It is a sad thing to think of, but there is no doubt that genius lasts longer than beauty. That accounts for the fact that we all take such pains to over-educate ourselves. In the wild struggle for existence, we want to have something that endures, and so we fill our minds with rubbish and facts, in the silly hope of keeping our place. The thoroughly well-informed man—that is the modern ideal. And the mind of the thoroughly well-informed man is a dreadful thing. It is like a bric-à-brac shop, all monsters and dust, with everything priced above its proper value. I think you will tire first, all the same. Some day you will look at your friend, and he will seem to you to be a little out of drawing, or you won’t like his tone of colour, or something. Περισσότερα αποσπάσματα από το «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι»
Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες γοητεύονται από το πνευματώδες ύφος και τη σκοτεινή ψυχολογική διερεύνηση της ομορφιάς, της ματαιοδοξίας και των συνεπειών τους. Κάποιοι βρίσκουν ορισμένα σημεία αργόσυρτα ή τις απόψεις του συγγραφέα ανησυχητικές, όμως η ηθική πολυπλοκότητα και η κομψή γλώσσα του μυθιστορήματος τους μένουν.
Oscar Wilde.Το μυθιστόρημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο Lippincott's Monthly Magazine το 1890 σε δεκατρία κεφάλαια. Για την έκδοση του 1891 ο Ουάιλντ το επέκτεινε σε είκοσι κεφάλαια και πρόσθεσε τον περίφημο πρόλογο για την τέχνη.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Η παράξενη υπόθεση του δρ Τζέκιλ και του κ. Χάιντ
Robert Louis Stevenson, 1886
Κοινά στοιχεία: ταυτότητα και ηθική.
Περηφάνια και προκατάληψη
Jane Austen, 1813
Μια κοφτερή κωμωδία για τα χρήματα, τους τρόπους και τις λανθασμένες εκτιμήσεις, όπου μια έξυπνη γυναίκα κι ένας περήφανος άντρας πέφτουν συνεχώς έξω ο ένας για τον άλλον. Πιο αστεία και πιο δηκτική απ’ όσο φαντάζεται κανείς από τη φήμη της.
Περισσότερα βιβλία — Oscar Wilde
The Importance of Being Earnest
Oscar Wilde, 1895
Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας και άλλα παραμύθια
Oscar Wilde, 1888
Πέντε μικρά παραμύθια όπου ένα άγαλμα, ένα αηδόνι, ένας γίγαντας κι ένα καυχησιάρικο πυροτέχνημα μιλούν για την τρυφερότητα και τη ματαιοδοξία με κοφτερό χιούμορ, σε λιγότερο χρόνο απ’ όσο διαρκεί μια διαδρομή με το μετρό.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν η ταυτότητα, η ματαιοδοξία και το πώς η γοητεία επηρεάζει την ηθική. Κάποια σημεία κυλούν αργά, ενώ οι απόψεις που εκφράζει το μυθιστόρημα μπορεί να σε προβληματίσουν.
- Πώς είναι το «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι»;
- Το πνευματώδες ύφος και οι κοφτοί διάλογοι δίνουν στην αρχή ανάλαφρο ρυθμό, που σταδιακά βαραίνει και γίνεται ανήσυχος. Ατμόσφαιρα: περιέργεια, λαχτάρα και ανησυχία. Μιλά για την ταυτότητα, την ηθική και την τέχνη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι»;
- Αν σου άρεσε το «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι», δοκίμασε «Η παράξενη υπόθεση του δρ Τζέκιλ και του κ. Χάιντ» (Robert Louis Stevenson), «Τζέιν Έιρ» (Charlotte Brontë) και «Δράκουλας» (Bram Stoker).
Μια γεύση από τη ροή
Να κοιτάς κάποιον που δεν πρέπει, ξέροντας ακριβώς πόσο θα σου κοστίσει.
No sooner did I see that his attention was riveted on them, and that I might gaze without being observed, than my eyes were drawn involuntarily to his face; I could not keep their lids under control: they would rise, and the irids would fix on him. I looked, and had an acute pleasure in looking,—a precious yet poignant pleasure; pure gold, with a steely point of agony: a pleasure like what the thirst-perishing man might feel who knows the well to which he has crept is poisoned, yet stoops and drinks divine draughts nevertheless.
Τζέιν Έιρ · Charlotte Brontë
Ένας νους ξυπνά χωρίς παρελθόν και χωρίς κανέναν να ρωτήσει.
“But where were my friends and relations? No father had watched my infant days, no mother had blessed me with smiles and caresses; or if they had, all my past life was now a blot, a blind vacancy in which I distinguished nothing. From my earliest remembrance I had been as I then was in height and proportion. I had never yet seen a being resembling me or who claimed any intercourse with me. What was I? The question again recurred, to be answered only with groans.
Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας · Mary Shelley
Ένας άντρας παρουσιάζει το συμφέρον του σαν πράξη εξιλέωσης.
Having now a good house and a very sufficient income, he intended to marry; and in seeking a reconciliation with the Longbourn family he had a wife in view, as he meant to choose one of the daughters, if he found them as handsome and amiable as they were represented by common report. This was his plan of amends—of atonement—for inheriting their father’s estate; and he thought it an excellent one, full of eligibility and suitableness, and excessively generous and disinterested on his own part.
Περηφάνια και προκατάληψη · Jane Austen
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή







