Αιχμηρά αντικείμενα
Τζίλιαν Φλιν, 2012
★ 4,00 από 1,3 εκ. βαθμολογίες στο Goodreads
Μια δημοσιογράφος γυρίζει στην πόλη που είχε αφήσει πίσω για να καλύψει την εξαφάνιση δύο κοριτσιών και βρίσκει την οικογένειά της να την περιμένει με τα δόντια έξω. Η επιστροφή της δημοσιογράφου στην πόλη της ξετυλίγει μια ιστορία με σταθερή αγωνία, οικογενειακή ένταση και μια σκοτεινή, ανήσυχη φωνή.
Ατμόσφαιρα: φόβος, ανησυχία και περιέργεια. Μιλά για την τρέλα και την εξουσία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν τα ψυχολογικά θρίλερ, οι δύσκολες οικογενειακές σχέσεις και οι μικρές πόλεις όπου όλοι κάτι κρύβουν. Έχε υπόψη ότι αρκετοί αναγνώστες ένιωσαν αναστατωμένοι ή ακόμη και σωματική δυσφορία, ενώ άλλοι βρήκαν τον ρυθμό άνισο και τους χαρακτήρες απογοητευτικούς.
Γιατί να το διαβάσεις
Η υπόθεση της εξαφάνισης συνδέεται με την επιστροφή της ηρωίδας σε μια οικογένεια που την περιμένει εχθρικά· το βιβλίο εξερευνά πόσο βαθιά μπλέκονται η δημοσιογραφική έρευνα και οι προσωπικές πληγές.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ένα συνηθισμένο αντικείμενο του σπιτιού μπορεί να γίνει το χειρότερο απ’ όλα.
Από το βράδυ της εικοστής έκτης, * JonBenet Ramsey: Δολοφονήθηκε σε ηλικία 6 ετών και η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη. Είχε συμμετάσχει σε παιδικά καλλιστεία. RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 23 όταν διαπιστώθηκε ότι είχε χαθεί η μικρή, μια ομάδα έρευνας είχε αρχίσει να χτενίζει το δάσος. Τελικά τη βρήκαν τυχαία κάτι κυνηγοί, λίγο μετά τις πέντε τα χαράματα. Είχε στραγγαλιστεί γύρω στα μεσάνυχτα με ένα κοινό σκοινί μπουγάδας, τυλιγμένο διπλή θηλιά γύρω από τον λαιμό της. Μετά, την είχαν πετάξει στο ρέμα, που ήταν ρηχό λόγω της παρατεταμένης καλοκαιρινής ξηρασίας. Το σκοινί είχε σκαλώσει σε έναν πελώριο βράχο και η πνιγμένη έμεινε να λικνίζεται όλη νύχτα με το κυματάκι. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες συχνά ένιωσαν αναστάτωση, ανησυχία και, κάποιες φορές, σωματική δυσφορία, ενώ πολλοί βρήκαν το βιβλίο καθηλωτικό και αξιομνημόνευτο. Οι απόψεις διχάστηκαν: ορισμένοι απογοητεύτηκαν από τον ρυθμό και τους χαρακτήρες, ενώ άλλοι εκτίμησαν τη σκοτεινή ψυχολογική του ένταση.
Τζίλιαν Φλιν.Η Φλιν εργάστηκε επί χρόνια ως τηλεκριτικός στο Entertainment Weekly. Το 2006 κυκλοφόρησαν τα «Αιχμηρά αντικείμενα», το πρώτο της μυθιστόρημα. Η ελληνική έκδοση που διαβάζεις φέρει χρονολογία έκδοσης το 2012.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Τζίλιαν Φλιν
Το κορίτσι που εξαφανίστηκε
Τζίλιαν Φλιν, 2012
Δύο σύζυγοι μιλούν εναλλάξ, αλλά ο καθένας λέει μια διαφορετική αλήθεια.
Gone Girl
Gillian Flynn, 2012
Σε μια παραποτάμια πόλη του Μιζούρι, ένας γάμος παίρνει άσχημη τροπή και καμιά εκδοχή της ιστορίας δεν είναι αξιόπιστη. Διάβασέ το για τη φωνή, την οργή και την ψυχρή αίσθηση απειλής.
Sharp Objects
Gillian Flynn, 2006
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Αιχμηρά αντικείμενα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν τα ψυχολογικά θρίλερ, οι δύσκολες οικογενειακές σχέσεις και οι μικρές πόλεις όπου όλοι κάτι κρύβουν. Έχε υπόψη ότι αρκετοί αναγνώστες ένιωσαν αναστατωμένοι ή ακόμη και σωματική δυσφορία, ενώ άλλοι βρήκαν τον ρυθμό άνισο και τους χαρακτήρες απογοητευτικούς.
- Πώς είναι το «Αιχμηρά αντικείμενα»;
- Η επιστροφή της δημοσιογράφου στην πόλη της ξετυλίγει μια ιστορία με σταθερή αγωνία, οικογενειακή ένταση και μια σκοτεινή, ανήσυχη φωνή. Ατμόσφαιρα: φόβος, ανησυχία και περιέργεια. Μιλά για την τρέλα και την εξουσία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Αιχμηρά αντικείμενα»;
- Αν σου άρεσε το «Αιχμηρά αντικείμενα», δοκίμασε «Το κορίτσι του τρένου» (Paula Hawkins), «Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες» (Catriona Ward) και «Μαχαίρι» (Τζο Νέσμπο).
Μια γεύση από τη ροή
Ένα σπίτι που δεν μπορείς να πάψεις να κοιτάζεις, όσο κι αν σε πληγώνει.
I lived at number twenty-three Blenheim Road for five years, blissfully happy and utterly wretched. I can’t look at it now. That was my first home. Not my parents’ place, not a flatshare with other students, my first home. I can’t bear to look at it. Well, I can, I do, I want to, I don’t want to, I try not to. Every day I tell myself not to look, and every day I look. I can’t help myself, even though there is nothing I want to see there, even though anything I do see will hurt me.
Το κορίτσι του τρένου · Paula Hawkins
Κάθε επέτειο, η ίδια φωτογραφία και μια μικρή ευχή που κανείς δεν εκπληρώνει.
Όταν βλέπω το πρωτοσέλιδο, το στομάχι μου σφίγγεται. Να την. Είχα ξεχάσει πως η επέτειος είναι σήμερα. Δεν τα πάω τόσο καλά με τον χρόνο. Πάντα χρησιμοποιούν την ίδια φωτογραφία. Τα μάτια της είναι μεγάλα κάτω από το γείσο του καπέλου της, τα δάχτυλά της σφίγγουν το ξυλάκι, λες και φοβάται μην της το πάρουν. Τα μαλλιά της είναι υγρά και γυαλιστερά, κομμένα αγορίστικα. Κολυμπούσε, αλλά κανείς δεν την τυλίγει σε μια χνουδωτή πετσέτα για να τη στεγνώσει. Δεν μου αρέσει αυτό. Μπορεί να κρυώσει. Δεν δημοσιεύουν την άλλη φωτογραφία, τη δική μου. Μπήκαν σε μεγάλες φασαρίες μ’ αυτή. Αν και όχι τόσο μεγάλες, αν θέλετε τη γνώμη μου. Ήταν έξι χρονών.
Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες · Catriona Ward
Μια δέσμη φωτός στο πράσινο νερό κι ένα κορίτσι που χορεύει.
Κι έτσι κάθεστε στον καναπέ και πηγαίνετε μέχρι την κάμερα μόνο για ν’ αλλάξετε μπαταρίες όταν χρειαστεί». «Κι αν η αρκούδα εμφανιστεί τη νύχτα;» «Η κάμερα έχει φωτισμό LED, κανονικό και black light: Είναι αόρατο φως, για να μη φοβίζει τα ζώα». Φως. Αυτό ήταν που έβλεπε ο ηλικιωμένος. Μια δέσμη φωτός που ερχόταν από τα δεξιά. Χωνόταν μες στο πράσινο νερό και φώτιζε το φόρεμα, και για μια ανατριχιαστική στιγμή τον έκα νε να σκεφτεί ότι έβλεπε μπροστά του ένα κορίτσι που είχε ξαναζωντανέψει και χόρευε από τη χαρά του. «Χα! Σαν επιστημονική φαντασία είναι!» Ο γέρος άνοιξε διάπλατα το στόμα του όταν είδε ένα δια στημόπλοιο να μπαίνει στην οθόνη.
Μαχαίρι · Τζο Νέσμπο
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή