Τρέλα
Βιογραφίες και απομνημονεύματα
Μια σύντομη συλλογή γνωμικών που κοιτάζει την αγάπη, τη συμμόρφωση και την ανεξάρτητη σκέψη μέσα από την τρέλα.
Ατμόσφαιρα: αντίσταση, περιέργεια και πάθος. Μιλά για την τρέλα, την κοινωνία και την αγάπη.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Πότε μια ιστορία παύει να είναι απλώς ανάγνωσμα;
Το διάβασμα έκανε τον Ντον Κιχώτη ιππότη, αλλά η πίστη σ’ αυτά που διάβασε, τον έκανε τρελό. για το έργο του Μακρόνησος. Όταν η.Η καταλογογράφηση είναι ασαφής: αναφέρει έργο για τη Μακρόνησο, όχι συγγραφέα που να ταυτοποιείται με βεβαιότητα.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης
Simone de Beauvoir, 1958
Κοινά στοιχεία: περιέργεια και αντίσταση.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Τρέλα»;
- Ατμόσφαιρα: αντίσταση, περιέργεια και πάθος. Μιλά για την τρέλα, την κοινωνία και την αγάπη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Τρέλα»;
- Αν σου άρεσε το «Τρέλα», δοκίμασε «Πολλές ζωές σε μία» (Μάργκαρετ Άτγουντ), «Διονύσης Σαββόπουλος» (Δημήτρης Καράμπελας) και «Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης» (Σάκης Σερέφας).
Μια γεύση από τη ροή
Κι αν ο δρόμος διάλεγε τι θα προσέξεις;
2 | Επιλογή των εικόνων: Απολύτως καμία. Άφησε να σε δια λέξουν εκείνες. Δεν είσαι λαογράφος, οδογράφος είσαι. Μάθε να λειτουργείς απορροφητικά. Δηλαδή, οφείλεις να βλακέψεις λιγάκι. Μη θεωρείς τίποτε ως δεδομένο. Σε κανένα διαγαλαξιακό εγχειρίδιο οδογραφιών δεν αναφέρεται πως η αποτύπωση ενός διάσημου καταστήματος είναι πιο σημαντική από την αριθμητική καταγραφή των πεσμένων φύλλων στον ίδιο δρόμο, σε μια ορι σμένη στιγμή της ημέρας. Άσε τον εαυτό σου να ορεχτεί ελεύθερα. Αν κάνεις κέφι, μπορείς να διασχίσεις έναν δρόμο και να κατα γράψεις όλες τις σκόρπιες φράσεις που θα ακούσεις από τους διαβάτες στο πεζοδρόμιο, στη στάση του λεωφορείου, στο φανά ρι, στη βιτρίνα, στο παγκάκι. Το βρίσκεις πολύ ανάλαφρο;
Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης · Σάκης Σερέφας
Ένα παιδί πιάνει τη λογοτεχνία να αλλάζει τα γεγονότα.
«Συχνά, η καημένη η Λουίζ έκλαιγε πικρά σαν νοσταλγούσε τα πρόβατά της» έγραφε η θεία μου. Η Λουίζ δεν έκλαιγε ποτέ· δεν είχε πρόβατα κι άλλωστε μ’ αγαπούσε· και πώς να συγκρίνεις ένα κοριτσάκι με ένα πρόβατο; Από κείνη τη μέρα, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η λογοτεχνία δεν είχε και τόσο ξεκάθαρες σχέσεις με την αλήθεια. Συχνά αναρωτιόμουν ποια ήταν η αιτία αυτών των ξεσπασμάτων, ποιο το νόημά τους. Πιστεύω ότι, εν μέρει, οφείλονταν σε μια παρορμητική ζωτικότητα και σε μια παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης που δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ εντελώς. Καθώς εξωθούσα τις απέχθειές μου μέχρι ναυτίας και τις σφοδρές επιθυμίες μου μέχρι εμμονής, μια άβυσσος χώριζε τα πράγματα που μου άρεσαν από εκείνα που μισούσα.
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης · Simone de Beauvoir
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή