Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες
Catriona Ward, 2022
★ 3,79 από 171 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας τρομαγμένος αφηγητής με ευγενική φωνή και η εξαφάνιση ενός εντεκάχρονου παιδιού στον δρόμο του, ξανά και ξανά. Ένας γοτθικός γρίφος που σε κρατά καθηλωμένο σαν πυρετός. Η ευγενική φωνή ενός τρομοκρατημένου αφηγητή σε οδηγεί σε ένα γοτθικό μυστήριο με αργό ξετύλιγμα, ανησυχητική ατμόσφαιρα και μπερδεμένες αναμνήσεις.
Ατμόσφαιρα: φόβος, ανησυχία και τρυφερότητα. Μιλά για την τρέλα, τη μνήμη και το σπίτι.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς γοτθικά μυστήρια που χτίζουν αργά την ανησυχία και σε κάνουν να ξανασκέφτεσαι όσα διάβασες. Η αφήγηση μπορεί να σε μπερδέψει ή να σου φανεί ασύνδετη και κουραστική πριν αρχίσει να ξετυλίγεται.
Γιατί να το διαβάσεις
Η εξαφάνιση ενός παιδιού και η μνήμη ενός αφηγητή που δεν τα πάει καλά με τον χρόνο στήνουν έναν γρίφο που αξίζει να παρακολουθήσεις αν σου αρέσει να μένεις για λίγο μέσα στην αβεβαιότητα.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Κάθε επέτειο, η ίδια φωτογραφία και μια μικρή ευχή που κανείς δεν εκπληρώνει.
Όταν βλέπω το πρωτοσέλιδο, το στομάχι μου σφίγγεται. Να την. Είχα ξεχάσει πως η επέτειος είναι σήμερα. Δεν τα πάω τόσο καλά με τον χρόνο. Πάντα χρησιμοποιούν την ίδια φωτογραφία. Τα μάτια της είναι μεγάλα κάτω από το γείσο του καπέλου της, τα δάχτυλά της σφίγγουν το ξυλάκι, λες και φοβάται μην της το πάρουν. Τα μαλλιά της είναι υγρά και γυαλιστερά, κομμένα αγορίστικα. Κολυμπούσε, αλλά κανείς δεν την τυλίγει σε μια χνουδωτή πετσέτα για να τη στεγνώσει. Δεν μου αρέσει αυτό. Μπορεί να κρυώσει. Δεν δημοσιεύουν την άλλη φωτογραφία, τη δική μου. Μπήκαν σε μεγάλες φασαρίες μ’ αυτή. Αν και όχι τόσο μεγάλες, αν θέλετε τη γνώμη μου. Ήταν έξι χρονών. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες συχνά περιγράφουν πως αρχικά ένιωσαν σύγχυση και ανησυχία, αλλά στη συνέχεια καθηλώθηκαν από τη σταδιακή αποκάλυψη και τις ανατροπές. Πολλοί επαινούν την πρωτοτυπία και την ατμόσφαιρα, ενώ κάποιοι το βρίσκουν κουραστικό ή υπερβολικά ασύνδετο.
Catriona Ward.Το βιβλίο κυκλοφόρησε την ίδια μέρα με το πρώτο μυθιστόρημα της αδερφής της Γουόρντ. Η ίδια έχει πει πως οι δυο τους εναλλάσσονταν στο Instagram ανάμεσα στις λέξεις «Horror Novel» και «Romance Novel».
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς γοτθικά μυστήρια που χτίζουν αργά την ανησυχία και σε κάνουν να ξανασκέφτεσαι όσα διάβασες. Η αφήγηση μπορεί να σε μπερδέψει ή να σου φανεί ασύνδετη και κουραστική πριν αρχίσει να ξετυλίγεται.
- Πώς είναι το «Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες»;
- Η ευγενική φωνή ενός τρομοκρατημένου αφηγητή σε οδηγεί σε ένα γοτθικό μυστήριο με αργό ξετύλιγμα, ανησυχητική ατμόσφαιρα και μπερδεμένες αναμνήσεις. Ατμόσφαιρα: φόβος, ανησυχία και τρυφερότητα. Μιλά για την τρέλα, τη μνήμη και το σπίτι.
- Τι να διαβάσω μετά το «Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες»;
- Αν σου άρεσε το «Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες», δοκίμασε «Αιχμηρά αντικείμενα» (Τζίλιαν Φλιν), «Μαχαίρι» (Τζο Νέσμπο) και «Το κορίτσι του τρένου» (Paula Hawkins).
Μια γεύση από τη ροή
Μια δέσμη φωτός στο πράσινο νερό κι ένα κορίτσι που χορεύει.
Κι έτσι κάθεστε στον καναπέ και πηγαίνετε μέχρι την κάμερα μόνο για ν’ αλλάξετε μπαταρίες όταν χρειαστεί». «Κι αν η αρκούδα εμφανιστεί τη νύχτα;» «Η κάμερα έχει φωτισμό LED, κανονικό και black light: Είναι αόρατο φως, για να μη φοβίζει τα ζώα». Φως. Αυτό ήταν που έβλεπε ο ηλικιωμένος. Μια δέσμη φωτός που ερχόταν από τα δεξιά. Χωνόταν μες στο πράσινο νερό και φώτιζε το φόρεμα, και για μια ανατριχιαστική στιγμή τον έκα νε να σκεφτεί ότι έβλεπε μπροστά του ένα κορίτσι που είχε ξαναζωντανέψει και χόρευε από τη χαρά του. «Χα! Σαν επιστημονική φαντασία είναι!» Ο γέρος άνοιξε διάπλατα το στόμα του όταν είδε ένα δια στημόπλοιο να μπαίνει στην οθόνη.
Μαχαίρι · Τζο Νέσμπο
Ένα σπίτι που δεν μπορείς να πάψεις να κοιτάζεις, όσο κι αν σε πληγώνει.
I lived at number twenty-three Blenheim Road for five years, blissfully happy and utterly wretched. I can’t look at it now. That was my first home. Not my parents’ place, not a flatshare with other students, my first home. I can’t bear to look at it. Well, I can, I do, I want to, I don’t want to, I try not to. Every day I tell myself not to look, and every day I look. I can’t help myself, even though there is nothing I want to see there, even though anything I do see will hurt me.
Το κορίτσι του τρένου · Paula Hawkins
Τα ονόματα που δίνουμε στα πράγματα δεν τα περιγράφουν πάντα.
“There really isn’t an Altair-4, just as there aren’t really any Tommyknockers. There aren’t any nouns for some things - they just are. Somebody pastes one name on those things in one place, somebody pastes on another someplace else. It’s never a very good name, but it doesn’t matter. You came back from New Hampshire talking about Tommyknockers, so here that’s what we are. We’ve been called other things in other places. Altair-4 has, too. It’s just a place where things get stored. Usually not live things. Attics can be cold, dark places.”
The Tommyknockers · Stephen King
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή