Βιβλία σαν το «Ποιήματα»

Διαβαίνουν οι παραταγές και το καθένα αλλάγιγι,τα πανωκλίβανα ριχτά κι οι αμαρτωσιές αστράφτουν.Κι οι στρατιώτες οι Έλληνες ολούθε καλεσμένοι,από του Ταιναίρου τα σπ΄ληλια ως τα λαγκάδια του Αίμου,Σε τι όνομα ν΄ακούν; και ποιοι; πώς να τους ξεχωρίσω;Και βιαστικοί και ανάκατοι και η ζωγραφιά τους βγαίνεικι εδώ θαμπή, αλαργεύει, αποζητά να ξαναμπεί στη νύχτα.

«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶντὴν πλάσιν μεταπείθων,σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν,τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν,μετάβαλον εἰς λίθον.«Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴὁ τελευταῖος ὕπνος,καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή·ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴἡ κλαίουσα ἀγρύπνως.

Ήθελες κάτι να μου πειςκαι δεν σου το ρωτούσα,(Το καλοκαίρι είχε σωθείκαι τ’ άνθη που αγαπούσα).Ήθελες κάτι να μου πείςκαι τόχα λησμονήσει.(Τη ρίζα που καθόμαστε-θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει).(Είχε από τότε εντός μουσε φθινόπωρο γυρίσει).Μου είπες, α, ναι!- πως μ’ αγαπάς- μα τόχω λησμονήσει.

Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός,σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει. πρώτη φορά.Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμόςτης αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώραΟρφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμόςτην άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιάστη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχομε τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

Την ποίηση θα την κάνουμε μυθιστορίαΜυθιστορία της άνοιξης και του καλοκαιριούΜυθιστορία του σώματος και της ψυχήςΈλα να σπρώξουμε τους αιώνες μπροστά και πίσωΜε τα γόνατα με τα χέρια με το στήθοςΝ’ αφήσουμε χώρο στον εαυτό μας να σηκωθείΝα τεντώσει τα μπράτσα και ν’ ανασάνειΚαι να μπορέσει κάποτε σαν τον κεντρίσει ο πόθοςΝα πιάσει απ’ το δέντρο της πλάσης όλους τους καρπούςΜ’ όλα τα χελιδόνια να διασχίσει την οικουμένηΈνα ταξίδι σε μια αναπνοή.

Γεράματα δὲν ἔχετε καὶ χάρο δὲ φοβᾶστε·τὰ μεσημέρια ἁπλώνετε τὸν ἴσκιο στὸ διαβάτη,στὸ ζευγολάτη, στὸ βοσκό, στοῦ κοπαδιοῦ τὸν πλῆθοΤὴν νύχτα ὁλόρθα κι ἄγρυπνα πίνετε καὶ ροφᾶτεδροσιὰ βουνίσια ἀχόρταγα καὶ τὸ ταχύ, ὅταν φέγγη,ἐσεῖς παλάτια γίνεστε στὸν κότσυφα, στ’ ἀηδόνι.Ἐσᾶς σᾶς τρέφουν κρύα νερά, τὰ χιόνια σᾶς πλαταίνουνμωρὲ βουνά, ψηλὰ βουνά, ψηλὰ καὶ δασωμένα,τώρα ποὺ ὁ Μάης σᾶς γιόμωσε μ’ ἀνθούς, μὲ χλόη, μὲ νιάτα,γιατί δὲν ξανανιώνετε κι ἐσεῖς τὸ γέρο ἐμένα,σάμπως καινούργια γένονται καὶ σάμπως ξανανιώνουντοῦτα τὰ χαμηλὰ κλαριὰ καὶ τὰ παλιὰ τὰ δέντρα,νὰ γίνω πάλι ὡς ἤμουν νιός, νὰ γίνω παλικάρι;