Αποσπάσματα από το «Ποιήματα»

Η νύχτα γίνεται σκιάχτρο και ο Χάροντας περνά πάνω από το κρεβάτι.

Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματαθα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμουςκαι στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνεμαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους.Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνετις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια,των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε,μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια.Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μαςκαι Χάροντας απάνου από την κλίνη...-Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο,θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...

Κάτι μέσα σου θέλει να πετάξει έξω από σένα.

Ω, ‘κείνο το αλάλητο στην άνοιξη,μες στη γλυκειά, την απαλή λαχτάρα.Ω, ένα πουλάκι μέσα μου λαλεί,και τρέμει, φτερουγιάζει, λαχταρεί,κάτι απαλό κι απόκοσμο πολύ…Και νιώθωντας πως κάτι το καλείέξω απ’ τον εαυτό του κι απ’ τη φύση,και θαρρώντας πως άκουσε φωνούλα,τρέμει σάμπως στο λούλουδο η δροσούλα,και κοντεύει να φύγει απ’ τη ψυχή μουκαι πετώντας στα μάκρη της αβύσσουνα γίνει χερουβείμ του παραδείσου…

Χόρεψε τη ζωή και τώρα βρίσκει χιόνι στα μαλλιά του.

Εγώ παρήλθα, τραγουδώντας τη χαρά,τις έμορφες, τα ρόδα και τ’ αηδόνια.Χορεύοντας και πίνοντας αδράένιωσα απάνω στα μαλλιά τα χιόνια.Στου κύπελλου το κατακάθι η συμφοράκι η στάχτη, που αψηφούσα τόσα χρόνια.Τώρα στο κύμα τα πετώ, μακριά,τώρα με λιώνουν πόνοι και τριζόνια...Σε νότα και ρυθμό, στίχο μεστόσ’ ένα τραγούδι επόθησα να κλείσωμιαν αρμονία, νόημα σωστό.

Ένα πρόσωπο τόσο γαλήνιο που μοιάζει να ανήκει σε άλλη θρησκεία.

Στο δρόμο, που το πλήθος τρέχει αδιάφορογια κάθε ωραίο, αγάλι επερπατούσες,έμοιαζες σα να σε ύψωνε πνοήκαι τίποτα σα να μην εμισούσες.Το βήμα σου απαλό σαν Απολύτρωσηκι η όψη σου ολόασπρη σαν κρίνοκι έπεφτε η λάμψη της ματιάς κι εφάνταζετο γαληνό χαμόγελό σου εκείνο!Ένας ιερεύς κάποιας θρησκείας απόκοσμηςή από του Βελασκέζ το θείο χρωστήραζωγραφισμένος Ανδαλούσιος άρχοντας,πρόβαινες μέσ’ την ανθρωποπλημμύρα.

Μια ζωή να περιμένεις στην ίδια ακτή το ίδιο άγνωστο.

Πάντα να περιμένω στ’ ακρογιάλι,σαν άλλοτε, σα χθες, σήμερα -χρόνια!μες απ’ τη στάχτη να πετιέμαι πάλι,φοίνικας, κρίνο στα τετράκρυα χιόνια.Τον ίδιο εμένα να θωρώ σε εικόνα,σ’ ένα γιαλό, προσμονητή του αγνώστου,που ’ρχεται τάχα σα σε νάρκη αρρώστου,μα γλιστρά κάτω προς τον καλαμιώνα...Καπνός να βγαίνει από ένα τζάκι πέρα,να φτάνει η βάρκα χωρίς νέο πιλότο,δίχως μαλλιά κυματιστά στον αέρα,όνειρο αγάπης και στερνό και πρώτο.

Οι γυναίκες του ονείρου φτάνουν και εκείνος ζητά από τη μητέρα του να τις πάρει.

Ήρθαν, μα δεν τις θέλω τόσες κοντά μου,είναι πάρα πολλές, με κουράζουν, μ`αλλάζουν,παρ`τες, μητέρα! να φύγουν, αν ήρθαν, αλιά μου .Ολα τα βίτσια μου αν δουν, θα σπαράξουν.Είναι πολλές, ένα πλήθος εγκάρδιο για μένα,γιατί δεν ήπια παρά την ψυχή των,μόνο τα λόγια τους άκουσα, μάνα μου, τα χαϊδεμένα,κι ύστερα φύγαν, ήταν πάρα πολλές, προς τη γη των.

Έρωτας για κάποια που δεν γνώρισες, κι όμως ζει στην καρδιά σου.

Απόψε και να μ’ έβλεπε ’κείνη π’ αναζητώ,αυτή που δεν εγνώρισα και που ποτέ δεν είδα,που στη καρδιά μου ευλαβικά τόσο καιρό κρατώ,σα κάποια προμηνυτική που με φωτίζει, αχτίδα.Απόψε, που σκιρτά η καρδιά, το μάτι λάμπει αδρό,σπιθίζει το αίμα μέσα σου κι αγάλλεται η ψυχή μου,κι ανυψωμένη η σκέψη μου στ’ άπειρο, μ’ αργυρόφως φεγγαρίσιο, αχνοφωτά, ντύνει την έκστασή μου...

Μια ζωή χωρίς σκοπό, ώσπου η αγάπη ξανανάβει την καρδιά.

Έτσι χωρίς σκοπό η Ζωή ριγμένη,και ράθυμα ενώ ζούμε στην ανία,μιά φλόγα αγάπης ξάφνου ν’ ανασταίνειτην καρδιά μας, κρυφή χαλκομανία!Στο περιθώριο τάχα πεταμένοι,ξένοι προς κάθε δράσεως τη μανία,ένα λικέρ αδρό να μας προσδένειμε του Υπερπέραν την ευρυχωρία!Χαρούμενα να ζήσουμε τα νιάτα,χωρίς δεσμούς, που κυβερνά η ρουτίνα,δίχως συμβάσεις, συμφωνίες γεμάτα.Εφήμερα τα ειδύλλια τα φίνα,να μαδούν στ’ άγγιγμα πνοής καινούργιας,σαν ρόδου πρώιμου φύλλα, κρόσσια ούγιας.