Αποσπάσματα από το «Ποιήματα»

Μια δήλωση αγάπης χάνεται μέσα σε αναμνήσεις καλοκαιριού.

Ήθελες κάτι να μου πειςκαι δεν σου το ρωτούσα,(Το καλοκαίρι είχε σωθείκαι τ’ άνθη που αγαπούσα).Ήθελες κάτι να μου πείςκαι τόχα λησμονήσει.(Τη ρίζα που καθόμαστε-θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει).(Είχε από τότε εντός μουσε φθινόπωρο γυρίσει).Μου είπες, α, ναι!- πως μ’ αγαπάς- μα τόχω λησμονήσει.

Πώς βρίσκεις πορεία όταν η φουρτούνα είναι μέσα σου;

Το βορεινό ουρανό κλωθογυρνούνετ΄ άστρα τα εφτά τα σταυρωμένα.Μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνκι απ΄ τα λογής κατάρτια τα γερμένα(άκου, πώς πάνε κι έρχονται, λυπητερά, ολοένα!)μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνστον ξάστερο ουρανό πώς τρεμουλιάζουνπάνω απ΄ το μώλο τ΄ άστρα στηλωμένα!Μέσα στην άδειαν ύπαρξή μουεσένα, γλυκό μάτι, που χαράζειο Αυγερινός, εσένα έχω κρατήσει,πάνω απ΄ την τρικυμία που έχει φυσήσεινα κυβερνάς, καλόβουλο κι αγαπημένο αστέρι.

Ένας αυτοκράτορας ρωτά την ψυχή του πού πάει· το ποίημα απαντά με ελιές.

Animula vagula, blandula,hospes, comesque corporis,qua nunc abibis in loca?Pallidula, rigida, nudula,nec, ut soles, dabis jocos.ADRIANUSΨυχούλα άστεγη, χαϊδεμένη,ξενητεμμένη του κορμιού συντρόφισσα,για πού μισεύεις;Χλωμούλα, τρεμουλιάρα, ολόγυμνη,μηδέ θα κάνης πια χαρές, σαν πρώτα.ΑΔΡΙΑΝΟΣΚάτω απ’ τις ελιές, οι ώρες σιωπηλέςπαίρνουνε τη μέρα πεθαμένη.

Κάτω από το χιόνι, η γη ετοιμάζει την άνοιξη.

Σκέψου –τι πράματα γλυκάκοιμούνται κάτωθε απ’ το χιόνι.Κοιμάται ο σπόρος, μυστικά,καθώς το φύτρο του φυτρώνει.Κοιμούνται αμέτρητα σπαρτά–κι όλο ονειρεύονται τ’ αστάχυα.Τ’ άγρια μπουμπούκια, σφαλιστά,ύπνος τα παίρνει, μες στα βράχια…Έχει όλ’ η πλάση κοιμηθείκάτω απ’ το κάτασπρο σεντόνι,ωσότου να της πει στ’ αυτίμια συλλαβή το χελιδόνι.

Ένα λουλούδι σε τυλίγει και σε αφήνει να ανθίσεις ξανά.

Κ’ έρχεται, το λουλούδι, έρχεται και με σμείγει–Κ’ είναι σα να το μέλλη και να μη το μέλλη–στα μαβειά του με ντύνει, με περιτυλίγει,στ’ αξέβαφα μαβειά με ντύνει, και με θέλει.Το φύλλο κατά μέσα στην καρδιά του κλίνεικι’ αγάλια, με χωρεί κ’ εμένα, ολίγο-ολίγο·στα μάτια του τ’ ανήξερα με καταπίνει– και στους πανσέδες μέσα, ένας πανσές ανοίγω.

Η άνοιξη περνά από το χωριό και αφήνει σημάδια παντού.

Πέρασε απ’ τις γνωστικέςτις κοπέλεςκι άνθισαν ποδιές λευκέςκαι κορδέλες.Άγιασε τα χώματαμ’ άγια μύρα,κι είν’ ευκές τα χρώματα,γύρα-γύρα.Πήγε κι απ’ την εξοχήκι απ’ το ρέμα,κι όλοι οι φράχτες, οι φτωχοί,τρέχουν αίμα.

Ένας ζωγράφος κρατά στη ζωγραφιά ό,τι δεν μπορεί να αποκτήσει.

Μαλλιὰ χαδιάρικα ἀγοριοῦ,— μετάξι ὠχρό, γλυστερὸ ἀτσάλι —κ’ ὑπάκουο, φρόνιμο κεφάλικάτω ἀπ’ τὴ φούχτα τοῦ χεριοῦ,λυγερὸ ἀπάνω στὸν χλωμό,λιγνό, χαριτωμένο αὐχέναποὺ ἁλυσσίδα μαλαματένιαζώνει καὶ πέφτει ἀπ’ τὸ λαιμό,κάποιος ζωγράφος ξακουστός,πολὺ ποὺ θάχει ἀγαπήσειτὰ νειάτα, αὐτὸς σᾶς ἔχει ἀφήσει,θαμπὲς κλωστές, τὸ χρῶμα αὐτό: