Μεταφράσεις
Ηλίας Βουτιερίδης (1874–1941), 1940
Αρχαίοι λυρικοί στίχοι, ύμνοι και διθύραμβοι, αποδοσμένοι στα ελληνικά μιας άλλης εποχής από έναν ποιητή που κάνει δική του τη γλώσσα τους. Οι στίχοι περνούν από τον θαυμασμό και τον έρωτα στη λαχτάρα και τον πόλεμο, με λυρική φωνή και ρυθμό που ακούγεται από άλλη εποχή.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, λαχτάρα και δέος. Μιλά για τον πόλεμο, την αγάπη και τον χρόνο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις να γνωρίσεις ποιήματα, ύμνους και διθυράμβους από τη Σαπφώ ως την Ελληνική Ανθολογία μέσα από τη φωνή ενός Έλληνα ποιητή. Οι μεταφράσεις είναι γραμμένες σε παλαιότερη ελληνική γλώσσα, που ίσως σου φανεί λιγότερο άμεση από τα σημερινά ελληνικά.
Γιατί να το διαβάσεις
Σου δίνει μια ματιά στον τρόπο που ένας ποιητής του 20ού αιώνα έκανε δικούς του τους αρχαίους λυρικούς στίχους. Είναι μια ενδιαφέρουσα επιλογή αν θέλεις να ακούσεις την αρχαιότητα μέσα από τα ελληνικά μιας άλλης εποχής.
Σελίδες από το βιβλίο
Όποιον δεν μπορείς να οδηγήσεις, προσπαθείς να δαμάσεις
Πῶλε Θρηικίη, τί δή μελοξὸν ὄμμασι βλέπουσανηλέως φεύγεις, δοκεῖς δέμ’ οὐδὲν εἰδέναι σοφόν;ἴσθι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοιτὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι,ἡνίας δ’ ἔχων στρέφοιμίσ’ ἀμφὶ τέρματα δρόμου•νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαικοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις,δεξιὸν γὰρ ἱπποπείρηνοὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην. Ο ήρωας φτάνει, κι η περιγραφή του προκαλεί δέος
Στράτεμα σέρνει μαζί του πολύαρματωμένο για πόλεμοή μονάχος με δούλους τουπηγαίνει, καθώς στρατολάτηςτριγυρνώντας στα ξένα;Κι είναι τόσο γέρος και γενναίοςκαι τόλμη γεμάτος, που τέτοιουςάντρες δυνατούς καταπόνεσε;Δίχως άλλο θεός τόνε σπρώχνειτιμωρίες να δώσει στους άδικους,επειδή δεν είν’ εύκολο πάντανα κάνει κανείς το κακό και να μη το πληρώσει.Όλα το τέλος τους έχουν μες στου χρόνου τα διάβα. Η νιότη μοιάζει με λουλούδι που μαραίνεται
(Σ’ όλο μου αμέσως το κορμί ποτάμι τρέχει ο ιδρώταςκαι νιώθω τρόμο, όταν θωρώ της νιότης το λουλούδιπρόσχαρο κι όμορφο μαζί που να ήταν κι άλλο ακόμη!)Όμως τα νιάτα τ’ ακριβά λίγον καιρό βαστούνεσαν όνειρο και τ’ άσκημα και τρομερά περίσσαγεράματα μονοστιγμής ψηλοκρεμιούνται επάνωστην κεφαλή διατίμαστα και μισερά συνάμα,κι αγνώριστο τον άνθρωπο τον κάνουν και χαλούνε,σαν απλωθούν επάνω τους, τα μάτια και τα φρένα. Ηλίας Βουτιερίδης.Μεταφραστής, ποιητής και ιστορικός της λογοτεχνίας, ο Βουτιερίδης άφησε μεγάλο έργο. Οι μεταφράσεις του από τους αρχαίους λυρικούς ήταν ανάμεσα στις πιο φιλόδοξες της γενιάς του στην Ελλάδα.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Μεταφράσεις»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις να γνωρίσεις ποιήματα, ύμνους και διθυράμβους από τη Σαπφώ ως την Ελληνική Ανθολογία μέσα από τη φωνή ενός Έλληνα ποιητή. Οι μεταφράσεις είναι γραμμένες σε παλαιότερη ελληνική γλώσσα, που ίσως σου φανεί λιγότερο άμεση από τα σημερινά ελληνικά.
- Πώς είναι το «Μεταφράσεις»;
- Οι στίχοι περνούν από τον θαυμασμό και τον έρωτα στη λαχτάρα και τον πόλεμο, με λυρική φωνή και ρυθμό που ακούγεται από άλλη εποχή. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, λαχτάρα και δέος. Μιλά για τον πόλεμο, την αγάπη και τον χρόνο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Μεταφράσεις»;
- Αν σου άρεσε το «Μεταφράσεις», δοκίμασε «Μεταφράσεις» (Τέλλος Άγρας), «Ερωτικά» (Γιάνης Βηλαράς) και «Τετράδιον Ε'» (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης).
Μια γεύση από τη ροή
Δυο άνθρωποι ξανασυναντιούνται σ’ ένα άδειο πάρκο, αλλά θυμούνται διαφορετικά.
Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, ξάφνω, τὰ σχήματα περᾶσαν των δυονών. Τὰ χείλια ἔχουν λυτά, τὰ μάτια ἔχουν σβηστά καὶ μόλις ποὺ τ’ακούς τὰ λόγια τους σωστά. Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, δυὸ φαντάσματα ἔφεραν πίσω τὸν καιρό. -Τὴ θυμᾶσαι τὴν μέθη μας την περασμένη; -Κι ἂν τὴ θυμᾶμαι ἢ ὄχι, τί σημαίνει; -Τὸ καρδιοχτύπι της γιὰ μὲ πάντα ἡ καρδιά σου τό ’χει; Στ’όνειρο τὴν ψυχή μου ἀκόμα τηνε βλέπεις;— Ὄχι
Μεταφράσεις · Τέλλος Άγρας
Ένα φιλί ζυγίζει περισσότερο από κάθε βάσανο
Λεν ο κόσμος, η αγάπη έχει βάσανα πολλά· εγώ λέγω πως σε τούτο δε στοχάζονται καλά. Νύχτα ημέρα να παθαίνω, μια στιγμή τ’ αλησμονώ, μότι να καλαντικρύσω τα ματάκια που πονώ. Πάρτε, όσα κι αν θελήστε, δάκρυα, πάθια, στεναγμούς, ούτε έναν μην αφήστε οχ τους δάρτες και καϋμούς.
Ερωτικά · Γιάνης Βηλαράς
Η πόλη σωπαίνει κι ο Αλή Πασάς μένει ξάγρυπνος.
Ἐπέσανε τὰ Γιάννενα, σιγὰ νὰ κοιμηθοῦνε, ἐσβήσανε τὰ φῶτα τους, ἐκλείσανε τὰ μάτια. Ἡ μάννα σφίγγει τὸ παιδὶ βαθιὰ στὴν ἀγκαλιά της, γιατὶ εἶναι χρόνοι δίσεκτοι καὶ τρέμει μὴν τὸ χάσει. Τραγούδι δὲν ἀκούγεται, ψυχὴ δὲν ἀνασαίνει. Ὁ ὕπνος εἶναι θάνατος καὶ μνῆμα τὸ κρεβάτι κι ἡ χώρα κοιμητήριο κι ἡ νύχτα ρημοκλήσι. Ἄγρυπνος ὁ Ἀλὴ πασᾶς, ἀκόμη δὲ νυστάζει, κι εἰς ἕνα δέρμα λιονταριοῦ βρίσκεται ξαπλωμένος. Τὸ μέτωπό του εἶναι βαρύ, θολό, συγνεφιασμένο καὶ τὄβαλεν ἀντίστυλο τὸ χέρι του, μὴν πέσει. Χαϊδεύει μὲ τὰ δάκτυλα τὰ κάτασπρα του γένια, ποὺ σέρνονται στοῦ λιονταριοῦ τὴν τρομερὴ τὴ χαίτη.
Τετράδιον Ε' · Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή