Αποσπάσματα από το «Μεταφράσεις»

Όποιον δεν μπορείς να οδηγήσεις, προσπαθείς να δαμάσεις

Πῶλε Θρηικίη, τί δή μελοξὸν ὄμμασι βλέπουσανηλέως φεύγεις, δοκεῖς δέμ’ οὐδὲν εἰδέναι σοφόν;ἴσθι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοιτὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι,ἡνίας δ’ ἔχων στρέφοιμίσ’ ἀμφὶ τέρματα δρόμου•νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαικοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις,δεξιὸν γὰρ ἱπποπείρηνοὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην.

Ο ήρωας φτάνει, κι η περιγραφή του προκαλεί δέος

Στράτεμα σέρνει μαζί του πολύαρματωμένο για πόλεμοή μονάχος με δούλους τουπηγαίνει, καθώς στρατολάτηςτριγυρνώντας στα ξένα;Κι είναι τόσο γέρος και γενναίοςκαι τόλμη γεμάτος, που τέτοιουςάντρες δυνατούς καταπόνεσε;Δίχως άλλο θεός τόνε σπρώχνειτιμωρίες να δώσει στους άδικους,επειδή δεν είν’ εύκολο πάντανα κάνει κανείς το κακό και να μη το πληρώσει.Όλα το τέλος τους έχουν μες στου χρόνου τα διάβα.

Η νιότη μοιάζει με λουλούδι που μαραίνεται

(Σ’ όλο μου αμέσως το κορμί ποτάμι τρέχει ο ιδρώταςκαι νιώθω τρόμο, όταν θωρώ της νιότης το λουλούδιπρόσχαρο κι όμορφο μαζί που να ήταν κι άλλο ακόμη!)Όμως τα νιάτα τ’ ακριβά λίγον καιρό βαστούνεσαν όνειρο και τ’ άσκημα και τρομερά περίσσαγεράματα μονοστιγμής ψηλοκρεμιούνται επάνωστην κεφαλή διατίμαστα και μισερά συνάμα,κι αγνώριστο τον άνθρωπο τον κάνουν και χαλούνε,σαν απλωθούν επάνω τους, τα μάτια και τα φρένα.

Η νέα του ζωή φαίνεται σε όσα φορά

Ενώ στενή και βρωμερή φορούσε πριν κουκούλα,και κρίκους ξύλινους στ’ αυτιά και γύρω απ’ τα πλευρά τουάτριχο βοϊδοτόμαρο, παλιάς ασπίδας ντύμα,μόλις ξεκολλημένο,ο ελεεινός ο Αρτέμονας, που συναναστρεφότανδημόσιες και ψωμάδαινες και με ψευτιές εζούσε,που του’βαλαν πολές φορές το σβέρκο σε παλούκι,πολές φορές και σε τροχό, και που τις είχε φάειπολές φορές στα πισινά με πέτσινο καμτσίκι,και που και γένια και μαλλιά του έχουν μαδήσει, τώραμ’ αμάξια πάει, στο στήθος του φορώντας αλυσίδεςχρυσές, της Κύκης το παιδί, κι ομπρέλα φιλντισένιακρατάει σαν τις γυναίκες.

Η σάλπιγγα κόβει την ερώτηση του χορού

Βασιλιά της ιερής της Αθήνας,των τρυφεροζώητων Ιώνων αφέντη,προλίγο ποιό σάλπισμα πόλεμουη χαλκόστομη σάλπιγγα σήμανε;Της χώρας μας μήπωςτα σύνορα πάτησεκανένας εχτρός πολεμάρχος;Ή μήπως κακούργοι απελάτεςχωρίς οι βοσκοί να το θέλουνεσαλαγάνε κοπάδια προβάτων;Ή τί την καρδιά σου πληγώνει;

Μια προσευχή ζητά την καρδιά κάποιου άλλου

Αφέντη, που ο Έρωτας ο δαμαστήςκι οι Νύφες οι γαλανομάτεςκι η ροδομάγουλη Αφροδίτημαζί σου παίζουν και γυρίζειςμες στα ψηλά τα κορφοβούνια,προσπέφτω σου κι έλα σ’ εμένακαλόγνωμος και την παράκλησή μουακούοντας τη χαριτωμένη.Καλός συμβουλάτορας γίνεστον Κλεόβουλο, Διόνυσέ μου,να δέχεται τον έρωτά μου.