Εν περιπάτω
Αχιλλέας Παράσχος (1838–1895), 1875
Ένας ποιητής του 19ου αιώνα περπατά στο Λονδίνο και στο Παρίσι και βλέπει παντού παρακμή. Οργή, ειρωνεία και νοσταλγία στην ίδια ανάσα. Νοσταλγικοί και σατιρικοί στίχοι με έντονη φωνή, καθώς ο ποιητής περπατά στο Λονδίνο και στο Παρίσι και βλέπει παντού παρακμή.
Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, φόβος και ελπίδα. Μιλά για τη μνήμη, την ηθική και την τέχνη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν η ποίηση του 19ου αιώνα, η ειρωνεία και η σύγκρουση παλιών ηρώων με τη νεωτερικότητα. Η γλώσσα είναι παλαιότερη και το ποίημα εκτενές, οπότε ίσως θέλει υπομονή αν προτιμάς σύντομα, σύγχρονα κείμενα.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς ένας Έλληνας ρομαντικός ποιητής σατιρίζει τις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις και θρηνεί έναν κόσμο που αλλάζει.
Σελίδες από το βιβλίο
Ο τηλέγραφος φέρνει το πένθος πιο γρήγορα κι από την αστραπή.
Ἀλλὰ ἐπάρατος καὶ σύ, τηλέγραφε, νὰ ἦσαι·σύ, ὅστις καὶ τοῦ κεραυνοῦ ταχύτερον κινεῖσαιδιὰ νὰ φέρῃς εἴδησιν δακρύων καὶ θανάτων,ἄψυχε κόραξ, γλαὺκ βωβὴ πενθίμων ἀγγελμάτων.Τί ἐὰν φέρῃς καὶ χαρᾶς μολπήν; ἡ εὐτυχίαδὲν πλεονάζ’ εἰς τὴν ζωὴν ποτέ, καιρὸν κανένακ’ εἶναι σπανία τῆς πτωχῆς χαρᾶς ἡ ἀγγελία·φεῦ! Κεραυνόνεις ἑκατὸν κ’ εὐαγγελίζεις ἕνα! Οι φτωχογειτονιές κρύβουν μια εξαθλίωση που σοκάρει τον ξένο.
Ζόφος καὶ ψῦχος τὰ ὀστᾶ διαπερᾷ καὶ πεῖνακαὶ γύμνωσις καὶ νόσοιοἰκοῦν τὰ καταλύμματα τὰ πένθιμα ἐκεῖνα·καὶ ὅμως ἄπειροι ἐκεῖ καὶ θνήσκουσι καὶ ζῶσι!Φεῦ! Θνήσκουν περισσότεροι· ἂν ξένος τις συμπέσῃτὸν δρόμον ν’ ἀπολέσῃκ’ ἐκεῖ ἐξαίφνης εὑρεθῇ, ἐκπλήσσεται καὶ φρίσσει,θαρρεῖ πὼς ὀνειρεύεται, φοβεῖται νὰ βαδίσῃ,καὶ δὲν πιστεύει τ’ ὄμμα του· οἱ δυστυχεῖς ἐκεῖνοιοὓς βλέπει, εἶναι ἄνθρωποι ἀλήθεια, ἢ κτήνη; Κοιτάζοντας πίσω, ο ποιητής νοσταλγεί έναν καλύτερο κόσμο.
Ποῦ εἶσθε πατριαρχικοὶ καιροί, γαληνιαῖοι,καιροὶ Θεοῦ καὶ φύσεως, ἀκύμαντοι, ὡραῖοι;Ποῦ εἶσθε ἔτη τῆς αὐγῆς, γλαυκὰ καὶ φωτοβὸλα,ὅτ’ ἤξευρε κανεὶς τὸ πᾶν, διότ’ ἠγνόει ὅλα...Ὅτ’ ἄρχων ἦτο ὁ πατήρ, ἡ ἀνθρωπότης ᾆσμακαὶ συνωμίλει μὲ στοργὴν ὁ πλάστης μὲ τὸ πλάσμα!Φεῦ· κεῖσθε εἰς τὴν ἄβυσσον, τὴν νὺκτα τοῦ ἀπείρου,ὡς καὶ οἱ εὔανδροι καιροὶ τοῦ ἱεροῦ Ὁμήρου,τῶν ἡμιθέων, τῶν θεῶν! Τί ἔγιναν, ποῦ εἶναιἡ Σπάρτη ἡ στηθότειχος, τὸ μύρον αἱ Ἀθῆναι;Ποῦ εἶναι οἱ ἀφρόχυτοι καιροὶ τῆς Σαλαμῖνος,τῶν Ὀλυμπίων ἡ ζωὴ κ’ οἱ χρόνοι σου. Μυκάλη; Αχιλλέας Παράσχος.Ένας φλογερός ρομαντικός που έγραψε αυτή τη μεγάλη σάτιρα για το σύγχρονο Λονδίνο και το Παρίσι, ενώ ο ελληνικός κόσμος ακόμη αφομοίωνε τον Δαρβίνο· ήρωές του παραμένουν οι αγωνιστές του ’21.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Αχιλλέας Παράσχος
Φύλλα
Αχιλλέας Παράσχος, 1876
Ένας Έλληνας ποιητής του 19ου αιώνα γράφει για την ξενιτιά, τη φυλακή και το απαρηγόρητο πένθος. Ομοιοκατάληκτοι στίχοι στη δημοτική που ακόμα χτυπούν κατάστηθα.
Παραμονή Χριστουγέννων
Αχιλλέας Παράσχος, 1878
Παραμονή Χριστουγέννων, ο Χριστός και ο Πέτρος γυρίζουν τον κόσμο γυρεύοντας την πόρτα που θα ανοίξει ακόμη. Μια τρυφερή, πικρόχολη χριστουγεννιάτικη ματιά με ρομαντική διάθεση.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Εν περιπάτω»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν η ποίηση του 19ου αιώνα, η ειρωνεία και η σύγκρουση παλιών ηρώων με τη νεωτερικότητα. Η γλώσσα είναι παλαιότερη και το ποίημα εκτενές, οπότε ίσως θέλει υπομονή αν προτιμάς σύντομα, σύγχρονα κείμενα.
- Πώς είναι το «Εν περιπάτω»;
- Νοσταλγικοί και σατιρικοί στίχοι με έντονη φωνή, καθώς ο ποιητής περπατά στο Λονδίνο και στο Παρίσι και βλέπει παντού παρακμή. Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, φόβος και ελπίδα. Μιλά για τη μνήμη, την ηθική και την τέχνη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Εν περιπάτω»;
- Αν σου άρεσε το «Εν περιπάτω», δοκίμασε «Αι εξοχαί των Αθηνών» (Εμμανουήλ Ροΐδης), «Ποιήματα» (Ιωάννης Πολέμης) και «Συλλογές» (Κωστής Παλαμάς).
Μια γεύση από τη ροή
Γιατί ένα έθνος που έγραψε ύμνους στα δέντρα αφήνει τα δάση του να καίγονται.
Τὸ ὕδωρ ἀγοράζεται ἢ ἁρπάζεται ὑπὸ τῶν Ἀθηναίων, τὰ δὲ δάση κατατρώγουσιν οἱ αἶγες ἢ ἐρημοῦσιν αἱ ἀνὰ πᾶν ἔτος ἀναπτόμεναι πρὸς αὔξησιν τῆς βοσκησίμου ἐκτάσεως πυρκαϊαί, τῶν ὁποίων ἀδύνατον εἶναι νὰ εὑρεθῶσι καὶ νὰ τιμωρηθῶσιν οἱ πασίγνωστοι αὐτουργοί, διὰ τὸν λόγον ὅτι δὲν ἔχουν ψήφους τὰ δένδρα καὶ ἔχουν ψήφους οἱ αἰγοβοσκοί.
Αι εξοχαί των Αθηνών · Εμμανουήλ Ροΐδης
Είναι δέκα χρονών με το βραβείο στα χέρια· μια κοπέλα απέναντι κλαίει, κι εκείνος μόνο τώρα καταλαβαίνει γιατί.
Θυμούμαι τη λαχταριστήν ημέρα μας· τους τοίχους γεμάτους χάρτες, ζωγραφιές, και γνωμικά και στίχους. Και δάφνες και μυρτιές παντού ριγμένες άνω κάτου, το λόγο του δασκάλου μας με τα ελληνικά του, και των μητέρων τις ματιές και των παιδιών την έννοια και το Δεσπότη σοβαρό με τ’ άσπρα του τα γένια με το βραβείο το χρυσό να με βραβεύει εμένα, και να το παίρνω τρέμοντας με μάγουλ’ αναμμένα. Τότε —μου φαίνετ’ η στιγμή αυτή πως είναι τώρα— εκέρωσε η μονάκριβη μικρούλα η ασπροφόρα, κι εξέφυγε απ’ τα μάτια της ένα μεγάλο δάκρυ. Από το πλάι μου γοργά τραβήχθη σε μιαν άκρη, και κρύβοντας στα χέρια της σφιχτά το πρόσωπό της πικρόκλαιγε κι επνίγονταν στη ζήλια η αθωότης.
Συλλογές · Κωστής Παλαμάς
Τη νύχτα, πράγματα δίχως όνομα περπατούν στο δωμάτιό σου.
Την νύκτα, Δέσποτα Χριστέ μου, τον νου και την ψυχή μου φύλαττέ μου σαν γύρω μου αρχινούν και περπατούνε Όντα και Πράγματα που όνομα δεν έχουν και τ’ άσαρκα ποδάρια των στην κάμαρή μου τρέχουν και κάμνουν στο κρεβάτι μου κύκλο για να με διούνε — και με κοιτάζουν σαν να με γνωρίζουν σαν να καγχάζουν άφωνα που τώρα με φοβίζουν.
Ανέκδοτα · Κωνσταντίνος Καβάφης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή