Αντάρτης
Κωσταντίνος Χατζόπουλος (1868–1920), 1914
Ένας εθελοντής ποιητής φτάνει στην Άρτα με το όνειρο των Ιωαννίνων και βρίσκει λάσπη, φήμες κι ένα μισοφέγγαρο στον ανήφορο. Η Μεγάλη Ιδέα όπως τη βίωσαν, όχι όπως τη διατύπωσαν. Η πορεία έχει πολεμική ένταση και μελαγχολία, με λυρική φωνή που αφήνει τη λάσπη, τις φήμες και τον φόβο να χαλάσουν το όνειρο της δόξας.
Ατμόσφαιρα: ανησυχία, μελαγχολία και αντίσταση. Μιλά για τον πόλεμο, την κοινωνία και τη φύση.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρει ο πόλεμος όπως τον ζουν οι άνθρωποι και η απόσταση ανάμεσα στη Μεγάλη Ιδέα και την καθημερινή εμπειρία. Η γλώσσα είναι παλιότερη και ιδιότυπη, όπως φαίνεται και στο απόσπασμα, οπότε ίσως χρειαστεί να διαβάζεις πιο αργά.
Γιατί να το διαβάσεις
Γραμμένο με βάση την εκστρατεία της Ηπείρου, το μυθιστόρημα δίνει μια συγκεκριμένη εικόνα του πολέμου του 1912: όχι ένδοξες διατυπώσεις, αλλά πορείες, φήμες και αβεβαιότητα.
Σελίδες από το βιβλίο
Ένα ματωμένο φεγγάρι κι άντρες που δεν λένε τι νιώθουν.
Ανεβήκανε λαχανιασμένοι στην κορφή. Ξαγναντίσανε να μετωρίζει λειψό το μισοφέγγαρο απάνωθέ τους· μεγαλόπρεπο, σπαθάτο, ματωμένο και πυρό. Ανατριχιάσανε. Πίσω, παιδιά! Εδώθε πάει ο δρόμος στη Στρεβίνα. Σοφτάδες! Σοφτάδες! ακούει ο Παύλος από πίσω του τη φωνή του Βουλοδήμου και χαμηλώνει στο σκοτάδι τα μάτια του. «Τι φεύγουμε;» δε ρωτά κανένας, κανείς δε μουρμουρίζει, κανένας δε θυμώνει κι ο αντάρτης ποιητής ξέχασε τη λίμνη των πόθων. Μια κανονιά τελειώνει την αναμονή και τα βουνά απαντούν.
Μα το κανόνι βροντά άξαφνα ένα δειλινό και λύνει τη ραθυμιά από τα κορμιά και ξανανάβει το μεθύσι. Σαν αλαφιασμέν’ αντιβογκούνε τα βουνά την ταραχή. Καμίνι ολόφλογο βουίζει αντικρινά το Ιμαρέτ, αποκρυμμένη τραντάζει και πνίγει στον καπνό τη λαγκαδιά του ποταμού η Βλαχέρνα, με διπλή φωτιά τους αποκρίνουνται από το ψήλος τους βαριά μουγκά ο Αμυντικός στρατώνας και παραπέρα το Θεοτοκιό. Και σ’ όλη τη στρογγυλή γραμμή του ποταμού από δεξιά και από ζερβά του κάστρου τριζοβολά συγκρατητό το τουφεκίδι. Τι κοστίζει να αφήσεις το μυαλό σου να φύγει για λίγο από τον πόλεμο;
Μαγεία είναι ο Απρίλης εκεί όξω. Μοσχοβολούνε οι λεμονιές, λευκή πλημμύρα τα λιοστάσια, μεθά ο ολογάλανος αέρας. Ο νους του Παύλου πετά μακριά, σε ώρες ίσως χαμένες πια για πάντα και το κορμί λυμένο από την κούραση, απλώνεται στη ρίζα μιας ελιάς. Κωσταντίνος Χατζόπουλος.Ο Χατζόπουλος, ποιητής και κριτικός από το Αγρίνιο, έγραψε τον «Αντάρτη», το μοναδικό πολεμικό του μυθιστόρημα, αντλώντας από την εκστρατεία της Ηπείρου. Πέθανε στα πενήντα ένα του, λίγο αργότερα, και το μυθιστόρημα εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, το 1924.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Κωσταντίνος Χατζόπουλος
Φθινόπωρο
Κωσταντίνος Χατζόπουλος, 1917
Ένας μεγάλος άντρας κάθεται απέναντι στη θάλασσα κι αφήνει ένα φθινόπωρο να ξετυλιχτεί: παιδικά χρόνια, πρώτος έρωτας, ο θάνατος της αδερφής του. Η πρόζα κυλά σαν φως στο νερό.
Ο πύργος του ακροπόταμου
Κωσταντίνος Χατζόπουλος, 1915
Ένας πύργος που ρημάζει στην ακροποταμιά, τρεις αδερφές κι ένα όνομα που πρέπει να προστατευτεί: μια ιστορία για το πώς η ανάγκη για σεβασμό τρώει τους ανθρώπους από μέσα. Όλα ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια σου.
Η Αννιώ
Κωσταντίνος Χατζόπουλος, 1894
Ένα φτωχόπαιδο που δουλεύει σε μαγαζί αγαπάει την κόρη των γειτόνων. Φεύγει για να καζαντίσει και γυρίζει είκοσι χρόνια μετά σε μια πολιτεία που τον θυμάται καλύτερα απ’ όσο θυμάται ο ίδιος τον εαυτό του.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Αντάρτης»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρει ο πόλεμος όπως τον ζουν οι άνθρωποι και η απόσταση ανάμεσα στη Μεγάλη Ιδέα και την καθημερινή εμπειρία. Η γλώσσα είναι παλιότερη και ιδιότυπη, όπως φαίνεται και στο απόσπασμα, οπότε ίσως χρειαστεί να διαβάζεις πιο αργά.
- Πώς είναι το «Αντάρτης»;
- Η πορεία έχει πολεμική ένταση και μελαγχολία, με λυρική φωνή που αφήνει τη λάσπη, τις φήμες και τον φόβο να χαλάσουν το όνειρο της δόξας. Ατμόσφαιρα: ανησυχία, μελαγχολία και αντίσταση. Μιλά για τον πόλεμο, την κοινωνία και τη φύση.
- Τι να διαβάσω μετά το «Αντάρτης»;
- Αν σου άρεσε το «Αντάρτης», δοκίμασε «Ιλιάδα» (Αλέξανδρος Πάλλης), «Η ζωή του χωριού» (Κωνσταντίνος Θεοτόκης) και «Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» (Διονύσιος Σολωμός).
Μια γεύση από τη ροή
Μια γυναίκα λέει στον άντρα της πως προτιμά να πεθάνει παρά να μείνει πίσω.
Τότε έτσι εκείνος κοίταξε σωπώντας το παιδί του με θλιβερό χαμόγελο· κι’ η όμορφη Αντρομάχη ήρθε κλαμένη, τούπιασε σφιχτά το χέρι κι’ είπε « Καημένε, αχ το φιλότιμο θα σ’ αφανίσει. Πες μου, » τ’ αθώο αφτό δεν το πονάς, δε λυπάσαι εμένα » που μάβρη χήρα κι’ έρημη σε λίγο θα μ’ αφήκεις ; » Τι γρήγορα όλοι οι Δαναοί θα τρέξουν να σε σφάξουν. » Μα αν είναι να σε στερηθώ, καλύτερα για μένα » να με σκεπάσει η μάβρη Γης! Γιατί άλλο πια αντιστύλι » δε θα μου μείνει, μόν καημοί, τα μάτια σα σφαλίσεις. » Μηγάρ πατέρα εγώ ’χω πια ή τη γλυκιά μου μάννα ;
Ιλιάδα · Αλέξανδρος Πάλλης
Τι κάνει το αηδόνι σε δυο ανθρώπους που πρέπει να φύγουν;
Το φεγγάρι είχε σηκωθεί καμπόσο, κι ακούστηκε τ’ αηδόνι να ψάλλει την αρμονικότατη μελωδία του. Αθέλητα την αφοκραστήκαν κι οι δυο τους με συγκίνηση· πόσο ήταν γλυκιά· απλή πρώτα πρώτα και λίγο λίγο ψιλότερη και στολισμένη· συργουλιστά υμνούσε τ’ ανοιξιάτικο τραγούδι του την ανάσταση της φύσης, τον πόθο που εφώλιαζε σ’ όλα τα πλάσματα, την επιθυμιά της δημιουργίας· κι ετρίλιζε κι εγουργουλούσε κι επαραπονιότουν· και οι αχοί που ανάδινε το μικρό λαρύγγι τούς εσάλευαν τα σπλάχνα, τούς έκαναν να λησμονούν το κορμί τους. Σε λίγο και τ’ άλλα πουλιά εβαλθήκαν να ψάλλουν· το χάραμα ερχότουν και οι αγαπημένοι εσηκωθήκαν να φύγουν.
Η ζωή του χωριού · Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Η άνοιξη γίνεται πιο όμορφη και πιο επικίνδυνη μαζί.
Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε, Κι’ όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε. Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει, Και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι, Κι’ ολόλευκο εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη. Και μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα, Έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα, Που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο· Το σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκιά κι’ εκείνο. Μάγεμα η φύσις κι’ όνειρο στην ομορφιά και χάρη, Η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι· Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει· Όποιος πεθάνη σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.
Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι · Διονύσιος Σολωμός
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή