Η Αννιώ
Κωσταντίνος Χατζόπουλος (1868–1920), 1894
Ένα φτωχόπαιδο που δουλεύει σε μαγαζί αγαπάει την κόρη των γειτόνων. Φεύγει για να καζαντίσει και γυρίζει είκοσι χρόνια μετά σε μια πολιτεία που τον θυμάται καλύτερα απ’ όσο θυμάται ο ίδιος τον εαυτό του. Η αφήγηση κινείται ήσυχα, με απλά λόγια, και κοιτάζει τον πρώτο έρωτα μέσα από τη νοσταλγία και τις αλλαγές του χρόνου.
Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, νοσταλγία και τρυφερότητα. Μιλά για την αγάπη, τη μνήμη και τον χρόνο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες αγάπης που κοιτούν πίσω και οι επιστροφές σε τόπους γεμάτους αναμνήσεις. Η γλώσσα του παλιού ελληνικού κειμένου μπορεί να σου φανεί κάπως ξεπερασμένη.
Γιατί να το διαβάσεις
Η επιστροφή του ήρωα φέρνει κοντά όσα θυμάται ο τόπος και όσα έχει χάσει ο ίδιος. Διάβασέ το για μια λιτή ιστορία για τον έρωτα και τον χρόνο.
Σελίδες από το βιβλίο
Η ηλικία που θέλεις να σε προσέχουν και νομίζεις πως σε εξετάζουν.
Μα κι όλα τ’ άλλα παιδιά να λείπαν, έφτανε να με δει μόνο η Αννιώ, το κορίτσι του σπιτιού. Πετιότανε στην πόρτα, τέντωνε τα δάχτυλα μπροστά στη μύτη και μου έβγαζε μια πιθαμή τη γλώσσα. Έπρεπε να περάσουν κάμποσα χρόνια, να μεγαλώσουμε κι οι δυο, να πάψουν τα παιδιά να με πετροβολούνε, για να λείψουν και τα περιγέλια της Αννιώς. Τώρα όχι μόνο δε μου ’βγαζε τη γλώσσα, μα σα μ’ έβλεπε να ’ρχουμαι στο πηγάδι, έπαιρνε τον κουβά της κι έβγαινε και κείνη εκεί. Εγώ κοκκίνιζα κι έφευγα βιαστικός. Μου φαινόταν πως κοίταζε πάντα τη μύτη μου. Κι αφού δεν μπορούσα να την κόψω, αποφάσιζα να μην ξαναπάγω στο πηγάδι της Αννιώς. Η ανακούφιση όταν κάποιος που αγαπάς φαίνεται λίγο ατημέλητος, σαν κι εσένα.
Κι αλήθεια, όταν έβγαινε από το «άλλο μέρος του σπιτιού, που ήταν ο δρόμος, η Αννιώ φορούσε τις κεντητές παντούφλες της και το καθαρό φουστάνι. Πολλές φορές που έτυχε, περνώντας από κει, να τη δω να σεργιανίζει κρατημένη μπράτσο με τις γειτονοπούλες, μ’ έπιανε ντροπή. Έτσι στολισμένη μου φαινόταν βέβαια ομορφότερη, ωστόσο μου άρεσε καλύτερα όπως ερχόταν στο πηγάδι, γιατί έτσι ταίριαζε περσότερο μαζί μου. Έβλεπα τον εαυτό μου λιγδιασμένο και βρόμικο κι έτρεχα να φύγω και φρόντιζα να μην περνώ απ’ το δρόμο άμα την έβλεπα εκεί. Στεκόμουνα μόνο κρυμμένος στη γωνιά και την κοίταζα. Μα μια βραδιά είδα και κάτι που δε μου άρεσε. Καθώς περπατούσε πέρα δώθε με μιαν άλλη, κάποιος νέος τις είχε αποκοντά και κάτι τους έλεγε κι αυτές γελούσαν. Το άλλο βράδυ ξαναπήγα και παραφύλαξα. Πάλι ο ίδιος νέος αποκοντά και πάλι αυτές τα ίδια. Η στιγμή που βλέπει το πρόσωπο που ονειρευόταν χρόνια και προσέχει τις ρυτίδες του.
Ο ήλιος είχε δώσει αντίκρυ κι έπεφτε στην πόρτα και της φώτιζε το πρόσωπο. Δεν είχε πολύ ασκημίσει, μα ήτανε στεγνό και τα μάγουλα πήραν και σουφρώσανε γύρω στα χείλη. Είχε δεμένη σκέπη στα μαλλιά, η ντυμασιά της ήταν ξεβαμμένη κι από τις παντούφλες που φορούσε μισοβγαίνανε έξω τα δάχτυλα. Κωσταντίνος Χατζόπουλος.Ο Χατζόπουλος ήταν δάσκαλος και σοσιαλιστής και έδωσε τέλος στη ζωή του στα πενήντα ένα του χρόνια· η «Αννιώ» εκδόθηκε έναν χρόνο πριν από το πρώτο και πιο γνωστό μυθιστόρημά του, τον «Πύργο του Ακροποτάμου».
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Κωσταντίνος Χατζόπουλος
Φθινόπωρο
Κωσταντίνος Χατζόπουλος, 1917
Ένας μεγάλος άντρας κάθεται απέναντι στη θάλασσα κι αφήνει ένα φθινόπωρο να ξετυλιχτεί: παιδικά χρόνια, πρώτος έρωτας, ο θάνατος της αδερφής του. Η πρόζα κυλά σαν φως στο νερό.
Ο πύργος του ακροπόταμου
Κωσταντίνος Χατζόπουλος, 1915
Ένας πύργος που ρημάζει στην ακροποταμιά, τρεις αδερφές κι ένα όνομα που πρέπει να προστατευτεί: μια ιστορία για το πώς η ανάγκη για σεβασμό τρώει τους ανθρώπους από μέσα. Όλα ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια σου.
Αντάρτης
Κωσταντίνος Χατζόπουλος, 1914
Ένας εθελοντής ποιητής φτάνει στην Άρτα με το όνειρο των Ιωαννίνων και βρίσκει λάσπη, φήμες κι ένα μισοφέγγαρο στον ανήφορο. Η Μεγάλη Ιδέα όπως τη βίωσαν, όχι όπως τη διατύπωσαν.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Η Αννιώ»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες αγάπης που κοιτούν πίσω και οι επιστροφές σε τόπους γεμάτους αναμνήσεις. Η γλώσσα του παλιού ελληνικού κειμένου μπορεί να σου φανεί κάπως ξεπερασμένη.
- Πώς είναι το «Η Αννιώ»;
- Η αφήγηση κινείται ήσυχα, με απλά λόγια, και κοιτάζει τον πρώτο έρωτα μέσα από τη νοσταλγία και τις αλλαγές του χρόνου. Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, νοσταλγία και τρυφερότητα. Μιλά για την αγάπη, τη μνήμη και τον χρόνο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Η Αννιώ»;
- Αν σου άρεσε το «Η Αννιώ», δοκίμασε «Ολόγυρα στη λίμνη» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης), «Η τιμή και το χρήμα» (Κωνσταντίνος Θεοτόκης) και «Διηγήματα» (Παύλος Νιρβάνας).
Μια γεύση από τη ροή
Ο άντρας βλέπει τη θάλασσα να αγριεύει και φαντάζεται έναν άλλον στην αγκαλιά της γυναίκας που αγαπά.
Κι ωστόσο ο Αντρέας εσυλλογιότουν: «Τι, ένας άλλος, χειρότερος του του την έπαιρνε την κορασιά που αυτός αγαπούσε και που θα τον ευτύχιζε; Ω πόσο του τάραζε αυτή η ιδέα όλα τα σπλάχνα, πόσο τού ’σφιγγε την καρδιά που δυνατά του χτυπούσε στα στήθη!» Κι ο αγέρας εσφύριζε τώρα ανάμεσα στα σκοινιά και στ’ άλμπουρα, και η θάλασσα όλο αγρίευε, σα να ανταριαζόνταν και τα στοιχεία από τη θλίψη του. «Η Ρήνη θα επήγαινε σ’ άλλα χέρια, άλλος θα εμάλαζε το παρθενικό κορμί της, άλλος θα την είχε γυναίκα του, γιατί αυτός ο ίδιος δεν είχε τα χρήματα να ξαγοράσει το πατρικό του το σπίτι και γιατί η κυρά Επιστήμη δεν επειθότουν να δώσει τα περσότερα που του εχρειαζόνταν.»
Η τιμή και το χρήμα · Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Είναι δέκα χρονών με το βραβείο στα χέρια· μια κοπέλα απέναντι κλαίει, κι εκείνος μόνο τώρα καταλαβαίνει γιατί.
Θυμούμαι τη λαχταριστήν ημέρα μας· τους τοίχους γεμάτους χάρτες, ζωγραφιές, και γνωμικά και στίχους. Και δάφνες και μυρτιές παντού ριγμένες άνω κάτου, το λόγο του δασκάλου μας με τα ελληνικά του, και των μητέρων τις ματιές και των παιδιών την έννοια και το Δεσπότη σοβαρό με τ’ άσπρα του τα γένια με το βραβείο το χρυσό να με βραβεύει εμένα, και να το παίρνω τρέμοντας με μάγουλ’ αναμμένα. Τότε —μου φαίνετ’ η στιγμή αυτή πως είναι τώρα— εκέρωσε η μονάκριβη μικρούλα η ασπροφόρα, κι εξέφυγε απ’ τα μάτια της ένα μεγάλο δάκρυ. Από το πλάι μου γοργά τραβήχθη σε μιαν άκρη, και κρύβοντας στα χέρια της σφιχτά το πρόσωπό της πικρόκλαιγε κι επνίγονταν στη ζήλια η αθωότης.
Συλλογές · Κωστής Παλαμάς
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή