Η ζωή του χωριού
Κωνσταντίνος Θεοτόκης (1872–1923), 1914
Ένα χωριό της Κέρκυρας, ένας χορός κι ένα μαντίλι που κρίνουν μια ολόκληρη ζωή. Ο Θεοτόκης γράφει για την ελληνική ύπαιθρο χωρίς ίχνος εξωραϊσμού. Οι ιστορίες κινούνται με λυρισμό και μελαγχολία ανάμεσα στον έρωτα, τη φύση και τους κανόνες μιας κερκυραϊκής κοινότητας.
Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, μελαγχολία και πάθος. Μιλά για την αγάπη, την κοινωνία και τη φύση.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν οι σχέσεις και οι κοινωνικοί κανόνες της ελληνικής υπαίθρου, γραμμένοι χωρίς εξωραϊσμό. Η δημοτική γλώσσα και οι παλιότερες ιδιωματικές λέξεις μπορεί να θέλουν πιο αργό διάβασμα.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς ένας χορός, ένα μαντίλι και μια φήμη μπορούν να καθορίσουν τη ζωή μιας γυναίκας σε ένα χωριό της Κέρκυρας.
Σελίδες από το βιβλίο
Τι κάνει το αηδόνι σε δυο ανθρώπους που πρέπει να φύγουν;
Το φεγγάρι είχε σηκωθεί καμπόσο, κι ακούστηκε τ’ αηδόνι να ψάλλει την αρμονικότατη μελωδία του. Αθέλητα την αφοκραστήκαν κι οι δυο τους με συγκίνηση· πόσο ήταν γλυκιά· απλή πρώτα πρώτα και λίγο λίγο ψιλότερη και στολισμένη· συργουλιστά υμνούσε τ’ ανοιξιάτικο τραγούδι του την ανάσταση της φύσης, τον πόθο που εφώλιαζε σ’ όλα τα πλάσματα, την επιθυμιά της δημιουργίας· κι ετρίλιζε κι εγουργουλούσε κι επαραπονιότουν· και οι αχοί που ανάδινε το μικρό λαρύγγι τούς εσάλευαν τα σπλάχνα, τούς έκαναν να λησμονούν το κορμί τους. Σε λίγο και τ’ άλλα πουλιά εβαλθήκαν να ψάλλουν· το χάραμα ερχότουν και οι αγαπημένοι εσηκωθήκαν να φύγουν. Είναι σίγουρη πως τα δέντρα και οι πέτρες θα τη μαρτυρήσουν.
Η Μαργαρίτα επήγαινε· κι ωρολογιότουν απελπισμένη τι έμελλε να προέλθει από την γκαρδιωμένην αγάπη, που ’χε αθέλητα γεννηθεί στην καρδιά της και που τόσο τρανά είχε ριζοβολήσει μέσα της· με πίκρα εστοχαζότουν τους περασμένους καιρούς, τη χαμένην ησυχία της, τη χαμένη παρθενική αγνότη της ψυχής της. Και ταραγμένη από το κάλεσμα του αντρός που ’χε κάμει σκλάβους του το λογισμό της και την καρδιά της, διαβαίνοντας από τα σύσκοτα μονοπάτια, εσκιαζότουν. Εσκιαζότουν τον κόσμο όλο, γιατί υπόψιαζε πως όλοι κακόγνωμα την παραμόνευαν, πως όλοι, ποιος λίγο ποιος πολύ, εγνώριζαν το κατηγορημένο γκάρδιωμά της· εφοβούτουν, στη σκοτούρα της, και τα ίδια τα δέντρα και τες άψυχες πέτρες, γιατί, στην αψιωμένη φαντασία της, όλα είχαν τη μπόρεση ν’ αποχτήσουν της λαλιάς τη χάρη, για να μαρτυρήσουν το κατάκαρδο πάθος της, το γλυκό τυράγνιο της ψυχής της, που οι άνθρωποι το ’βλεπαν ανάντελο και ντροπερνό. Έρχεται η άνοιξη, κι ένα όνομα που δεν ξελέγεται.
Ο χειμώνας είχε περάσει· και τα δέντρα εφούσκωναν από τους καινούργιους χυμούς, κι εξαναζούσαν θερμασμένα από τες αχτίδες του ανοιξιάτικου ήλιου. Στο χωριό οι δουλευτάδες εργαζόνταν τη γης, επαράδιναν μ’ ελπίδες την οψιμιά στον κόρφο της, εκλάδευαν τ’ αμπέλια, και από τον ολόμερο κάματο εξαναρχόνταν κάθε βράδυ κουρασμένοι. Στο σπίτι του Πέτρου Κλάδη δεν εμιλούσαν πλια για τον καβγά της αποκριάς, ουδέ για τη Μαργαρίτα και ο ίδιος ο Πέτρος εφαινότουν να ’χε λησμονήσει την προσβολή. Επήγαινε και κείνος κάθε μέρα με την εργατιά του στον κάμπο, κι εδούλευε τα χωράφια του. Αλλά η Μαργαρίτα εζούσε ανήσυχη. Της είχε βγει κακό όνομα από την ημέρα του χορού· οι γυναίκες την εκακομελετούσαν, ο κόσμος την εκοίταζε με υποψία. Και το καταλάβαινε· αλλά μέσα της την εθέριζε ένας πόθος αδάμαστος. Κωνσταντίνος Θεοτόκης.Ο κόμης Θεοτόκης, Κερκυραίος αριστοκράτης, έγραφε στη δημοτική και ήταν από τους πρώτους που μετέφρασαν τον Ντοστογιέφσκι στα ελληνικά. Πέθανε από καρκίνο στα πενήντα ένα του, αφήνοντας αυτό το μυθιστόρημα να εκδοθεί μετά τον θάνατό του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Η Παντρειά της Σταλαχτής
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1912
Στ’ αλώνια και στ’ αμπέλια της παλιάς Κέρκυρας, η τιμή μιας κοπέλας κρίνεται από την υπόσχεση ενός πλούσιου, κι όλο το χωριό κοιτάζει.
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1922
Η τελευταία νύχτα της γυναίκας του Θωμά Καραβέλα, δίπλα σ’ ένα λυχνάρι που σβήνει: ένα παράξενο, τρυφερό βιβλίο για την επιθυμία να κρατηθείς στη ζωή.
Κάιν
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1913
Ένας βοσκός σκοτώνει τον αδερφό του για το κοπάδι κι ύστερα πρέπει να ζήσει στο ίδιο σπίτι, στο ίδιο χωριό, μέσα στο ίδιο του το δέρμα.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Η ζωή του χωριού»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν οι σχέσεις και οι κοινωνικοί κανόνες της ελληνικής υπαίθρου, γραμμένοι χωρίς εξωραϊσμό. Η δημοτική γλώσσα και οι παλιότερες ιδιωματικές λέξεις μπορεί να θέλουν πιο αργό διάβασμα.
- Πώς είναι το «Η ζωή του χωριού»;
- Οι ιστορίες κινούνται με λυρισμό και μελαγχολία ανάμεσα στον έρωτα, τη φύση και τους κανόνες μιας κερκυραϊκής κοινότητας. Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, μελαγχολία και πάθος. Μιλά για την αγάπη, την κοινωνία και τη φύση.
- Τι να διαβάσω μετά το «Η ζωή του χωριού»;
- Αν σου άρεσε το «Η ζωή του χωριού», δοκίμασε «Ἡ Βλαχοπούλα» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης), «Μεταφράσεις» (Τέλλος Άγρας) και «Φθινόπωρο» (Κωσταντίνος Χατζόπουλος).
Μια γεύση από τη ροή
Δυο άνθρωποι ξανασυναντιούνται σ’ ένα άδειο πάρκο, αλλά θυμούνται διαφορετικά.
Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, ξάφνω, τὰ σχήματα περᾶσαν των δυονών. Τὰ χείλια ἔχουν λυτά, τὰ μάτια ἔχουν σβηστά καὶ μόλις ποὺ τ’ακούς τὰ λόγια τους σωστά. Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, δυὸ φαντάσματα ἔφεραν πίσω τὸν καιρό. -Τὴ θυμᾶσαι τὴν μέθη μας την περασμένη; -Κι ἂν τὴ θυμᾶμαι ἢ ὄχι, τί σημαίνει; -Τὸ καρδιοχτύπι της γιὰ μὲ πάντα ἡ καρδιά σου τό ’χει; Στ’όνειρο τὴν ψυχή μου ἀκόμα τηνε βλέπεις;— Ὄχι
Μεταφράσεις · Τέλλος Άγρας
Το φθινόπωρο που έρχεται σαν ανάσα κρατημένη.
Ο Στέφανος θυμάται τώρα πως έπειτα ήρθε το φθινόπωρο· ένα ήμερο φθινόπωρο με μέρες στη σειρά ασυννέφιαστες, χλιαρές και απάνεμες. Οι λόφοι άπλωναν βιολέτινοι με τ’ ανθισμένα ρείκια στις πλαγιές, πέρα οι γιαλοί αλλού μενεξεδένιοι αλλού τριανταφυλλοί, οι βράχοι σε σχήματα που άλλαζαν παράξενα κάθε στιγμή κρεμιόνταν σαν ανάεροι στα νερά, οι αμμουδιές χρυσοφεγγίζαν κάτω σαν παρδαλά πανιά απλωμένα στο ακρογιάλι. Ένα φως απαλό και διάφανο, που έμοιαζε σα να ήταν καθρέφτισμα κατιτίς άυλου, έτρεμε στον αέρα και στη γη.
Φθινόπωρο · Κωσταντίνος Χατζόπουλος
Η ομορφιά έρχεται μαζί με μια προειδοποίηση.
Κόβε λουλούδια, κοριτσάκι, κόκκινα λουλούδια σαν το αίμα των παρθένων και σα χείλια που τα ματώνουν τα φιλιά! Μάζευε κίτρινα άστρα σαν τουρανού, γιατί σε λίγο η ψυχή σου θα γίνη ουρανός κι αυτά θα τη φωτίσουνε! Γέμιζε την ποδιά σου άσπρους ανθούς για στεφάνι σταθώο μέτωπό σου, μα ξεφύλλισε τους πάλι, γιατί δε θα προκάμης να το φορέσης . . και τάνθινα γαλανά ματάκια, σκύβε και παίρνε τα στην αγκαλιά σου προτού σε ιδούν και κλάψουν. . . Μα σαν αγνάντεψες από μακριά ανθισμένες μυγδαλιές, στάσου και κρύψε το πρόσωπό σου μες τα χέρια σου, γιατί δεν πρέπει να τις ιδούν τα μάτια σου . . .
Η κερένια κούκλα · Κωνσταντίνος Χρηστομάνος
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή