Για την πατρίδα
Πηνελόπη Δέλτα (1874–1941), 1909
★ 3,89 από 661 βαθμολογίες στο Goodreads
Μια περιπέτεια στα χρόνια του Βυζαντίου, όπου η αγάπη και η πίστη σε μια αποστολή δοκιμάζονται σε εχθρικό έδαφος. Η περιπέτεια προχωρά με ένταση και δραματικό τόνο, καθώς η πίστη σε μια αποστολή δοκιμάζεται μέσα σε πόλεμο και φόβο.
Ατμόσφαιρα: αντίσταση, φόβος και ελπίδα. Μιλά για τον πόλεμο, την ελευθερία και την αγάπη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι βυζαντινές περιπέτειες, η γενναιότητα και οι ιστορίες για την πατρίδα που αγγίζουν και ενήλικες. Κάποιοι αναγνώστες τη βρίσκουν αργή ή πιο κατάλληλη για παιδιά και νέους.
Γιατί να το διαβάσεις
Η Δέλτα δίνει μια ανθρώπινη ματιά στην αφοσίωση και στο κόστος του πολέμου, μέσα από μια αποστολή σε εχθρικό έδαφος.
Σελίδες από το βιβλίο
Τα νέα που πνίγουν τη γιορτή πριν προλάβει να τελειώσει.
Όταν μαθεύτηκε στη χώρα η επιστροφή του Σαμουήλ και η καταστροφή του στρατού του, η χαρά της παραμονής μεταστράφηκε σε θρήνο. Ποτάμια δάκρυα έπνιξαν τα τραγούδια. Δεν ήταν σπίτι όπου να μην έκλαιγαν ένα χαμένο γιο ή άντρα ή πατέρα. Μερικές φορές αποχαιρετάς και τον τόπο που ένιωθες σπίτι σου.
Ήξερε πως δε θα ξανάβλεπε πια ποτέ τα βουνά της Ηπείρου, ούτε τα σκοτεινά της δάση, ούτε τα ηλιόλουστα λιβάδια, ούτε το αγαπημένο πρόσωπο της Θέκλας. Μ’ εκείνο το τελευταίο του βλέμμα είχε στείλει στην ανοιξιάτικη φύση τον τελευταίο του αποχαιρετισμό. Η αγάπη ενός γονιού πονά όταν το παιδί διαλέγει τον δρόμο του.
Καθισμένη στο παράθυρο της κοίταζε μελαγχολικά τα καΐκια που πήγαιναν κι έρχουνταν στα νερά του Βοσπόρου. Ήταν λυπημένη η Αυγούστα, γιατί η μεγάλη της κόρη, η Ευδοξία, γύρευε να πάει στο μοναστήρι. Με όλη της την ευλάβεια, η καρδιά της μάτωνε άμα συλλογιζόταν πως θα έχανε σε λίγο τη γλυκιά της κόρη, που ήταν η αγαπημένη της. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες συχνά περιγράφουν αυτή τη σύντομη ιστορική ιστορία ως συγκινητική και πατριωτική, με τη θυσία και το βυζαντινό σκηνικό να ξεχωρίζουν. Κάποιοι τη θεωρούν πιο κατάλληλη για παιδιά ή υπερβολικά αργόρυθμη, ενώ άλλοι λένε πως συγκινεί και τους ενήλικες.
Πηνελόπη Δέλτα.Η Δέλτα υπήρξε από τις πρώτες Ελληνίδες συγγραφείς που έκαναν τη ζωή των παιδιών και των νέων βασικό θέμα της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1857
Κοινά στοιχεία: πόλεμος και ελευθερία.
Περισσότερα βιβλία — Πηνελόπη Δέλτα
Τρελαντώνης
Πηνελόπη Δέλτα, 1932
Ένα καλοκαίρι με αδέλφια, μικρές επαναστάσεις και περιπέτειες που ξεφυτρώνουν μέσα από την καθημερινότητα.
Παραμύθι χωρίς όνομα
Πηνελόπη Δέλτα, 1910
Ένα βασίλειο σαπίζει κάτω από έναν ματαιόδοξο βασιλιά, ώσπου ο γιος και η κόρη του βγαίνουν στον κόσμο για να μάθουν τι μπορεί στ’ αλήθεια να ξαναχτίσει έναν τόπο.
Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου
Πηνελόπη Δέλτα, 1911
Οι πόλεμοι του Βουλγαροκτόνου μέσα από δυο αγόρια: έναν όμηρο που μαθαίνει να κρατά τη γλώσσα του κι έναν κατάσκοπο που μαθαίνει τι κοστίζει η πίστη. Περιπέτεια με βάρος.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Για την πατρίδα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι βυζαντινές περιπέτειες, η γενναιότητα και οι ιστορίες για την πατρίδα που αγγίζουν και ενήλικες. Κάποιοι αναγνώστες τη βρίσκουν αργή ή πιο κατάλληλη για παιδιά και νέους.
- Πώς είναι το «Για την πατρίδα»;
- Η περιπέτεια προχωρά με ένταση και δραματικό τόνο, καθώς η πίστη σε μια αποστολή δοκιμάζεται μέσα σε πόλεμο και φόβο. Ατμόσφαιρα: αντίσταση, φόβος και ελπίδα. Μιλά για τον πόλεμο, την ελευθερία και την αγάπη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Για την πατρίδα»;
- Αν σου άρεσε το «Για την πατρίδα», δοκίμασε «Ιλιάδα» (Αλέξανδρος Πάλλης), «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» (Nikos Kazantzakis) και «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» (Ευριπίδης).
Μια γεύση από τη ροή
Μια γυναίκα λέει στον άντρα της πως προτιμά να πεθάνει παρά να μείνει πίσω.
Τότε έτσι εκείνος κοίταξε σωπώντας το παιδί του με θλιβερό χαμόγελο· κι’ η όμορφη Αντρομάχη ήρθε κλαμένη, τούπιασε σφιχτά το χέρι κι’ είπε « Καημένε, αχ το φιλότιμο θα σ’ αφανίσει. Πες μου, » τ’ αθώο αφτό δεν το πονάς, δε λυπάσαι εμένα » που μάβρη χήρα κι’ έρημη σε λίγο θα μ’ αφήκεις ; » Τι γρήγορα όλοι οι Δαναοί θα τρέξουν να σε σφάξουν. » Μα αν είναι να σε στερηθώ, καλύτερα για μένα » να με σκεπάσει η μάβρη Γης! Γιατί άλλο πια αντιστύλι » δε θα μου μείνει, μόν καημοί, τα μάτια σα σφαλίσεις. » Μηγάρ πατέρα εγώ ’χω πια ή τη γλυκιά μου μάννα ;
Ιλιάδα · Αλέξανδρος Πάλλης
Δυο τρόποι να ζεις με τον θάνατο, μπροστά σε μια αμυγδαλιά.
Look, one day I had gone to a little village. An old grandfather of ninety was busy planting an almond tree. ‘What, grandfather!’ I exclaimed. ‘Planting an almond tree?’ And he, bent as he was, turned around and said: ‘My son, I carry on as if I should never die.’ I replied: ‘And I carry on as if I was going to die any minute.’ Which of us was right, boss?
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά · Nikos Kazantzakis
Ένας σκύλος περνά τη νύχτα προσπαθώντας να φτάσει το κομμένο κεφάλι του αφέντη του.
Ὁ σκύλος μόνος ἔμεινε. Ξαπλώνεται στὸ χῶμα καὶ βόγγει, βόγγει ὁ δύστυχος ἀπ’ τὴν πολλὴ τὴν πίκρα. Σὰν ἦλθαν τὰ μεσάνυχτα μὲ μιᾶς ὀρθὸς πετιέται καὶ μὲ τὸ στόμα μάχεται νὰ φθάσῃ τὸ κεφάλι. Κ’ αἱμάτωνε καὶ πλήγιαζε τὰ ἔρμα του τὰ νύχια, ποὺ ξεκολλοῦν καὶ πέφτουνε σγαρλίζοντας τὴν πέτρα. Εἶναι ψηλά, δὲν ἔφθανε. Τεντώνεται, κρεμιέται, γλυστρᾷ καὶ πέφτει, σκώνεται, ὁρμᾷ, πηδάει ἀκόμα ἀνδρειωμένο πήδημα κι’ ἀνέλπιστ’ ἀνεβαίνει. Ἀρπάζει μὲς στὰ δόντια του τὸ φοβερὸ κεφάλι κι’ ἀντάμα φεύγουνε τὰ δυό, παίρνουν βουνὰ καὶ λόγγους. Κ’ ἐκεῖθε ποὺ διαβαίνουνε, ξαφνίζονται τὰ δέντρα καὶ τὄνα τ’ ἄλλο ρώταγε, ὁ πεῦκος τὰ πλατάνια, τὸ κυπαρίσσι τὴν ἐτιὰ καὶ ἡ φτελιὰ τὴ δάφνη:
Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα · Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή