Ὕμνος εἰς τὴν Ελευθερίαν
Διονύσιος Σολωμός (1798–1857), 1825
★ 4.45 from 111 ratings on Goodreads
The poem that gave modern Greece its national anthem, written while the war was still burning — and it is stranger, darker and more argumentative than the anthem suggests. The poem moves between stirring calls to freedom and a grave, melancholy undertow, with a public voice that can turn argumentative and strange.
Feels like wonder, awe and melancholy. About freedom.
Who it’s for
You may like it if you are curious how a national anthem can also be a dark, argumentative poem about war and longing. The Greek is from the 1820s and can be demanding without some comfort in older or formal Greek; the tone is darker than the anthem suggests.
Why read it
Read it to hear the anthem's familiar call beside the stranger, darker poem Solomos actually wrote, and to feel how freedom and grief can share a voice.
Pages from the book
A battle described not from above, but from inside the skull of a man fighting.
Κτυποῦν ὅλοι ἀπάνου κάτου·κάθε κτύπημα ποὺ ἐβγεῖεἶναι κτύπημα θανάτουχώρις νὰ δευτερωθῇ.Κάθε σῶμα ἱδρώνει, ρέει·λὲς κι ἐκείθενε ἡ ψυχὴἀπ’ τὸ μίσος ποὺ τὴν καίειπολεμάει νὰ πεταχθῇ.Τῆς καρδιᾶς κτυπίες βροντᾶνεμὲς στὰ στήθια τους ἀργά,καὶ τὰ χέρια ὅπου χουμᾶνεπερισσότερο εἴν’ γοργά. You can recognise something by the look it uses to measure the ground.
Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψιτοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψιποὺ μὲ βία μετράει τὴ γῆ.Εἰς αὐτήν, εἴν’ ξακουσμένο,δὲν νικιέσαι ἐσὺ ποτέ·ὅμως, ὄχι, δὲν εἴν’ ξένοκαὶ τὸ πέλαγο γιὰ σέ.Τὸ στοιχεῖον αὐτὸ ξαπλώνεικύματ’ ἄπειρα εἰς τὴ γῆ,μὲ τὰ ὁποῖα τὴν περιζώνει,κι εἶναι εἰκόνα σου λαμπρή. Your worst enemy has better manners than your allies.
Ἀπ’ ἐσᾶς ἀπομακραίνεικάθε δύναμη ἐχθρική,ἀλλὰ ἀνίκητη μιὰ μένειποὺ τὲς δάφνες σας μαδεῖ.Μία, ποὺ ὅταν ὠσὰν λύκοιξαναρχόστενε ζεστοί,κουρασμένοι ἀπὸ τὴ νίκη,ἄχ, τὸν νοῦ σᾶς τυραννεῖ.Ἡ Διχόνοια ποὺ βαστάειἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴκαθενὸς χαμογελάει,«πάρ’ το», λέγοντας, «καὶ σύ.» What readers say
Readers describe the poem as emotionally overwhelming and stirring, often linking it to national ideals and the 1821 Revolution. They also praise its lyrical symbolism and literary craft.
Διονύσιος Σολωμός.Solomos began the Hymn at twenty-four, in 1823, and the first verses were printed in Messolonghi; the music that became the Greek national anthem was added by Nikolaos Mantzaros.
Books that feel like this
More by Διονύσιος Σολωμός
Ἡ Τρίχα
Διονύσιος Σολωμός, 1830
Ο εθνικός ποιητής γράφει σάτιρα: ένας ζυγιαστής ζυγίζει ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς, κι ένα ποίημα βγαίνει από ένα όνειρο και μια τρίχα.
Σατιρικά
Διονύσιος Σολωμός, 1859
In these fragmentary poems, lost characters search their own memories, unsure which words are theirs and which belong to the dead.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον
Διονύσιος Σολωμός, 1825
Solomos turns Byron's death into a lament for Greece: the poet as freedom's herald, sung in the ragged, luxurious Greek that literature forgot.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ὕμνος εἰς τὴν Ελευθερίαν for me?
- You may like it if you are curious how a national anthem can also be a dark, argumentative poem about war and longing. The Greek is from the 1820s and can be demanding without some comfort in older or formal Greek; the tone is darker than the anthem suggests.
- What is Ὕμνος εἰς τὴν Ελευθερίαν like?
- The poem moves between stirring calls to freedom and a grave, melancholy undertow, with a public voice that can turn argumentative and strange. Feels like wonder, awe and melancholy. About freedom.
- What should I read after Ὕμνος εἰς τὴν Ελευθερίαν?
- If you liked Ὕμνος εἰς τὴν Ελευθερίαν, try The Odyssey (Homer), Ο δωδεκάλογος του Γύφτου (Κωστής Παλαμάς) and Ποιήματα (Κ.π. Καβαφης).
A taste of the feed
What the greatest of the Greek heroes would trade for a day of paid labour.
“I spake; Achilles quickly answered me:— ‘Noble Ulysses, speak not thus of death, As if thou couldst console me. I would be A laborer on earth, and serve for hire Some man of mean estate, who makes scant cheer, Rather than reign o’er all who have gone down To death. Speak rather of my noble son, Whether or not he yet has joined the wars To fight among the foremost of the host.
The Odyssey · Homer
To be truly free, first learn to rule yourself. Then give yourself away.
Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας κι ο εξουσιαστής του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου γίνε δουλευτής. Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα, ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώνα μεσα στο κανάλι του λαού· ένας γίνε από τους στύλους τούς αμέτρητους του μεγάλου έργου τού συντροφικού. Γρίκησε τι λέει το δέντρο που το κόψαν και το κάμανε καράβι: «Μες στο νέο κορμί μου ολάσβηστη η παντοτινή ψυχή μου ανάβει».
Ο δωδεκάλογος του Γύφτου · Κωστής Παλαμάς
The horses of Achilles weep for a dead man, and Zeus has no comfort to give.
ΤΑ ΆΛΟΓΑ ΤΟΥ AΧΙΛΛΈΩΣ Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο, που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος, άρχισαν τ’ άλογα να κλαίνε του Aχιλλέως· η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε. Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν, την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο ― αφανισμένο ― μια σάρκα τώρα ποταπή ― το πνεύμα του χαμένο ― ανυπεράσπιστο ― χωρίς πνοή ― εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή.
Ποιήματα · Κ.π. Καβαφης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed