Τὰ μαῦρα κούτσουρα
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851–1911), 1912
A romantic tale set in a Greek island community in the late 18th century, exploring love, honor, and the unexpected turns of fate. Reading this is a slow, lyrical journey through intense feelings of longing and deep melancholy within a Greek island setting.
Feels like longing, melancholy and wonder. About love and freedom.
Who it’s for
You may like this if you enjoy atmospheric stories of passionate love and the weight of fate in historical settings. Be prepared for the highly lyrical and somewhat archaic language, which requires focused attention to fully appreciate the prose.
Why read it
This collection offers a profound glimpse into the human condition through vivid depictions of life and emotion on a Greek island.
Pages from the book
The moment you realise home is no longer the place you left behind.
Ὅταν ἀπεβιβάσθη ὁ Ἀγάλλος, κ’ ἐπάτησε τὸν πόδα εἰς τὴν ξυλίνην ἀποβάθραν τῆς ἀνόρμου ἐσοχῆς ·ἀγκάλης‚ τοῦ αἰγιαλοῦ ―τὴν κατεσκεύαζον ξυλίνην ἐπειδὴ κατὰ τὸν χειμῶνα τὰ κύματα τοῦ βορρᾶ τὴν κατέστρεφον, καὶ πᾶσαν ἄνοιξιν τὴν ἀνεκαίνιζον πάλιν―, ἀόριστον νέφος λύπης καὶ κατηφείας ·τοῦ ἐφάνη ὅτι‚ ἐπεπόλαζεν ·ἐπλανᾶτο‚ εἰς ὅλην τὴν παραθαλάσσιον. Τὰ πρόσωπα, ὅσα ἄλλοτε ἔτρεχον μετὰ χαρᾶς νὰ τὸν ὑποδεχθῶσι καὶ νὰ τὸν χαιρετίσωσι, σκαιὰ καὶ ψυχρά, δὲν ἔτρεχον μετὰ προθυμίας εἰς συνάντησίν του. Δύο ἢ τρεῖς γνώριμοι, φίλοι ἢ συγγενεῖς τῆς μνηστῆς του, τοῦ εἶπον «καλῶς ὥρισες» μὲ μελαγχολικόν τινα τρόπον, ὡς νὰ τὸν ᾤκτειρον. Ἐφαίνοντο ὅτι εἰς πέντε ἔτη ὅλοι οἱ νέοι εἶχον γηράσει ὡς νὰ εἶχε παρέλθει εἰκοσαετία, καὶ ὅλοι οἱ ὡρίμου ἡλικίας εἶχον γίνει ψυχροὶ καὶ δύσκαμπτοι, ὡς παγωμένα σκέλεθρα. The paradox of a man who talks endlessly yet says nothing.
Συνήθως οἱ προεστοὶ ἦσαν βραχύλογοι. Ἔσφιγγαν τὰ χείλη, καὶ δυσκόλως ἔφευγε λόγος τὸ ἕρκος τῶν ὀδόντων των. Ἔμεναν πάντοτε ἀμφίρροποι, καὶ δὲν ἐξεφράζοντο ποτὲ ἀρκετὰ σαφῶς διὰ πᾶν ζήτημα. Ὁ κὺρ Δημητράκης τ’ Ἀγάλλου ἔλεγε μόνος του εἰς μίαν ἡμέραν τόσα λόγια, ὅσα δὲν ἔλεγαν εἰς δέκα συνεδριάσεις ὅλοι ὁμοῦ οἱ προεστοί. Πλὴν μὲ ὅλην τὴν στωμυλίαν ταύτην, κανὲν ὑποκείμενον δὲν ἐσαφηνίζετο. Οὔτε ὁ λέγων ἐφαίνετο νὰ ἠξεύρῃ ἀκριβῶς τί ἔλεγεν, οὔτε οἱ ἀκροαταί του ἐννόουν εὐκρινῶς τί ἤθελεν ὁ ἀγορητὴς νὰ εἴπῃ. A young man's first glimpse of a woman so delicate she seems made of wax.
Πρὶν φθάσῃ εἰς τὸ Κάστρον, εἶχε ξεμβαρκάρει κατ’ ἀνατολὰς εἰς τὴν ἀντικρινὴν νῆσον, κ’ ἐκεῖ εἶχεν ἰδεῖ τὴν ὡραίαν, λεπτοφυῆ, ὠχράν, λευκήν, καὶ σχεδὸν μεταξωτὴν ⟨κόρην⟩, εἰς συγγενικὴν οἰκίαν, διότι εἶχε πρωτεξαδέλφους ἐξ ἀγχιστείας, καθότι ἐγίνοντο τότε συχναὶ ἀγχιστεῖαι μεταξὺ τῶν ἐγκρίτων οἰκογενειῶν τῶν δύο νήσων. Ὁ Ἀγάλλος εἶχεν ἐρωτευθῆ τὴν γαλαζοαίματην, τὴν ὡς κηρίνην καὶ σχεδὸν διαφανῆ κόρην. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.Alexandros Papadiamantis was a Greek writer and monk, known for his vivid depictions of island life and his profound understanding of human nature.
Books that feel like this
More by Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Λαμπριάτικος Ψάλτης
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
A priest waits for a helper on Easter night in a crumbling chapel above the sea, while a stranded elder takes the wrong path in the moonlight.
Θέρος-Ἔρος
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1911
Spring and hunger, maidens and wolves, on a Greek island where the fields blaze with poppies and a gypsy girl reads a letter three times.
Στο Χριστό στο Κάστρο
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
A priest vows to hold Christmas liturgy in a ruined cliff-top church. To keep it, he must cross a winter sea with his parish.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Τὰ μαῦρα κούτσουρα for me?
- You may like this if you enjoy atmospheric stories of passionate love and the weight of fate in historical settings. Be prepared for the highly lyrical and somewhat archaic language, which requires focused attention to fully appreciate the prose.
- What is Τὰ μαῦρα κούτσουρα like?
- Reading this is a slow, lyrical journey through intense feelings of longing and deep melancholy within a Greek island setting. Feels like longing, melancholy and wonder. About love and freedom.
- What should I read after Τὰ μαῦρα κούτσουρα?
- If you liked Τὰ μαῦρα κούτσουρα, try Ποιήματα (Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής), Ανέκδοτα ποιήματα (Μαρία Πολυδούρη) and Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος (Ιωάννης Πολέμης).
A taste of the feed
A prayer, of all things, to be turned to stone.
«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶν τὴν πλάσιν μεταπείθων, σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν, τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν, μετάβαλον εἰς λίθον. «Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴ ὁ τελευταῖος ὕπνος, καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή· ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴ ἡ κλαίουσα ἀγρύπνως.
Ποιήματα · Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Why a station the moment the train has gone is the loneliest place there is.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
A man seeing the sun for the first time, and calling it his death.
Ήλιε, χρυσέ μου θάνατε ! τόσο ώμορφο ποτέ μου δεν σ’ εφαντάστηκα, ποτέ! Λάφυρο του πολέμου του χάους με τη θεία βουλή, δείχνεις τη νίκη εκείνης και στη λαχτάρα της ζωής ζωή απ’ το φως σου δίνεις και μέσ’ από τη λάμψι σου σκορπάς το χρώμα. Τώδα το χρώμα που ελαχτάριζα. Του κήπου όλα τα ρόδα, ωραία τα ρόδα κι’ ώμορφα κι’ οι κρίνοι ωραίοι, ωραίοι κ’ η χλόη ωραία και το νερό που μέσ’ τ’ αυλάκι ρέει, ωραία κ’ η γη κι’ ο ουρανός και τα βουνά κ’ οι κάμποι, μα απ’ όλα πειο ώμορφος εσύ ! Το πρόσωπό σου λάμπει τόσο, που μάτια δεν βαστούν να το κυττάζουν!...
Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος · Ιωάννης Πολέμης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed