Passages from Ποίηση

A country bends its whole self over a single coffin.

Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός,σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει. πρώτη φορά.Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμόςτης αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώραΟρφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμόςτην άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιάστη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχομε τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

A woman who caused a war steps down, wearing immortality, into the light.

Kι απ’ τις κορφές του Tαΰγετου που από τον πάγο ασημολάμπουν αιώνια,μες σε μιαν αύρα ασίγητη π’ αλαφροπνέει απ’ τα λιωμένα χιόνια,στην αστραπή της άνοιξης, στης ήβης τα χρυσόχνουδα τα χρόνια,σ’ άσπρα άλογα των Διόσκουρων το ασύγκριτο ζευγάρι κατεβαίνει,κι ανάμεσα στ’ αδέρφια της που ακροποδίζουν στο γκρεμνό, σκυμμένη,μέσα σε πέπλο αθάνατο, κατηφοράει, σαν το νερό, η Eλένη.

A chained bear rears up in a field, and an ancient goddess looks out through her eyes.

Kαι να· ως σε λίγο ζύγωσαν μπροστά μουκαι μ’ είδε ο Γύφτος, πριν καλά προφτάσωνα τον κοιτάξω, τράβηξε απ’ τον ώμοτο ντέφι και, χτυπώντας το με τό ’ναχέρι, με τ’ άλλον έσυρε με βίατις αλυσίδες. K’ οι δυο αρκούδες τότεστα δυο τους σκώθηκαν, βαριά.

What leadership looks like when it belongs to a goat on a cliff.

Τότε εἴδαμε — ἄρχος καὶ ταγὸς — ὁ τράγος νὰ σηκώνεταιΜονάχος,Βαρὺς στὸ πάτημα κι’ ἀργός, νὰ ξεχωρίσει κόβοντας — καὶ κεῖὉποῦ βράχος,Σφῆνα στὸ κῦμα μπαίνοντας, στέκει λαμπρὸ γιὰ ξάγναντοἈκρωτήρι,Στὴν ἄκρη ἀπάνου νὰ διαβεῖ, ποῦ ἡ ἄχνη διασκορπᾶ τ’ ἀφροῦ —Κι’ ἀσάλευτος νὰ γύρει,Μ’ ἀνασκωμένο, ἀφίνοντας νὰ λάμπουνε τὰ δόντια τουΤ’ ἀπάνω χεῖλι,Μέγας καὶ ὀρτός, μυρίζοντας τὸ πέλαγο τὸ ἀφρόκοπο,Ὣς τὸ δεῖλι!

Offering a dead king's gold death-mask to the one you love.

Κι όλο τον άξιο θησαυρό το Μυκηναίο, που λόγιαζαν’ απίθωνα μπροστά σου,τα κύπελλα και τα σπαθιά και τα πλατιά διαδήματα·και στη νεκρή ομορφιά σουμια προσωπίδα σαν αυτή που σκέπασε των Αχαιώντο βασιλιά αποκάτου,ολόχρυση κι ολότεχνη, πελεκητή με το σφυρίστο αχνάρι του θανάτου!

He refused to fly away — and the earth gave him back everything.

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γηκαι στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,νά που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου...Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,νά τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα,λάμπ’ η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,βρέχει απ’ τα βάθη τ’ ουρανού και μέσα μου ο καρπός!...

The soul as a swarm of bees, looking for trees to settle on.

Λαχανιασμένος στάθη εκεί κι ο σκύλος π’ αγανάχτησεστα ορτά τα μονοπάτια,κι ασάλευτος στα μπροστινά, με κοίταγε, προσμένοντας,μια σφήνα μες στα μάτια.Eκεί τ’ αηδόνια ως άκουγα, τριγύρα μου, και τους καρπούςγευόμουν απ’ το δίσκο,είχα τη γέψη του σταριού, του τραγουδιού και του μελιούβαθιά στον ουρανίσκο...Σα σε κυβέρτι γυάλινο μέσα μου σάλευε η ψυχή,πασίχαρο μελίσσι,που όλο κρυφά πληθαίνοντας γυρεύει σμάρια ωσάν τσαμπιάστα δέντρα ν’ αμολήσει.

The girl who brings honeycomb and cold water, and the braids he cannot hold.

Eκεί κερήθρα μόφερε, ψωμί σταρένιο, κρύο νερόη αρχοντοθυγατέρα,οπού ’χε από τη δύναμη στον πετρωτό της το λαιμόχαράκι ως περιστέρα·που η όψη της, σαν της βραδιάς το λάμπο, έδειχνε διάφωτητης παρθενιάς τη φλόγα,κι απ’ τη σφιχτή της ντυμασιά, στα στήθια της τ’ αμάλαγα,χώριζ’ ολόρτη η ρώγα·που ομπρός από το μέτωπο σε δυο πλεξούδες τα μαλλιάπλεμένα είχε σηκώσει,σαν τα σκοινιά του καραβιού, που δε θα μπόρει’ η φούχτα μουναν της τα χερακώσει.