Η Ναϊάς
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής (1809–1892), 1879
A Greek naval adventure about a slave ship, an idealist clerk, and the rebellion of the men packed below deck. A lively, dark yarn from the nineteenth century. A tense sea story that moves briskly through moral unease, with a formal nineteenth-century voice and moments of strange beauty.
Feels like dread, wonder and defiance. About freedom, society and morality.
Who it’s for
You may like it if you enjoy sea adventures with a social conscience and can settle into a nineteenth-century Greek voice. The language is polytonic and archaic, and the slave-ship scenes are grim, so it asks for patience and a strong stomach.
Why read it
It offers a compact, dramatic look at conscience under pressure, and its mix of adventure and moral unease still feels immediate.
Pages from the book
A tool for carrying people, designed like a yoke for animals
Ἐν τῷ ἅμα οἱ ναῦται, ἐξάγοντες τῆς λέμβου μακρὰ ξύλα διαιρούμενα δίχα κατὰ τὸ μῆκός των, καὶ ἔχοντα τρύπας κατὰ ἕνα πόδα ἀπ’ ἀλλήλων ἀφισταμένας, ἐπέρων καὶ ἐνέκλειον εἰς τὰς τρύπας ἑκάστου τοὺς λαιμοὺς ὀκτὼ ἢ δέκα δυστυχῶν μαύρων· ἕκαστος δὲ ναύτης, λαμβάνων εἰς τὸν ὦμόν του τὴν ἄκραν ἑνὸς τῶν παραδόξων τούτων ζυγῶν, ἔσυρε κατόπιν του τὴν τοιαύτην τῶν ἀνθρώπων ἀγέλην. When a ship is described as if it had a personality and a rival
Ἡ Ναϊὰς, ἂν εἶχέ τι συμφέρον νὰ μὴ ἀποκριθῇ εἰς τὴν ἐμβληματικὴν ταύτην ἐρώτησιν, ἤθελε βεβαίως σπεύσει νὰ ἐκτείνῃ ὅλας τὰς λευκὰς πτέρυγάς της, καὶ νὰ στρέψῃ τὸ ῥύγχος της πρὸς τὸ πέλαγος. Ἀληθὲς ὅμως εἶναι ὅτι, ἂν ἐπρόκειτο περὶ σταδιοδρομίας μεταξὺ τῶν δύω πλοίων, ἢ μικρὰ, ἐλαφρὰ, καὶ ὡς χελιδὼν ἐπιμήκης ἡμιολία εἶχε πολλὰς πιθανότητας νὰ κερδίσῃ τὸ ἆθλον ἐπὶ τοῦ βαρέως καὶ προγάστορος ἀνταγωνιστοῦ της. A ship's hold built with iron rings every three feet
Ἐκτὸς τοῦ θαλάμου τοῦ πλοιάρχου ὅλη ἡ λοιπὴ ἔκτασις μεταξὺ τῶν δύο καταστρωμάτων, μέχρις αὐτῆς τῆς πρύμνης, ἀπετέλει μίαν καὶ μόνην εὐρυχωροτάτην αἴθουσαν. Εἰς ὅλον αὐτῆς τὸ ἔδαφος καὶ εἰς τοὺς τοίχους της ἦσαν προσηλωμένοι ἰσχυροὶ σιδηροῖ κρίκοι εἰς ἀπόστασιν τριῶν ποδῶν ἀπ’ ἀλλήλων. Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής.Rangavis was a celebrated poet and diplomat who later served as a professor of archaeology and was among the first to introduce the Greek public to the works of Goethe and Heine. He also wrote the first Greek science-fiction tale of a journey to the moon. He was born in Constantinople and served as Greek ambassador to several European courts.
Books that feel like this
More by Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Ποιήματα
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, 1850
A 19th-century Greek poet moves between sea-tossed myth, mountain freedom-song and graveyard reckoning — poetry that still sounds improvised and alive.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Η Ναϊάς for me?
- You may like it if you enjoy sea adventures with a social conscience and can settle into a nineteenth-century Greek voice. The language is polytonic and archaic, and the slave-ship scenes are grim, so it asks for patience and a strong stomach.
- What is Η Ναϊάς like?
- A tense sea story that moves briskly through moral unease, with a formal nineteenth-century voice and moments of strange beauty. Feels like dread, wonder and defiance. About freedom, society and morality.
- What should I read after Η Ναϊάς?
- If you liked Η Ναϊάς, try Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2) (Παναγιώτης Σούτσος), Για την πατρίδα (Πηνελόπη Δέλτα) and Η Γυναίκα της Ζάκυθος (Διονύσιος Σολωμός).
A taste of the feed
The grapes are sour, and the fox has a speech prepared.
Σταφυλὰς μεγαλοῤῥώγους ὅλας καὶ ὡριμασμένας βλέπουσα εἰς ὕψος δράνας ἡ ἀλώπηξ κρεμασμένας, πρώτην ἔφοδον, δευτέραν, τρίτην ἔκαμε πηδῶσα· ἀλλὰ τὰ πηδήματά της ἦσαν μάταια τὰ τόσα· δὲν τὰς ἔφθασεν· ἐκ τούτου ἔφευγεν, ἐπαλινδρόμει· «εἶν’ αἱ σταφυλαὶ» εἰς ὅλους, ἔλεγε, «ξειναὶ ἀκόμη». Ἐπιμύθιον. Τὴν κρυφίαν ἡμῶν λύπην ἄλλοτε παρηγοροῦντες, ἄλλοτε τὴν καταισχύνην νὰ καλύψωμεν ζητοῦντες, εἰς παντὸς ἀποτυχίαν ἀγαθοῦ διὰ χιλίων τὸ περιφρονοῦμεν λόγων ἀνορίκτων καὶ γελοίων.
Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2) · Παναγιώτης Σούτσος
The news that turns a celebration into a landscape of mourning.
Όταν μαθεύτηκε στη χώρα η επιστροφή του Σαμουήλ και η καταστροφή του στρατού του, η χαρά της παραμονής μεταστράφηκε σε θρήνο. Ποτάμια δάκρυα έπνιξαν τα τραγούδια. Δεν ήταν σπίτι όπου να μην έκλαιγαν ένα χαμένο γιο ή άντρα ή πατέρα.
Για την πατρίδα · Πηνελόπη Δέλτα
When fear leaves no landscape untouched.
Κ’ εγώ άκουγα μέσα μου μεγάλη ταραχή και με συνεπήρε το πνεύμα στο Μισολόγγι. Και δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό· πολιορκούμενους και πολιορκισμένους και όλα τα έργα τους και όλα τα πάντα τα εκατασκέπαζε μαυρίλα και πίσσα.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος · Διονύσιος Σολωμός
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed