Οι Εξομολογήσεις
Jean-Jacques Rousseau (1712–1778), 1782
Ένας φιλόσοφος του 18ου αιώνα ξεμπροστιάζει τον εαυτό του: ματαιοδοξία, τρυφερότητα, ντροπή και ατέλειωτοι περίπατοι, γραμμένα για να τον κρίνουμε. Διαβάζεται σαν το πρώτο σύγχρονο απομνημόνευμα και είναι συχνά αστείο. Η αφήγηση πηγαίνει από την τρυφερή νοσταλγία στην ντροπή και τη φιλοσοφική σκέψη, με προσωπική φωνή και συχνά απρόσμενο χιούμορ.
Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, τρυφερότητα και λαχτάρα. Μιλά για τη μνήμη, την ταυτότητα και τη μοναξιά.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν οι αναμνήσεις που φωτίζουν την ταυτότητα και οι άνθρωποι που εκθέτουν τις αδυναμίες τους. Η αγγλική έκδοση κρατά το έργο του 18ου αιώνα, οπότε η γλώσσα μπορεί να σου φανεί παλιότερη από τη σημερινή.
Γιατί να το διαβάσεις
Ο Ρουσό καταγράφει όσα θυμάται για να κριθεί, δίνοντας χώρο και στη ματαιοδοξία και στην τρυφερότητα. Είναι μια ευκαιρία να δεις πώς ένας φιλόσοφος αφηγείται τον εαυτό του.
Σελίδες από το βιβλίο
Όταν στερεύει η ελπίδα, η μνήμη μπορεί να γίνει καλύτερο μέρος για να ζεις.
Nothing that passed during that charming epocha, nothing that I did, said, or thought, has escaped my memory. The time that preceded or followed it, I only recollect by intervals, unequally and confused; but here I remember all as distinctly as if it existed at this moment. Imagination, which in my youth was perpetually anticipating the future, but now takes a retrograde course, makes some amends by these charming recollections for the deprivation of hope, which I have lost forever. I no longer see anything in the future that can tempt my wishes, it is a recollection of the past alone that can flatter me, and the remembrance of the period I am now describing is so true and lively, that it sometimes makes me happy, even in spite of my misfortunes. Γιατί οι πιο σύντομοι έρωτες μπορεί να σημαίνουν περισσότερα από όσους προχωρούν παραπέρα.
Those who read this will not fail to laugh at my gallantries, and remark, that after very promising preliminaries, my most forward adventures concluded by a kiss of the hand: yet be not mistaken, reader, in your estimate of my enjoyments; I have, perhaps, tasted more real pleasure in my amours, which concluded by a kiss of the hand, than you will ever have in yours, which, at least, begin there. Η παράξενη θλίψη όταν ζεις τη ζωή που φαντάστηκες, έστω για μια στιγμή.
I never recollect to have enjoyed the future with such force of illusions as at that time; and what has particularly struck me in the recollection of this reverie, is that when realized, I found my situation exactly as I had imagined it. If ever waking dream had an appearance of a prophetic vision, it was assuredly this; I was only deceived in its imaginary duration, for days, years, and life itself, passed ideally in perfect tranquility, while the reality lasted but a moment. Alas! my most durable happiness was but as a dream, which I had no sooner had a glimpse of, than I instantly awoke. Jean-Jacques Rousseau.Ο Ρουσσώ έγραψε μια όπερα, τον «Μάντη του χωριού» (1752), που άρεσε τόσο στον Λουδοβίκο ΙΕ΄ ώστε ο βασιλιάς τού πρόσφερε σύνταξη. Ο Ρουσσώ αρνήθηκε τη σύνταξη.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Οι Εξομολογήσεις»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν οι αναμνήσεις που φωτίζουν την ταυτότητα και οι άνθρωποι που εκθέτουν τις αδυναμίες τους. Η αγγλική έκδοση κρατά το έργο του 18ου αιώνα, οπότε η γλώσσα μπορεί να σου φανεί παλιότερη από τη σημερινή.
- Πώς είναι το «Οι Εξομολογήσεις»;
- Η αφήγηση πηγαίνει από την τρυφερή νοσταλγία στην ντροπή και τη φιλοσοφική σκέψη, με προσωπική φωνή και συχνά απρόσμενο χιούμορ. Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, τρυφερότητα και λαχτάρα. Μιλά για τη μνήμη, την ταυτότητα και τη μοναξιά.
- Τι να διαβάσω μετά το «Οι Εξομολογήσεις»;
- Αν σου άρεσε το «Οι Εξομολογήσεις», δοκίμασε «Οι αναμνήσεις μου» (Rabindranath Tagore), «David Copperfield» (Charles Dickens) και «The Professor’s House» (Willa Cather).
Μια γεύση από τη ροή
Το πένθος σε γυρίζει ξανά στο ίδιο μέρος, να ψάξεις ό,τι λείπει.
The terrible darkness which was disclosed to me through this rent, continued to attract me night and day as time went on. I would ever and anon return to take my stand there and gaze upon it, wondering what there was left in place of what had gone. Emptiness is a thing man cannot bring himself to believe in; that which is not, is untrue; that which is untrue, is not. So our efforts to find something, where we see nothing, are unceasing.
Οι αναμνήσεις μου · Rabindranath Tagore
The eerie certainty that you have lived this exact moment before.
We have all some experience of a feeling, that comes over us occasionally, of what we are saying and doing having been said and done before, in a remote time—of our having been surrounded, dim ages ago, by the same faces, objects, and circumstances—of our knowing perfectly what will be said next, as if we suddenly remembered it! I never had this mysterious impression more strongly in my life, than before he uttered those words.
David Copperfield · Charles Dickens
Η επιστήμη εξηγεί την αμαρτία, αλλά δεν την κάνει συναρπαστική.
But the fact is, the human mind, the individual mind, has always been made more interesting by dwelling on the old riddles, even if it makes nothing of them. Science hasn’t given us any new amazements, except of the superficial kind we get from witnessing dexterity and sleight-of-hand. It hasn’t given us any richer pleasures, as the Renaissance did, nor any new sins—not one! Indeed, it takes our old ones away. It’s the laboratory, not the Lamb of God, that taketh away the sins of the world. You’ll agree there is not much thrill about a physiological sin. We were better off when even the prosaic matter of taking nourishment could have the magnificence of a sin.
The Professor’s House · Willa Cather
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή