Αποσπάσματα από το «Ποιήματα»

Μια προσευχή, απ’ όλα, να γίνει πέτρα.

«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶντὴν πλάσιν μεταπείθων,σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν,τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν,μετάβαλον εἰς λίθον.«Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴὁ τελευταῖος ὕπνος,καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή·ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴἡ κλαίουσα ἀγρύπνως.

Το ψωμί των σκλάβων είναι πικρό, όποιο τραπέζι κι αν το φιλοξενεί.

Εἰς δάση κ’ εἰς βράχους κ’ εἰς ἄγριον σκότος,ἐδῶ ποῦ δὲν φθάνει τυράννου σπαθί,ἀφῆτε, ἂς παύσῃ τῶν ὅπλων ὁ κρότος,καὶ δεῖπνον εἰς θάμνους χλωροὺς ἂς στρωθῇ.Εἰς κύκλον καθίστε,ταῖς πλώσκαις γεμίστε·κι’ ὁ δείπνος ἂς εἶναι λιτὸς καὶ μικρός,ζοῦν ἄλλοι εἰς ἄλλαςτρυφὰς καὶ κραιπάλας,πλὴν εἶναι ὁ ἄρτος τῶν δούλων πικρός.Ἀδέσμευτοι ὡς τῶν βουνῶν μας ἡ αὔρα,ὁρμῶμεν, πετῶμεν ὡσὰν ἀετοί·τὰ βλέμματα φλόγες, τὰ ὅπλα μας μαῦρα,τὸ βῆμά μας εἶναι θανάτου βροντή.

Ζητά από τα βουνά να σωπάσουν: εκείνος κοιμάται κάτω από τ’ άστρα.

Ἴσως γλυκοκοιμᾶται’ς τῶν ἄστρων τὸν φανόν.Κοπάδια τῶν κοράκων,περνᾶτε σιγανά·τὸν κάτοικον τῶν λάκκωντὸ κρόασμα ’ξυπνᾷ.Κοιμᾶται, ναί, κοιμᾶται’ς τὰ ἄγρια βαθειά.Τουφέκια, δὲν βροντᾶτε,δὲν λάμπετε, σπαθιά.Ἔχ’ εἰς ξηρὸ χορτάριτὰ χέρια ἁπλωτά,καὶ τὸ χλωμὸ φεγγάριτὸν νυκτοχαιρετᾷ.

Εκείνος γέρος, εκείνη νέα, κι αυτός αρνείται να απολογηθεί.

Καὶ σὺ ἄσπρη μὴ δὲν εἶσαι,ἀνθηρὴ πορτοκαλλιά;Μὴ λοιπὸν δυσαρεστῆσαιδιὰ τ’ ἄσπρα μου μαλλιά.Ὅλη χάρες ἂν ἡ νέαπροχωρῇ ἀνατολή,καὶ τῆς δύσεως ὡραίαεἶν’ ἐπίσης ἡ στολή.Μὴ νομίζῃς μὲ ρυτίδεςπῶς τὸ πρόσωπο χαλᾷ;Καὶ ἡ θάλασσα δὲν εἶδεςμὲ ρυτίδες πῶς γελᾷ;

Ο ζίζικας τραγουδούσε όλο το καλοκαίρι· τώρα ο χειμώνας ζητά λογαριασμό.

Καλοκαίρι κ’ ἄνοιξι,Ὅταν ἦταν τὰ λουλούδια,ὁ τρελλὸς ὁ ζίζικαςτὴν περνοῦσε μὲ τραγούδια.Τὰ λουλούδια πέρασαν,ἦλθαν χιόνια ,ἦλθαν πάγοι,καὶ πεινᾷ ὁ ζίζικας,καὶ δὲν ἔχει τὶ νὰ φάγῃ.Ἔρχετ’ εἰς τὸν γείτονα,τὸ προβλεπτικὸ μυρμήκι,καὶ ζητεῖ βοήθειαν,ἕνα σπόρο ἣ σκουλήκι.

Μια σταγόνα γλύκας, λέει, φτάνει για μια ζωή πόνου.

«Ἐῤῥόφησα ὅ,τι γλυκὺτῆς κύλικος τοῦ βίου,σταγόνα ἔρωτος· ἀρκεῖ.Τὶ ἂν ὁ βίος διαρκῇαἰῶνας μαρτυρίου;«Σὺ ὁ Θεὸς θὰ κατοικῇς,ἐπάνω τοῦ αἰθέροςὅπου ὁ βίος ὁ γλυκύς,αἱ τέρψεις αἱ διηνεκεῖς,τῶν Θεαινῶν ὁ ἔρως.«Ταχὺς δὲ τάφος εἰς ἐμὲκαὶ αἰωνία λήθη».

Κλαδιά για στέγη, χώμα για στρώμα κι ελευθερία.

Ποτὲ εἰς κἀνὲν δὲν φωλεύομεν μέρος,ἀλλ’ ὡς τὰ πετῶντα τοῦ δάσους πτηνά,μ’ ἀτάραχον φρένα τερπνῶς κ’ ἐλευθέρωςπλανώμεθα ὡς ὁ καιρὸς μᾶς πλανᾷ.Ἐκλέγομεν στρῶματοῦ δάσους τὸ χῶμα,καὶ σκέπην τοὺς κλάδους ἀγρίας δρυός·τοῦ βράχου ἡ κρήνητὴν δίψα μας σβύνει,καὶ πρόχειρον δίδει τροφὴν ὁ Θεός.Ἡ πλώσκ’ ἂς γυρνᾷ! Εἰς τὸν γείτονα δότε.Ἀστράπτουν οἱ λόφοι καὶ σείετ’ ἡ γῆ.Ὡς ἄγραν ἡμᾶς κυνηγοῦν στρατιῶται.Ὁ πόλεμος ἦλθε καὶ ἦλθ’ ἡ σφαγή.

Κουβαλά μέσα του ένα βλέμμα που δεν έχει πια τι να δει.

Περιφέρω ἔκτοτε,τὴν ψυχὴν ἀόμματος,βλέμμα σκοτεινὸνείς κενὴν τὴν ἔκτασιντ’ οὐρανίου δώματος,εἰς τὸ πᾶν κενόν.Φύσις, ὡς ἠθέλησα,νέος ὤν, τὸ γάλα σου,πάλιν σὲ ποθῶ.Να μ’ ἀνοίξῃς ἔρχομαι,μῆτερ, τὰς ἀγκάλας σου,καὶ νὰ κοιμηθῶ.