Ο Φασουλής φιλόσοφος
Γεώργιος Σουρής (1853–1919), 1888
Αθήνα, 1888: ένας στιχοπλόκος εφημερίδας σατιρίζει με ομοιοκατάληκτους στίχους τον Διογένη, τον Βούδδα και τις δικές του κακές μέρες. Διαβάζεις για τα αστεία και μένεις για την πίκρα που κρύβεται από κάτω. Με ομοιοκατάληκτους στίχους και κοφτερό χιούμορ, η σάτιρα του Σουρή κυλά ανάλαφρα, αλλά αφήνει να φανεί και μια μελαγχολία.
Ατμόσφαιρα: χιούμορ, μελαγχολία και νοσταλγία. Μιλά για την κοινωνία, την ηθική και τον χρόνο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις την κοινωνική σάτιρα, τα λογοπαίγνια και ποιήματα που κρύβουν πίκρα πίσω από το γέλιο. Οι αναφορές στον Διογένη και στον Βούδδα, μαζί με τη γλώσσα του 1888, ίσως θέλουν λίγη προσοχή από τον σημερινό αναγνώστη.
Γιατί να το διαβάσεις
Δες πώς ένας ποιητής εφημερίδας έπιανε τις ιδέες και τις κακές μέρες της εποχής του με στίχους που συνδυάζουν αστεία και πίκρα.
Σελίδες από το βιβλίο
Πήγε τα δάκρυά του σ’ έναν χημικό για να μάθει από τι ήταν φτιαγμένα.
Μιὰ μέρα ποὺ δὲν εἴξευρα τί διάβολο νὰ κάνωτὰ δάκρυά μου σὲ βαθὺ ἐστράγγισα ποτῆρικαὶ μιὰ καὶ δυὸ στὸν χημικὸ τὰ πῆγα Χρηστομάνοκαὶ κάνε μου, παρακαλῶ, τοῦ εἶπα, τὸ χατῆρινὰ τἀναλύσῃς καὶ νὰ βρῇς πῶς εἶναι καμωμένα,γιὰ νὰ μὴν κλαίω στὸ ἑξῆς κι’ ἐγὼ εἰς τὰ χαμένα.Κι’ ὁ χημικὸς μ’ ἀπάντησε «αὐτά, ξερὸ κεφάλι,δὲν εἶναι ἄλλο τίποτε παρὰ χλωριούχον κάλι». Ο Προμηθέας είναι δεμένος, κι οι δάσκαλοι γύρω του τον τσιμπούν.
Ἔκλαψα τὸ μαρτύριον ἐκείνου τοῦ τρελλοῦ,τοῦ Προμηθέως, ποὔφερε στὸν κόσμο τόσαις λύπαις,δάσκαλοι τὸν ἐκύκλωναν παυμένοι πρὸ πολλοῦκι’ ἔτρωγαν τὰ σηκότια του σὰν πεινασμένοι γῦπες.Καὶ τρώγοντάς τα λαίμαργα δὲν ἔπαυαν νὰ λένε:«γιατί νὰ κλέψῃς τοὐρανοῦ τὸ πῦρ, καταραμένε;τί διάβολο σοῦ κάπνισε σοφία νὰ μᾶς δώσῃς;ἂς εἴχαμε νὰ τρώγαμε κι’ ἂς ἔλειπαν ἡ γνώσεις». Είχε ασκηθεί για να γίνει Βούδδας. Ύστερα κάποια σήκωσε το μανίκι της.
Κι’ ἐμπρός μου εἶχαν ἔλθει μιὰ φορὰγυναῖκες πονηραὶ νὰ μὲ τρελλάνουν,ποὺ ἦσαν σὰν τὰ κρύα τὰ νερά,καὶ ἄρχισαν τὰ μάγια νὰ μοῦ κάνουν.Ἐστάθηκαν ὁλόρθαις ἐμπροστά μουκι’ ἐσκόρπιζαν ἀρώματα καὶ μῦρα,κι’ ἐπέμεινα κι’ ἐγὼ μὲ τὰ σωστά μουνὰ δείξω σὰν τὸν Βούδδα χαρακτῆρα.Μὰ μόλις εἶδα κάποιας λίγο πόδικι’ ἡ ἄλλη τὄνα χέρι ξεμανίκωσε,ὁ Βούδδας μοῦ ἐφάνη τότε βῶδικι’ ὁ διάβολος μ’ ἐπῆρε καὶ μ’ ἐσήκωσε. Γεώργιος Σουρής.Ο Σουρής ίδρυσε τον «Ρωμηό» και για δεκαετίες έγραφε εκεί σατιρικούς στίχους· οι πολιτικές του καρικατούρες διαβάζονταν δυνατά στα καφενεία.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Γεώργιος Σουρής
Από την εφημερίδα «Ρωμηός»
Γεώργιος Σουρής, 1880
Ο μεγάλος σατιρικός της παλιάς Αθήνας, ο Ρωμηός, σατιρίζει βασιλιάδες, δεσποτάδες και πολιτικούς με στίχους γραμμένους το πρωί που θα διαβαστούν.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ο Φασουλής φιλόσοφος»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις την κοινωνική σάτιρα, τα λογοπαίγνια και ποιήματα που κρύβουν πίκρα πίσω από το γέλιο. Οι αναφορές στον Διογένη και στον Βούδδα, μαζί με τη γλώσσα του 1888, ίσως θέλουν λίγη προσοχή από τον σημερινό αναγνώστη.
- Πώς είναι το «Ο Φασουλής φιλόσοφος»;
- Με ομοιοκατάληκτους στίχους και κοφτερό χιούμορ, η σάτιρα του Σουρή κυλά ανάλαφρα, αλλά αφήνει να φανεί και μια μελαγχολία. Ατμόσφαιρα: χιούμορ, μελαγχολία και νοσταλγία. Μιλά για την κοινωνία, την ηθική και τον χρόνο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ο Φασουλής φιλόσοφος»;
- Αν σου άρεσε το «Ο Φασουλής φιλόσοφος», δοκίμασε «Η εσπερίς του κυρίου Σουσαμάκη» (Άγγελος Βλάχος), «Αττικαί ημέραι» (Χαράλαμπος Άννινος) και «Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση» (Παναγιώτης Σούτσος).
Μια γεύση από τη ροή
Ένας γάμος σαν τιμολόγιο, με κάθε ελάττωμα καταγεγραμμένο και κοστολογημένο.
Ὁ Κύριος Σουσαμάκης, ὑπάλληλος τοῦ γραφείου ὅπερ διευθύνει ὁ κύριος Παρδαλός, ἐνυμφεύθη πρό τινων μηνῶν, τῇ ἀγαθῇ συμπράξει τοῦ προϊσταμένου του, πλουσίαν τινα νύμφην ἐκ Πατρῶν, ἔχουσαν μὲν ἕνα ὀφθαλμὸν ὀλιγώτερον αὐτοῦ, ἀλλ’ εἰς ἀποζημίωσιν τοῦ ἐλλείποντος ὀφθαλμοῦ δεκαπέντε ἔτη ἡλικίας περισσότερα, καὶ εἰς ἀποζημίωσιν τῶν περισσευόντων δεκαπέντε ἐτῶν τριάκοντα πέντε χιλιάδας δραχμῶν προῖκα.
Η εσπερίς του κυρίου Σουσαμάκη · Άγγελος Βλάχος
Τα σταφύλια είναι ξινά, κι η αλεπού έχει έτοιμο λόγο.
Σταφυλὰς μεγαλοῤῥώγους ὅλας καὶ ὡριμασμένας βλέπουσα εἰς ὕψος δράνας ἡ ἀλώπηξ κρεμασμένας, πρώτην ἔφοδον, δευτέραν, τρίτην ἔκαμε πηδῶσα· ἀλλὰ τὰ πηδήματά της ἦσαν μάταια τὰ τόσα· δὲν τὰς ἔφθασεν· ἐκ τούτου ἔφευγεν, ἐπαλινδρόμει· «εἶν’ αἱ σταφυλαὶ» εἰς ὅλους, ἔλεγε, «ξειναὶ ἀκόμη». Ἐπιμύθιον. Τὴν κρυφίαν ἡμῶν λύπην ἄλλοτε παρηγοροῦντες, ἄλλοτε τὴν καταισχύνην νὰ καλύψωμεν ζητοῦντες, εἰς παντὸς ἀποτυχίαν ἀγαθοῦ διὰ χιλίων τὸ περιφρονοῦμεν λόγων ἀνορίκτων καὶ γελοίων.
Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση · Παναγιώτης Σούτσος
Πέντε τρόποι να αρχίσει ένας πόλεμος, χωρίς να χρειάζεται λόγος.
“Sometimes the quarrel between two princes is to decide which of them shall dispossess a third of his dominions, where neither of them pretend to any right. Sometimes one prince quarrels with another for fear the other should quarrel with him. Sometimes a war is entered upon, because the enemy is too strong; and sometimes, because he is too weak. Sometimes our neighbours want the things which we have, or have the things which we want, and we both fight, till they take ours, or give us theirs. It is a very justifiable cause of a war, to invade a country after the people have been wasted by famine, destroyed by pestilence, or embroiled by factions among themselves.
Τα ταξίδια του Γκάλιβερ · Jonathan Swift
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή