Η Γυναίκα της Ζάκυθος
Διονύσιος Σολωμός (1798–1857), 1859
A fierce, strange prose satire that turns Zakynthian society into a stage for hypocrisy, war, and moral judgment. A satirical, uneasy tour of Zakynthian society, driven by moral anger and visionary war imagery, with a voice that feels both theatrical and severe.
Feels like unease, awe and defiance. About society, morality and war.
Who it’s for
You may like it if you enjoy satirical portraits of society and moral prose with a visionary, unsettling edge. The nineteenth-century Greek is demanding and the work is unfinished, so expect fragments and an abrupt shape.
Why read it
It shows Solomos using prose to confront hypocrisy and war, giving you a sharp, strange counterpoint to his poetry.
Pages from the book
When fear leaves no landscape untouched.
Κ’ εγώ άκουγα μέσα μου μεγάλη ταραχή και με συνεπήρε το πνεύμα στο Μισολόγγι. Και δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό· πολιορκούμενους και πολιορκισμένους και όλα τα έργα τους και όλα τα πάντα τα εκατασκέπαζε μαυρίλα και πίσσα. A prayer meets a vision in the smoke of battle.
Και ύψωσα τα μάτια και τα χέρια κατά τον ουρανό για να κάμω δέηση με όλη τη θερμότητα της ψυχής, και είδα φωτισμένη από μιαν ακατάπαυστη σπιθοβολή μια γυναίκα με μια λύρα στο χέρι που εσταμάτησε ανάερα μες στην καπνούρα. Even a dead man’s soul may falter into speech.
Και αυτή η δεύτερη φωνή ήτανε ενού γέρου που απέθανε και είχα γνωρίσει. Και εθαύμαξα γιατί ήταν η πρώτη φορά που άκουσα την ψυχή του ανθρώπου να τραυλίζει. Και άκουσα ένα τρίτο μουρμουρητό που εφαινότουνα μία φυσηματιά μες στον καλαμιώνα, όμως δεν άκουσα λόγια. Διονύσιος Σολωμός.Solomos is best known for poetry, but this unfinished prose work gives his national and moral concerns a sharply satirical, visionary form.
Books that feel like this
More by Διονύσιος Σολωμός
Ἡ Τρίχα
Διονύσιος Σολωμός, 1830
Ο εθνικός ποιητής γράφει σάτιρα: ένας ζυγιαστής ζυγίζει ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς, κι ένα ποίημα βγαίνει από ένα όνειρο και μια τρίχα.
Σατιρικά
Διονύσιος Σολωμός, 1859
In these fragmentary poems, lost characters search their own memories, unsure which words are theirs and which belong to the dead.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον
Διονύσιος Σολωμός, 1825
Solomos turns Byron's death into a lament for Greece: the poet as freedom's herald, sung in the ragged, luxurious Greek that literature forgot.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Η Γυναίκα της Ζάκυθος for me?
- You may like it if you enjoy satirical portraits of society and moral prose with a visionary, unsettling edge. The nineteenth-century Greek is demanding and the work is unfinished, so expect fragments and an abrupt shape.
- What is Η Γυναίκα της Ζάκυθος like?
- A satirical, uneasy tour of Zakynthian society, driven by moral anger and visionary war imagery, with a voice that feels both theatrical and severe. Feels like unease, awe and defiance. About society, morality and war.
- What should I read after Η Γυναίκα της Ζάκυθος?
- If you liked Η Γυναίκα της Ζάκυθος, try Ο ζητιάνος (Ανδρέας Καρκαβίτσας), Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2) (Παναγιώτης Σούτσος) and Ἡ Φόνισσα (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).
A taste of the feed
The grapes are sour, and the fox has a speech prepared.
Σταφυλὰς μεγαλοῤῥώγους ὅλας καὶ ὡριμασμένας βλέπουσα εἰς ὕψος δράνας ἡ ἀλώπηξ κρεμασμένας, πρώτην ἔφοδον, δευτέραν, τρίτην ἔκαμε πηδῶσα· ἀλλὰ τὰ πηδήματά της ἦσαν μάταια τὰ τόσα· δὲν τὰς ἔφθασεν· ἐκ τούτου ἔφευγεν, ἐπαλινδρόμει· «εἶν’ αἱ σταφυλαὶ» εἰς ὅλους, ἔλεγε, «ξειναὶ ἀκόμη». Ἐπιμύθιον. Τὴν κρυφίαν ἡμῶν λύπην ἄλλοτε παρηγοροῦντες, ἄλλοτε τὴν καταισχύνην νὰ καλύψωμεν ζητοῦντες, εἰς παντὸς ἀποτυχίαν ἀγαθοῦ διὰ χιλίων τὸ περιφρονοῦμεν λόγων ἀνορίκτων καὶ γελοίων.
Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2) · Παναγιώτης Σούτσος
A hand closes over a baby's mouth, and the room goes quiet.
Ἡ φωνὴ τοῦ βρέφους ἐπνίγη. Μίαν χεριὰν ἀκόμη ἐχρειάζετο νὰ κάμῃ ἡ Φραγκογιαννού. Μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα, τοῦ ἔσφιξε δυνατὰ τὸν λαιμόν… Εἶτα ἐμάζωξε τὸ λεπτὸν πανίον διὰ νὰ τὸ ρίψῃ πάλιν ἐπάνω τῆς στεφάνης. Ἡ χείρ της προσέκοψεν εἰς τὴν σανίδα, κ᾽ ἔκαμε μικρὸν θόρυβον. Ἡ γραῖα, ἥτις δὲν ἐκοιμᾶτο βαρέως, ἐξύπνησεν. Ἀνετινάχθη, ἐσκίρτησεν. Εἶδε τὴν Φραγκογιαννοὺ ν᾽ ἀποσύρῃ τὴν χεῖρά της καὶ ν᾽ ἀποχωρῇ, ἀνεγειρομένη ἐπὶ τῶν γονάτων, ὀπίσω εἰς τὴν θέσιν της.
Ἡ Φόνισσα · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
He dares the tyrant to empty every wound and plague on him at once.
Πονηρέ, σ’ ἀψηφῶ! μ’ ἤσυχο νοῦ προσηλωμένος σὲ προκαλῶ γιὰ τὸ κακό μου, ὅ,τι μπορεῖς, νὰ πράξῃς· τύραννε ἀχρεῖε καὶ στῶν θεῶν καὶ τῶν θνητῶν τὸ γένος, μόνη μιὰν ὕπαρξη ποτὲ δὲ μέλλεις νὰ ὑποτάξῃς. Τὲς πληγές σου λοιπὸν ἄδειασ’ ἐπάνω μου βροχή, ἀνάκουστες ἀρρώστιες, ξεφρενιάστρα ταραχή, καὶ κάμε νὰ μὲ κατατρῶν μ’ ἀδιάκοπη ἀλλαγὴ πότε στιὰ πότε πάχνη, καὶ ἡ δική σου ἂς γίνῃ ὀργὴ ἀστροπελέκι, ἀψὺ χαλάζι κ’ Ἐριννύων ἀσκέρια ποῦ νὰ περνοῦν λαβόνοντάς με ἐπάνω στ’ ἀγριοκαίρια.
Από τον Προμηθέα Λυόμενο · Πέρσι Σέλλεϋ
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed