BookFeed English Αυτά τα βιβλία κοιτούν τη μοναξιά από διαφορετικές πλευρές: άλλοτε σαν επιλογή, άλλοτε σαν απομόνωση που βαραίνει. Στην «Αποκριάτικη νυχτιά», ένας ντροπαλός ένοικος κρύβεται ενώ η γειτονιά γιορτάζει· στο «The Stranger», ένας υπάλληλος αφηγείται με ψυχραιμία την αδιαφορία του για την αγάπη και το πένθος. Αν ψάχνεις ιστορίες για ανθρώπους που μένουν έξω από τους άλλους, εδώ θα βρεις πολλές αφορμές για σκέψη.
Μια σελίδα που το δείχνει
Ένας νους ξυπνά χωρίς παρελθόν και χωρίς κανέναν να ρωτήσει.
“But where were my friends and relations? No father had watched my infant days, no mother had blessed me with smiles and caresses; or if they had, all my past life was now a blot, a blind vacancy in which I distinguished nothing. From my earliest remembrance I had been as I then was in height and proportion. I had never yet seen a being resembling me or who claimed any intercourse with me. What was I? The question again recurred, to be answered only with groans. Mary Shelley, 1818
Ένας νέος επιστήμονας δίνει ζωή και ύστερα δεν αντέχει να αντικρίσει το δημιούργημά του. Μέσα από φωνές που η μία περιέχει την άλλη, το μυθιστόρημα ρωτά ποιος χρωστάει τι σε ποιον και γιατί η φιλοδοξία καταλήγει τόσο συχνά στη μοναξιά.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Ένας ντροπαλός νοικάρης κρύβεται στο δωμάτιό του ενώ η γειτονιά χορεύει από κάτω και περνά την πιο πλούσια νύχτα της Αποκριάς.
Albert Camus, 1942
Delia Owens, 2018
John le Carré, 1963
Το κατασκοπικό μυθιστόρημα που έκανε την προδοσία λογοτεχνικό θέμα: ένας εξαντλημένος πράκτορας, ένα διχασμένο Βερολίνο και κανείς με καθαρά χέρια.
H. G. Wells, 1897
Kazuo Ishiguro, 2021
Μια τεχνητή φίλη παρακολουθεί ένα παιδί και τους ανθρώπους που το αγαπούν. Προσπαθεί να καταλάβει τι κάνει έναν άνθρωπο μοναδικό και αν η αγάπη μπορεί να αντιγραφεί.
Κώστας Καρυωτάκης, 1928
Ο ποιητής της ελληνικής απογοήτευσης: ειρωνικοί, μουσικοί στίχοι για χαμένες ελπίδες, μονότονα γραφεία και την παράξενη παρηγοριά που κρύβεται στο ότι τίποτα δεν μένει.
Gail Honeyman, 2017
Kahlil Gibran, 1892
Μια αλληγορική διαδρομή στα πιο βαθιά σημεία της ανθρώπινης καρδιάς, όπου η σοφία δεν βρίσκεται στις απαντήσεις, αλλά στη γλώσσα της φύσης και της μοναξιάς.
Anne Brontë, 1847
Η κόρη ενός κληρικού, χωρίς χρήματα, πιάνει δουλειά ως γκουβερνάντα και μαθαίνει πόσο λίγα περιθώρια έχει μια γυναίκα που πρέπει να βγάζει μόνη της το ψωμί της.
Henry David Thoreau, 1854
Ένα πείραμα δύο χρόνων: να ζήσεις φτηνά δίπλα σε μια λίμνη, σε μια διαρκή συζήτηση με τη βιασύνη σου, τα πράγματά σου και τη ζωή που νόμιζες πως έπρεπε να ζήσεις.
Όμηρος, -750
Πόλεμος δέκα χρόνια, κι η νίκη δεν έρχεται. Ο καβγάς, οι απώλειες και δύο αδύνατες επιλογές κρατούν τους ανθρώπους στη μάχη.
Gabriel García Márquez, 1967
Επτά γενιές της οικογένειας Μπουενδία σε μια πόλη όπου οι μαγνήτες, ο πάγος και η αλχημεία είναι πραγματικά — και η μοναξιά περνά από γενιά σε γενιά.
J. D. Salinger, 1951
Ένας μαθητής εσωτερικού σχολείου το παρατά και περιπλανιέται για λίγες μέρες στη Νέα Υόρκη. Δεν αντέχει τους υποκριτές και θέλει απεγνωσμένα να προστατεύσει κάποιον νεότερο.
Κώστας Κρυστάλλης, 1890
Ποιήματα για τα βουνά, τη ζωή του χωριού, την ξενιτιά και τον πόθο, γεμάτα από τις εικόνες και τους ήχους της Ηπείρου.
Σολ Μπέλοου, 1959
Ένας πλούσιος, μεγαλόσωμος, οργισμένος Αμερικανός διηγείται τη ζωή του χωρίς φρένο: γυναίκες, ένα αγρόκτημα, ένα χρέος αγάπης κι ένας πόθος που δεν μπορεί να ονομάσει.
Nathaniel Hawthorne, 1837
Σύντομες αλληγορίες από την πουριτανική Νέα Αγγλία: κληρικοί με καλυμμένο πρόσωπο, άνθρωποι που βγαίνουν από τη ζωή τους και οι παράξενες ώρες λίγο πριν ξημερώσει.
Carsten Henn, 2020
Ένας βιβλιοπώλης που πηγαίνει βιβλία ως την πόρτα των αναγνωστών του κι ένας άνθρωπος που κρίνει τα μυθιστορήματα από το χρώμα του εξωφύλλου.
John Grisham, 2001
Ένα ζευγάρι αποφασίζει να παραλείψει εντελώς τα Χριστούγεννα — χωρίς δέντρο, δώρα ή πάρτι — και ανακαλύπτει πόσο του κοστίζει η γιορτή, με κάθε έννοια.
Κ. Π. Καβάφης, 1935
Τα 154 ποιήματα που θέλησε να κρατήσει ο Καβάφης, μαζί με δεκατρία που έκρυψε: ιστορία, πόθος και ειρωνεία σε μια φωνή που δεν μοιάζει με καμιά άλλη.
Γιώργος Σαραντάρης, 1935
Ένας νέος ποιητής και ημερολογιογράφος γράφει σε μια γυναίκα που αγαπά και στον εαυτό του που χάνεται, με στίχους και πυρετικό πεζό, λίγους μήνες πριν από τον πρόωρο θάνατό του.
J.-K. Huysmans, 1884
Ένας κορεσμένος από τη ζωή αριστοκράτης χτίζει ένα σπίτι μόνο για τον εαυτό του, το γεμίζει με κοσμήματα, λικέρ και παράξενα βιβλία και προσπαθεί να ζήσει αποκλειστικά με τις αισθήσεις του.
Μιχαήλ Μητσάκης, 1896
Ένας άγνωστος αυτοκτονεί σ’ ένα ξενοδοχείο της Πάτρας. Ένας περαστικός γυρίζει τη νύχτα στους δρόμους της πόλης και ο θάνατος του αυτόχειρα γίνεται καθρέφτης του.
The moment a man decides he has nothing left to confess.
I don’t know why, but something inside me snapped. I started yelling at the top of my lungs, and I insulted him and told him not to waste his prayers on me. I grabbed him by the collar of his cassock. I was pouring out on him everything that was in my heart, cries of anger and cries of joy.The Stranger · Albert Camus
Ένας βετεράνος πράκτορας ξεγυμνώνει τον κόσμο της κατασκοπείας από τη λάμψη του.
What do you think spies are: priests, saints, and martyrs? They’re a squalid procession of vain fools, traitors too, yes; pansies, sadists and drunkards, people who play cowboys and Indians to brighten their rotten lives. Do you think they sit like monks in London balancing the rights and wrongs? I’d have killed Mundt if I could, I hate his guts; but not now. It so happens that they need him. They need him so that the great moronic mass that you admire can sleep soundly in their beds at night. They need him for the safety of ordinary, crummy people like you and me.The Spy Who Came in from the Cold · John le Carré
What it feels like to watch your own hands disappear.
“The pain had passed. I thought I was killing myself and I did not care. I shall never forget that dawn, and the strange horror of seeing that my hands had become as clouded glass, and watching them grow clearer and thinner as the day went by, until at last I could see the sickly disorder of my room through them, though I closed my transparent eyelids. My limbs became glassy, the bones and arteries faded, vanished, and the little white nerves went last. I gritted my teeth and stayed there to the end. At last only the dead tips of the fingernails remained, pallid and white, and the brown stain of some acid upon my fingers.The Invisible Man · H. G. Wells
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροήΔιάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.
Άνοιξε το BookFeedΔωρεάν, χωρίς εγγραφή.