Βιβλία σαν το «Ύμνος εις την Ελευθερίαν»

“I spake; Achilles quickly answered me:—‘Noble Ulysses, speak not thus of death,As if thou couldst console me. I would beA laborer on earth, and serve for hireSome man of mean estate, who makes scant cheer,Rather than reign o’er all who have gone downTo death. Speak rather of my noble son,Whether or not he yet has joined the warsTo fight among the foremost of the host.

Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχονταςκι ο εξουσιαστήςτου θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σουγίνε δουλευτής.Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα,ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώναμεσα στο κανάλι του λαού·ένας γίνε από τους στύλους τούς αμέτρητουςτου μεγάλου έργου τού συντροφικού.Γρίκησε τι λέει το δέντροπου το κόψαν και το κάμανε καράβι:«Μες στο νέο κορμί μου ολάσβηστηη παντοτινή ψυχή μου ανάβει».

ΤΑ ΆΛΟΓΑ ΤΟΥ AΧΙΛΛΈΩΣ Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο, που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος, άρχισαν τ’ άλογα να κλαίνε του Aχιλλέως· η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε. Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν, την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο ― αφανισμένο ― μια σάρκα τώρα ποταπή ― το πνεύμα του χαμένο ― ανυπεράσπιστο ― χωρίς πνοή ― εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή.

Και τούτο συμφερώτερο του εφάνη• προς το δάσοςεκίνησε, και τωύρηκεν εις το νερό πλησίον,’ς ανοικτόν τόπον• έσκυψε κάτω από δυό δενδρούλιαομόρριζα, και το ’να εληά, και τ’ άλλο ήταν αγρίλι•κει μέσα ούτ’ άνεμοι φυσούν με την υγρή πνοή τους,ούτε του ηλιού πότ’ έφθασαν η φωτειναίς ακτίνες,ούτε η βροχή τα έσπασε• τόσο πυκνά πλεγμέναήσαν μαζή• κ’ εσύρθηκε ’ς εκείν’ ο Οδυσσέας,κ’ ευθύς στρώσιν εστοίβασε πλατειά με τα δυο χέρια•ότ’ ήσαν φύλλα περισσά χυμέν’ αυτού, ’π’ αρκούσαννα φυλαχθούν άνθρωποι δυο και τρεις ’ς ώρα χειμώνος,και αν ψύχος έπνεε δριμύ• τα είδε κ’ εχάρη ο θείοςο άνδρας ο πολύπαθος, και του σωρού ’ς την μέσηεπλάγιασε κ’ επάνω του έχυσε φύλλα πλήθος.

Σὰ νύφη στολισμένη ἔπειτα πάεικαὶ ρίχνεται στὸ στρῶμα, ὅπου δειλιάζει·ἀλλὰ ξάφνου σὲ λίγο ἀνασκιρτάεικαί, δίχως φρίκη, ἕνα ποτῆρι ἀδράζει.Σὰν κἄτι ἀκούει· προσέχει, καὶ γελάει:Μὲ κράζει! - μουρμουρίζοντας – μὲ κράζει!Γλήγορα! ἂν τρέξω εἰς τὸ πλευρό του· ἂς κάμωπικρότατη σπονδὴ γιὰ οὐράνιο γάμο!Τ’ ἄδειο ποτῆρι καταγῆς, τὸ σῶμαπέφτει βάρος ἀναίσθητο στὴν κλίνη·ἀλλ’, ὡς γελοῦν τὰ ὡραῖα της χείλη ἀκόμα,φαντάζεσαι πῶς κἄτι ἔχει νὰ κρίνῃ.

Ὅταν ἀπεβιβάσθη ὁ Ἀγάλλος, κ’ ἐπάτησε τὸν πόδα εἰς τὴν ξυλίνην ἀποβάθραν τῆς ἀνόρμου ἐσοχῆς ·ἀγκάλης‚ τοῦ αἰγιαλοῦ ―τὴν κατεσκεύαζον ξυλίνην ἐπειδὴ κατὰ τὸν χειμῶνα τὰ κύματα τοῦ βορρᾶ τὴν κατέστρεφον, καὶ πᾶσαν ἄνοιξιν τὴν ἀνεκαίνιζον πάλιν―, ἀόριστον νέφος λύπης καὶ κατηφείας ·τοῦ ἐφάνη ὅτι‚ ἐπεπόλαζεν ·ἐπλανᾶτο‚ εἰς ὅλην τὴν παραθαλάσσιον. Τὰ πρόσωπα, ὅσα ἄλλοτε ἔτρεχον μετὰ χαρᾶς νὰ τὸν ὑποδεχθῶσι καὶ νὰ τὸν χαιρετίσωσι, σκαιὰ καὶ ψυχρά, δὲν ἔτρεχον μετὰ προθυμίας εἰς συνάντησίν του. Δύο ἢ τρεῖς γνώριμοι, φίλοι ἢ συγγενεῖς τῆς μνηστῆς του, τοῦ εἶπον «καλῶς ὥρισες» μὲ μελαγχολικόν τινα τρόπον, ὡς νὰ τὸν ᾤκτειρον. Ἐφαίνοντο ὅτι εἰς πέντε ἔτη ὅλοι οἱ νέοι εἶχον γηράσει ὡς νὰ εἶχε παρέλθει εἰκοσαετία, καὶ ὅλοι οἱ ὡρίμου ἡλικίας εἶχον γίνει ψυχροὶ καὶ δύσκαμπτοι, ὡς παγωμένα σκέλεθρα.