Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805–1875), 1835
Ένα ασχημόπαπο, ένας ματαιόδοξος βασιλιάς κι ένας μονόποδος στρατιώτης που ερωτεύεται μια χορεύτρια. Τα παραμύθια του Άντερσεν, γυμνά και αληθινά. Τα παραμύθια του Άντερσεν κινούνται ανάμεσα στο θαύμα και τη μελαγχολία, με απλή αφήγηση και ήρωες που αναζητούν μια θέση στον κόσμο.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, μελαγχολία και τρυφερότητα. Μιλά για την ελευθερία, την κοινωνία και τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσουν αν θέλεις παραμύθια για την ομορφιά, την ελευθερία και το πώς μας φέρεται η κοινωνία. Η παλιά ελληνική μετάφραση χρησιμοποιεί τύπους και λέξεις όπως «ασχημόπαπον» και «ήκουε», που κάνουν τη γλώσσα πιο απαιτητική.
Γιατί να το διαβάσεις
Ξαναβρίσκεις γνώριμες ιστορίες στον τόνο τους: τρυφερές, μοναχικές και γεμάτες ελπίδα. Μια ευκαιρία να προσέξεις τη λεπτή θλίψη κάτω από το παραμύθι.
Σελίδες από το βιβλίο
Για πρώτη φορά τον λένε όμορφο, κι εκείνος δεν ξέρει πού να κοιτάξει.
Το δε ασχημόπαπον εντράπη και έκρυβε την κεφαλήν κάτω από την πτέρυγά του, και δεν ήξευρε τι να κάμη. Ήτο τόσον ευτυχισμένον, και δεν ήτο διόλου υπερήφανον. Εσυλλογίζετο πως έως τώρα το κατεφρόνησαν και το επείραζαν. Και τώρα ήκουε να λέγουν ότι ήτο τόσον ωραίον! Τώρα έως και τα δένδρα εκρεμούσαν τα κλαδιά των εις το νερόν διά να το βλέπουν. Ετίναξε τα πτερά τον, εσήκωσε τον λαιμόν του και εφώναξε χαρούμενον από τα βάθη της καρδίας του: Πού να ονειρειθώ τόσην ευτυχίαν όταν ήμουν ασχημόπαπον! Το πρωί, βρίσκουν στη στάχτη ένα κομμάτι κασσίτερου σε σχήμα καρδιάς.
Εκεί κάπως ήνοιξεν η θύρα και ο άνεμος επήρε την χορεύτριαν από τον πύργον της εμπρός, και την επέταξε μέσα εις την φωτιάν κοντά εις τον στρατιώτην. Το φόρεμά της ήναψε διά μιας, και εκάη όλη αμέσως. Τότε και ο στρατιώτης έλυωσε. Και την αυγήν η υπηρέτρια, όταν επήρε την στάκτην, τον ηύρε μέσα εκεί. Είχε γείνει ένας βώλος, αλλά ωμοίαζεν ωσάν καρδία το σχήμα του. Από δε την χορεύτριαν δεν εσώθη τίποτε, παρά μόνον το τριαντάφυλλόν της, το οποίον είχε μισοκαή και ήτο κατάμαυρον. Έρχεται το φθινόπωρο κι ένα κοπάδι κύκνων περνά στον ουρανό.
Επλησίαζεν εν τούτοις το φθινόπωρον. Τα φύλλα εις το δάσος εκιτρίνιζαν και εκοκκίνιζαν, ο δε ψυχρός άνεμος τα ήρπαζε και τα έκαμνε να χοροπηδούν. Τα σύννεφα εχαμήλωναν ωσάν να τα εβάρυναν τα χιόνια, και οι κόρακες εκρύωναν και εφώναζαν κρωκ, κρωκ! Το παπί έβλεπεν όλα αυτά και ήτο συλλογισμένον. Έν βράδυ, ενώ ο ήλιος εβασίλευεν εις όλην του την ωραιότητα, έν κοπάδι μεγάλων πτηνών κατέβηκεν από τον ουρανόν· ήσαν κάτασπρα με μεγάλους λαιμούς, τους οποίους εκινούσαν με πολλήν χάριν. Ήσαν κύκνοι. Εφώναζαν μίαν περίεργην φωνήν, ήπλωναν τα λαμπρά κάτασπρα πτερά των, και ητοιμάζοντο να φύγουν από τα ψυχρά κλίματα εις άλλους ωραίους τόπους, όπου τους επερίμενεν ο ήλιος πάλιν. Και επέταξαν υψηλά υψηλά! Το δε άσχημον παπί ησθάνετο κάτι παράδοξον αίσθημα ενώ τους έβλεπε να πετούν. Περισσότερα αποσπάσματα από το «Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν»
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.Ο Άντερσεν έγραφε σε απλή, καθημερινή δανική γλώσσα, κάτι που σόκαρε τους μορφωμένους αναγνώστες. Έλεγε πως είχε φανταστεί το άγαλμα της μικρής γοργόνας στην Κοπεγχάγη, αλλά δεν το είδε ποτέ να φτιάχνεται.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Όλα τα βιβλία σαν το «Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν»
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν»;
- Μπορεί να σου αρέσουν αν θέλεις παραμύθια για την ομορφιά, την ελευθερία και το πώς μας φέρεται η κοινωνία. Η παλιά ελληνική μετάφραση χρησιμοποιεί τύπους και λέξεις όπως «ασχημόπαπον» και «ήκουε», που κάνουν τη γλώσσα πιο απαιτητική.
- Πώς είναι το «Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν»;
- Τα παραμύθια του Άντερσεν κινούνται ανάμεσα στο θαύμα και τη μελαγχολία, με απλή αφήγηση και ήρωες που αναζητούν μια θέση στον κόσμο. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, μελαγχολία και τρυφερότητα. Μιλά για την ελευθερία, την κοινωνία και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν»;
- Αν σου άρεσε το «Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν», δοκίμασε «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» (Γεώργιος Βιζυηνός), «Ἡ Δασκαλομάννα» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) και «Το λαμπρό αμάξι» (Ζαχαρίας Παπαντωνίου).
Μια γεύση από τη ροή
Πώς μοιάζει ένα σχολείο όταν ο θόρυβός του ακούγεται από διακόσια βήματα μακριά;
Ἀλλὰ πρὸ ἡμισείας ὥρας, ἐάν τις διήρχετο εἰς ἀπόστασιν διακοσίων βημάτων ἔξωθεν τοῦ σχολείου, θὰ ἐνόμιζεν ὅτι ἦτο θηριοτροφεῖον εἰδικὸν διὰ θῶας τῆς ἐρήμου καὶ δι’ ἄλλα ἀνήσυχα ἀγρίμια. Τὰ παιδία ἐχόρευαν, ἐπήδων, ἐσκίρτων, ἐφώναζαν, διεπληκτίζοντο, ἐγέλων, ἔκλαιον. Ἦτο θέρος καὶ καύσων πνιγηρός. Παμμιγὴς βοὴ ἀνήρχετο διὰ τῶν ὀκτὼ ἀνοικτῶν μεγάλων παραθύρων, ἐχόντων ὅλα σχεδὸν τὰ ὑαλία σπασμένα καὶ τὰ πλεῖστα παραθυρόφυλλα φαγωμένα, τοὺς στροφεῖς ἐσκωριασμένους. Τὰ θρανία χωλά, κινούμενα, χορεύοντα, ἐφαίνοντο ὡς σχεδίαι πλέουσαι ἐντὸς τοῦ κύματος τῶν παιδικῶν κεφαλῶν. Ἡ διδασκαλικὴ ἕδρα ὑψηλή, μὲ τὰ φατνώματα σαπρά, κεχηνότα, ὡμοίαζε μὲ βάρκαν ξουριασμένην μακρὰν τοῦ λιμένος ὑπὸ τοῦ ἀνέμου.
Ἡ Δασκαλομάννα · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Η ξένη που αγαπάει τον τόπο πιο πολύ απ’ όσους γεννήθηκαν σ’ αυτόν
Καλονυχτίζω μιὰ ψυχὴ καὶ τὄνομα δὲ λέγω. Κι ἄ μελετήσω τὄνομα βουρκώνουμαι καὶ κλαίγω. − Πῆτε μου, πῆτε μου κι ἄλλα, νὰ σᾶς χαρῶ, ἀπ’ αὐτὰ τὰ δαιμονισμένα σας λιανοτράγουδα, −ἔλεγε μιὰ βραδινὴ στὶς κοπέλλες ἡ Ἀγγέλικα, ἐκεῖ ποῦ ἔραβαν καὶ κεντούσανε γύρω στοῦ νυχτεριοῦ τὸ λυχνάρι. − Εἶναι γλυκὰ γλυκὰ καὶ νόστιμα, εἶναι μυρωδᾶτα σὰν τὸ βασιλικό, πῆτε μου κι ἄλλα, πεθαίνω γιὰ τὰ χωριάτικά σας αὐτὰ τὰ ζουμπουλάκια, ποῦ τὰ καταφρονεῖτε, καημένες, μὰ δὲν ξέρετε τί θησαυρὸ ἔχετε! Ἄχ, χωριὸ καὶ πάλι χωριό! Ποῦ νὰ βρῇ κανένας τέτοιο νυχτέρι στὴ χώρα! Ποῦ ν’ ἀκούσῃ τέτοια μοσκομυρισμένα τραγούδια! Θὰ τὰ μάθω, θὰ τὰ μάθω καὶ γὼ αὐτὰ τὰ τραγούδια. Δὲν μπορῶ πιὰ νὰ ζήσω δίχως αὐτὰ.
Η Αγγέλικα · Αργύρης Εφταλιώτης
What it costs to become real, told by someone who has already paid.
“It doesn’t happen all at once,” said the Skin Horse. “You become. It takes a long time. That’s why it doesn’t happen often to people who break easily, or have sharp edges, or who have to be carefully kept. Generally, by the time you are Real, most of your hair has been loved off, and your eyes drop out and you get loose in the joints and very shabby. But these things don’t matter at all, because once you are Real you can’t be ugly, except to people who don’t understand.”
The Velveteen Rabbit · Margery Williams Bianco
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή