Παραμονή Χριστουγέννων
Αχιλλέας Παράσχος (1838–1895), 1878
On Christmas Eve, Christ and Peter walk the waking world, looking for the one door that will still open. A late-Romantic Greek Christmas vision, tender and sly. A quiet, lyrical Christmas walk with a tender, wondering tone, touched by melancholy and a steady undercurrent of faith.
Feels like tenderness, wonder and melancholy. About faith and power.
Who it’s for
You may like it if you enjoy nineteenth-century devotional poetry, Christmas scenes with a folkloric edge, and verse that mixes tenderness with gentle irony. The Greek is nineteenth-century and often old-fashioned, so the diction can be demanding even if you read modern Greek easily.
Why read it
It gives you a tender, sly Christmas vision from a poet better known for satire, and a less-read side of nineteenth-century Greek verse.
Pages from the book
What a believer sees in a temple built for other gods.
Ἐταξειδέψαν σὲ πολλὰ τοῦ κόσμου ἀκόμη μέρη·ὅλη τὴ νύχτα Δάσκαλος καὶ Μαθητὴς γυρνοῦσεκαὶ τόσους πόνους τοῦ Χριστοῦ ἐγιάτρεψε τὸ χέρι!Καὶ στὴν Ἑλλάδα βρέθηκε ποὺ τόσο ἀγαποῦσε·γιατὶ μονάχα ὁ Σταυρὸς καὶ τὸ δικό της χέρι,αὐτὰ τὰ δύο ἐδείξανε τῆς Βηθλεέμ τ’ ἀστέρι!Εἰς τὴν Ἀθήνα ἔφθασε τὸ ἅγιο τὸ Ζευγάρι·τοῦ Παρθενῶνα ὁ Χριστὸς ἐκύτταξε τὴ χάρι,κ’ εἶπε στὸν Πέτρο, δείχνοντας ἀργὰ τὰ λείψανά του·- Ὁ οὐρανός μου μοναχὰ περνᾷ τὴν εὐμορφιά του·εἴχανε μοῖρα οἱ θεοὶ οἱ ψεύτικοι μεγάλη·ποιὰ ἐκκλησιά μας ἠμπορεῖ μπροστά του νὰ προβάλῃ;Ἄ! καὶ νὰ ἤμουνα ἐκεῖ ὁποῦ ἐθεωροῦσετὸν Παρθενῶνα καὶ γι’ αὐτὸν στὸν Πέτρο ὡμιλοῦσε. The desk of someone who writes at night, and what it tells about the life inside.
Ὀρνίθι ἔκραξε αὐγῆς· ὀλίγη νύχτ’ ἀκόμακαὶ ὀλίγη ἤτανε αὐγή. Εἰς τ’ οὐρανοῦ τὸ δῶμαἔσβυναν τ’ ἄστρα, χάνουνταν στ’ ἀγνώριστά του βάθη,ὅταν Χριστὸς καὶ Μαθητὴς μπρὸς σ’ ἕνα σπίτι ἐστάθη·σκοτάδι τὸ ἐσκέπαζε κ’ ἕνα του μόνο δῶμα,φωλίτσα Μούσης πρωϊνῆς, φωτίζουνταν ἀκόμα.Στὸ δῶμα ἐκεῖνο μονομιᾶς βρεθήκανε κ’ οἱ δύο,καὶ εἶδαν νειό – σχεδὸν παιδί – ἀπάνω σὲ θρανίο. The moment a celebration stops being a celebration for one person in the room.
Καλοῦσε ἡ μάνα Ἐκκλησιὰ μὲ τὴ γλυκειὰ λαλιά της,εἰς τοῦ Θεοῦ τὴ γέννησι νὰ πᾶνε τὰ παιδιά της...Χαρᾶς φωναὶς ἀκούσθηκαν εἰς τοῦ Θεοῦ τὴν πόλι·τὰ σπίτια ἔλαμψαν μὲ μιᾶς κι’ ἄνοιγε κάθε θύρα,οἱ δρόμοι ἀπὸ κύματα λαοῦ γεμίσαν ὅλοικ’ ἐπήγαιναν στὴν ἐκκλησιὰ στὴ γέννα τοῦ Σωτῆρα!Κι’ ἀκολουθοῦσε ὁ Χριστὸς κι’ ὁ Πέτρος· σὲ κομμάτι,στὴ θεία ἔφθασαν σπηλιὰ ποὺ ὑψώθη σ’ ἐκκλησία,καὶ τοῦ Κυρίου ἔβλεπε χαρούμενο τὸ μάτι,τῆς ταπεινῆς κοιτίδος Του τὴ θέσι τὴν ἁγία.Θυμήθη τὴ Μανούλα του χλωμὴ ἀπὸ τὴ Γέννα·τοὺς Μάγους μὲ τὰ δῶρά τους γονατιστοὺς μπροστά Του,τὴν ὄψι Του τή βρεφικὴ μὲ μάτια δακρυσμένα,κ’ έσυγκινήθ’ ἡ θεϊκὴ κι’ ἀνθρώπινη καρδιά Του. Αχιλλέας Παράσχος.Paraschos was a satirical poet famous in his day; his 1888 mock-epic 'Ο στρατιώτης' and his epigrams made him a fixture of Athenian literary life, though his serious Christmas verse is far less read now.
Books that feel like this
More by Αχιλλέας Παράσχος
Φύλλα
Αχιλλέας Παράσχος, 1876
A Greek poet of the 1870s on exile, prison and inconsolable grief — poems on this list under a title that promises only leaves, written in a rhyming demotic that still lands hard.
Εν περιπάτω
Αχιλλέας Παράσχος, 1875
A nineteenth-century Greek poet walks through London and Paris and sees only decline. Rage, wit and nostalgia in the same breath.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Παραμονή Χριστουγέννων for me?
- You may like it if you enjoy nineteenth-century devotional poetry, Christmas scenes with a folkloric edge, and verse that mixes tenderness with gentle irony. The Greek is nineteenth-century and often old-fashioned, so the diction can be demanding even if you read modern Greek easily.
- What is Παραμονή Χριστουγέννων like?
- A quiet, lyrical Christmas walk with a tender, wondering tone, touched by melancholy and a steady undercurrent of faith. Feels like tenderness, wonder and melancholy. About faith and power.
- What should I read after Παραμονή Χριστουγέννων?
- If you liked Παραμονή Χριστουγέννων, try Λαμπριάτικος Ψάλτης (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης), Ποιήματα (Τέλλος Άγρας) and Η ζωή του Χριστού (Πηνελόπη Δέλτα).
A taste of the feed
All the ways we arrange forgetting, told in a voice that keeps catching itself.
Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα, (Το καλοκαίρι είχε σωθεί και τ’ άνθη που αγαπούσα). Ήθελες κάτι να μου πείς και τόχα λησμονήσει. (Τη ρίζα που καθόμαστε -θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει). (Είχε από τότε εντός μου σε φθινόπωρο γυρίσει). Μου είπες, α, ναι! - πως μ’ αγαπάς - μα τόχω λησμονήσει.
Ποιήματα · Τέλλος Άγρας
The hardest instruction ever given: judge your own acts, and leave everyone else's alone.
Όλη η ομορφιά της διδαχής του Ιησού, και όλη διαφορά με τ’ άλλα κηρύγματα, είναι μέσα σ’ αυτά τα λόγια. Μην κρίνεις, μη δικάζεις τις πράξεις του άλλου· και συγχώρνα. Ποιος από μας δεν έχει ώρες αδυναμίας και δε χρειάζεται την επιείκεια των άλλων; Σπλαχνικός να είσαι για όλους, και αυστηρός μονάχα για τον εαυτό σου. Κρίνε τις δικές σου πράξεις, γιατί αυτές τις ορίζεις και ξέρεις γιατί τις έκανες· μα το γείτονά σου μην τον κρίνεις, γιατί δεν γνωρίζεις την καρδιά του ούτε τις αιτίες των πράξεών του, ώστε να μην καταδικάζεις. Και αν ξέρεις γιατί τις έκανε αυτές τις πράξεις, ακόμα πως τις έκανε για κακό, πάλι συγχώρησέ τον, όπως σε συγχωρεί εσένα ο Θεός.
Η ζωή του Χριστού · Πηνελόπη Δέλτα
A prayer that asks for nothing, not even to live again.
Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τὴν προσευχή μου. Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου. Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι. Τὴν πίκρα μου τὴ βάσταξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη. Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω. Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω. Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα. Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα. Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει. Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει. Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι. Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ. Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω. Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ῾ναι τέτοια ἐλπίδα.
Ποιήματα · Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed