Η ζωή του Χριστού
Πηνελόπη Δέλτα (1874–1941), 1925
★ 3.69 from 111 ratings on Goodreads
A beloved Greek writer retells the life of Christ as a story of a teacher who pushed against the pious of his day, written for young readers and never quite outgrown. The telling is plain and lyrical, with a mood of faith and moral seriousness, and a calm pace that lets wonder sit alongside the story.
Feels like wonder, serenity and curiosity. About faith, morality and nature.
Who it’s for
You may like it if you want a plain, lyrical retelling of Jesus's teaching aimed at young readers and shaped by a mother's grief. Some readers found the familiar story and its writing unappealing, and others were confused by its framing of the era's religious and political systems.
Why read it
It offers a serene, moral reading of Jesus's teaching, with the political and religious tensions of the time made plain, and a mother's grief quietly behind it.
Pages from the book
The hardest instruction ever given: judge your own acts, and leave everyone else's alone.
Όλη η ομορφιά της διδαχής του Ιησού, και όλη διαφορά με τ’ άλλα κηρύγματα, είναι μέσα σ’ αυτά τα λόγια. Μην κρίνεις, μη δικάζεις τις πράξεις του άλλου· και συγχώρνα. Ποιος από μας δεν έχει ώρες αδυναμίας και δε χρειάζεται την επιείκεια των άλλων; Σπλαχνικός να είσαι για όλους, και αυστηρός μονάχα για τον εαυτό σου. Κρίνε τις δικές σου πράξεις, γιατί αυτές τις ορίζεις και ξέρεις γιατί τις έκανες· μα το γείτονά σου μην τον κρίνεις, γιατί δεν γνωρίζεις την καρδιά του ούτε τις αιτίες των πράξεών του, ώστε να μην καταδικάζεις. Και αν ξέρεις γιατί τις έκανε αυτές τις πράξεις, ακόμα πως τις έκανε για κακό, πάλι συγχώρησέ τον, όπως σε συγχωρεί εσένα ο Θεός. What the neighbours never see: the long nights of work that make a life look like a gift.
Ήταν δύσκολο να τον καταλάβουν οι αμαρτωλοί αυτοί Φαρισαίοι, που η καρδιά τους είχε πετρωθεί στην ψευτιά και στην υποκρισία· τους φαίνουνταν βλασφήμια να λέγει πως από το Θεό έμαθε όσα τους έλεγε, αυτός ο φτωχός Γαλιλαίος, που σαν άνθρωπος ζούσε ανάμεσά τους και που μια καλύβα δική του δεν είχε. Τα πλούτη που φύλαγε μέσα του αυτοί δεν τα έβλεπαν ούτε γνώριζαν τις νυχτιές του στη μοναξιά, στην ερημιά του βουνού, ούτε φαντάζουνταν τις μακρινές εκείνες επικοινωνίες της ψυχής του με τον Πλάστη, τις δημιουργικές εκείνες ώρες, όπου, μόνος με το Θεό, δούλευε την ψυχή του και δημιουργούσε τη θρησκεία που θ’ άφηνε στους ανθρώπους. The tears of someone who wanted to shelter a whole city and was turned away.
Και προβλέποντας την καταστροφή, που ήταν να γίνει λίγα χρόνια αργότερα στην ιερή πόλη των Εβραίων, συγκινήθηκε η ψυχή του και θρήνησε και είπε: — Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, συ που σκοτώνεις τους προφήτες και λιθοβολείς όσους στέλνονται σε σένα! Πόσες φορές θέλησα να περιμαζέψω τα παιδιά σου, σαν που μαζεύει η όρνιθα τα κλωσσόπουλά της κάτω από τις φτερούγες της. Κι εσείς δε θελήσατε! Και να, θα μείνει το σπίτι σας έρημο· γιατί, σας το λέγω, δε θα με ξαναϊδείτε πια ώσπου να πείτε, «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.» What readers say
The book drew a negative reaction for its familiar story and unappealing writing, alongside appreciation for its explanation of the era’s religious and political systems; confusion was also expressed.
Πηνελόπη Δέλτα.Δέλτα wrote this life of Christ for her daughter, who died of tuberculosis at seventeen; it was finished in 1925 and read for generations as much as a moral book as a religious one.
Books that feel like this
More by Πηνελόπη Δέλτα
Τρελαντώνης
Πηνελόπη Δέλτα, 1932
A lively summer among siblings, where small rebellions, shifting alliances and huge adventures fill the everyday.
Παραμύθι χωρίς όνομα
Πηνελόπη Δέλτα, 1910
A kingdoom rots under a vain king until his son and daughter set out to learn what diligence, honesty and a little knowledge can rebuild.
Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου
Πηνελόπη Δέλτα, 1911
A Byzantine emperor's border war seen through two boys: one a hostage learning to keep his Greek, one a spy learning what loyalty costs. Adventure with an ache underneath. During Bulgaria's wars, a Byzantine patrol guards a captured officer only to realize their captive is a child. The passage lingers on a small, pointed deed rather than a battle. A nuance of the game. The transaction is a game. Trust is the casualty. The stakes are not the city but the person. The story is about the war of the Byzantines. The passage is set in a real eleventh-century raid. The emperor is both a conqueror and a man. The pulse of the marchers. The wounded captive is forced to march. His fall is the image. The sentence is almost without ornament. The book is авантура. The book is a historical novel for young readers, set in the eleventh-century wars of Basil II in the Balkans, where two Greek boys are taken into Bulgarian captivity. A patriotic adventure that also knows what war does to the people fighting it.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Η ζωή του Χριστού for me?
- You may like it if you want a plain, lyrical retelling of Jesus's teaching aimed at young readers and shaped by a mother's grief. Some readers found the familiar story and its writing unappealing, and others were confused by its framing of the era's religious and political systems.
- What is Η ζωή του Χριστού like?
- The telling is plain and lyrical, with a mood of faith and moral seriousness, and a calm pace that lets wonder sit alongside the story. Feels like wonder, serenity and curiosity. About faith, morality and nature.
- What should I read after Η ζωή του Χριστού?
- If you liked Η ζωή του Χριστού, try Παραμονή Χριστουγέννων (Αχιλλέας Παράσχος), Τα Δαιμόνια στο ρέμα (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) and Μήτηρ Θεού (1916-1917) (Άγγελος Σικελιανός).
A taste of the feed
What a believer sees in a temple built for other gods.
Ἐταξειδέψαν σὲ πολλὰ τοῦ κόσμου ἀκόμη μέρη· ὅλη τὴ νύχτα Δάσκαλος καὶ Μαθητὴς γυρνοῦσε καὶ τόσους πόνους τοῦ Χριστοῦ ἐγιάτρεψε τὸ χέρι! Καὶ στὴν Ἑλλάδα βρέθηκε ποὺ τόσο ἀγαποῦσε· γιατὶ μονάχα ὁ Σταυρὸς καὶ τὸ δικό της χέρι, αὐτὰ τὰ δύο ἐδείξανε τῆς Βηθλεέμ τ’ ἀστέρι! Εἰς τὴν Ἀθήνα ἔφθασε τὸ ἅγιο τὸ Ζευγάρι· τοῦ Παρθενῶνα ὁ Χριστὸς ἐκύτταξε τὴ χάρι, κ’ εἶπε στὸν Πέτρο, δείχνοντας ἀργὰ τὰ λείψανά του· - Ὁ οὐρανός μου μοναχὰ περνᾷ τὴν εὐμορφιά του· εἴχανε μοῖρα οἱ θεοὶ οἱ ψεύτικοι μεγάλη· ποιὰ ἐκκλησιά μας ἠμπορεῖ μπροστά του νὰ προβάλῃ; Ἄ! καὶ νὰ ἤμουνα ἐκεῖ ὁποῦ ἐθεωροῦσε τὸν Παρθενῶνα καὶ γι’ αὐτὸν στὸν Πέτρο ὡμιλοῦσε.
Παραμονή Χριστουγέννων · Αχιλλέας Παράσχος
A bird arrives home after a long journey and finds the nest still there.
Μικρούλα πνοή, που τη δροσιά θεϊκά το θρέφει, κοίτα πώς κυβερνάει δεξά ζερβά του τάφου του τη σαΐτα! Και νά· μια μέρα, στου σπιτιού το μεσιανό πατάρι, γοργόν, απ’ το πρωτόβραδο λιγνότερο φεγγάρι, αχαμνισμένο απ’ το μακρύ ταξίδι, καθώς σώνει την όψη ο κρύφιος έρωτας, το πρώτο χελιδόνι διανεύει ως ίσκιος άπιαστος στο δώμα απάνου κάτου, με συχνοφτερουγιάσματα τριγύρα απ’ τη φωλιά του …
Μήτηρ Θεού (1916-1917) · Άγγελος Σικελιανός
When conscience answers to a higher authority, what does the state hear?
Το σημείον όμως το οποίον πάντοτε εφαίνετο τελείως ανεξήγητον είναι κάποια συναισθηματική ατέλεια εις την ψυχοσύνθεσιν του Μάρκου Αυρηλίου, ιδία δε υπό μορφήν σκληρότητος και αναισθησίας ενώπιον ωρισμένων παθημάτων των ανθρώπων. Ούτω αγνοεί απολύτως την ζωοφιλίαν, μένει αδιάφορος ενώπιον των κατακρεουργήσεων των ξιφομάχων εις τον στίβον και ουδένα αισθάνεται οίκτον διά τα μαρτύρια των χριστιανών. [...] Τέλος, διατί να φαίνεται ανεξήγητος η αντίληψις ην είχεν ο Μάρκος Αυρήλιος περί των χριστιανών ως εκφύλων επαναστατών; Ήτο δυνατόν ο αυτοκράτωρ να μη θεωρή ως στοιχεία υποσκάπτοντα τα θεμέλια του κράτους ανθρώπους έχοντας την ιδέαν ότι οφείλουν προ παντός υπακοήν εις το ουράνιον κράτος, εις τον Θείον Παντοκράτορα;
Μάρκος Αυρήλιος · Μάρκος Αυρήλιος
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed