Αι εξοχαί των Αθηνών
Εμμανουήλ Ροΐδης (1836–1904), 1896
A sharp-eyed walker tours Athens' forgotten outskirts in the 1890s, mourning the streams and trees that progress has buried under dust. The voice is nostalgic and sharp, moving at a walking pace through melancholy memories of nature and city change.
Feels like nostalgia, melancholy and wonder. About nature, memory and power.
Who it’s for
You may like it if you enjoy essay-like short pieces that mix city history, nature writing and dry satire. The Greek is nineteenth-century and often polytonic, with long sentences, so it asks for patience and a dictionary.
Why read it
It offers a clear-eyed, unsentimental look at how a city loses its natural places, and the prose still feels pointed.
Pages from the book
Why a nation that wrote odes to trees lets its forests burn.
Τὸ ὕδωρ ἀγοράζεται ἢ ἁρπάζεται ὑπὸ τῶν Ἀθηναίων, τὰ δὲ δάση κατατρώγουσιν οἱ αἶγες ἢ ἐρημοῦσιν αἱ ἀνὰ πᾶν ἔτος ἀναπτόμεναι πρὸς αὔξησιν τῆς βοσκησίμου ἐκτάσεως πυρκαϊαί, τῶν ὁποίων ἀδύνατον εἶναι νὰ εὑρεθῶσι καὶ νὰ τιμωρηθῶσιν οἱ πασίγνωστοι αὐτουργοί, διὰ τὸν λόγον ὅτι δὲν ἔχουν ψήφους τὰ δένδρα καὶ ἔχουν ψήφους οἱ αἰγοβοσκοί. You can build a marble dome in two years; a forest takes a hundred.
Οὐδ’ εἶναι μικροτέρα ἡ ζημία τῆς ἀραιώσεως τοῦ παρακειμένου δάσους, τοῦ ὁποίου ἀπέμειναν μόναι αἱ ἐλαίαι. Τὸ δάσος τοῦτο δὲν ἦτο μὲν ἐκτεταμένον, ἀλλ’ ἦτο τὸ μόνον ἐκ τῶν ὅσων εἶδον εἰς τὰ περίχωρα τῆς Ἀττικῆς τὸ παρέχον τὴν δυσεύρετον παρ’ ἡμῖν ἀπόλαυσιν περιπάτου ἢ ἀναπαύσεως ὑπὸ τὸν πράσινον θόλον ὑψηλῶν δένδρων. Πρὸς ἐκτίμησιν τοῦ μεγέθους τῆς ζημίας ἀρκεῖ τις ν’ ἀναλογισθῆ ὅτι χρήματα μόνο χρειάζονται πρὸς οἰκοδομὴν ἐντὸς δυὸ ἢ τριῶν ἐτῶν ὅσον δήποτε μεγαλοπρεποῦς λιθίνου θόλου, ἐνῷ ἀπαιτεῖται παρέλευσις ὁλοκλήρου αἰῶνος ὅπως ἀνέλθωσι τὰ δένδρα εἰς ὕψος ἱκανὸν νὰ σχηματίσωσι τοιοῦτον. Περὶ τούτου ὅμως ὀλίγον φροντίζουσιν οἱ μὴ διακρινομένοι βεβαίως ἐπὶ ἀλσοφιλίᾳ Ἀθηναῖοι. The places the ancient poets sang of have vanished from the map.
Πάντα ταῦτα οὐδαμοῦ πλέον δύναται σήμερον ν’ ἀνευρεθῶσι παρὰ εἰς μόνα τὰ συγγράμματα τῶν ἀρχαίων. Μάτην ἐζήτησα παρὰ τῶν ἡμετέρων ἀρχαιολόγων νὰ μοὶ ὑποδείξωσι ποῦ ἔρρεε τὸ προσφιλὲς εἰς τὰς Ἀθηναίας παρθένους «πολὺ καὶ καλὸν ὕδωρ τοῦ Ἠριδανοῦ»· ἡ Ἐννεάκρουνος Καλλιρρόη σπανίως παρέχει ὕδωρ ἐπαρκὲς διὰ νὰ πλύνωσι τ’ ἀσπρόρρουχά των εἰς τὰς οἰκοκυρὰς τοῦ Βατραχονησίου, οὐδὲ θὰ ἠδύνατο σήμερον ὁ Σωκράτης νὰ δροσίσῃ τοὺς πόδας του εἰς τὸ ῥεῖθρον τοῦ Ἰλισσοῦ, ἀλλὰ τὸν μὲν χειμῶνα θὰ ἐβύθιζεν αὐτοὺς εἰς κίτρινον πηλόν, τὸ δὲ θέρος θὰ ἔκαιον τὰς πτέρνας του χάλικες πυρακτωμένοι. Εμμανουήλ Ροΐδης.Emmanouil Roidis was a controversial figure in his time, known for his anticlerical views and his satirical novel Pope Joan, which was placed on the Index of Forbidden Books.
Books that feel like this
More by Εμμανουήλ Ροΐδης
Πάρεργα (πρόλογος)
Εμμανουήλ Ροΐδης, 1893
Why one writer would rather read Spencer than write a page: a comic, sharp argument against Greece's language split.
Τα εφήμερα
Εμμανουήλ Ροΐδης, 1888
A katharevousa essayist falls asleep by the Kifissos and overhears mayflies, who live four hours, philosophise about sex, death and reputation. Satire disguised as natural history.
Η Πάπισσα Ιωάννα
Εμμανουήλ Ροΐδης, 1866
An irreverent, learned satire in which a clever girl from Mainz climbs to St Peter's chair — and every institution along the way is mocked in polished, delicious prose. 30 words max.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Αι εξοχαί των Αθηνών for me?
- You may like it if you enjoy essay-like short pieces that mix city history, nature writing and dry satire. The Greek is nineteenth-century and often polytonic, with long sentences, so it asks for patience and a dictionary.
- What is Αι εξοχαί των Αθηνών like?
- The voice is nostalgic and sharp, moving at a walking pace through melancholy memories of nature and city change. Feels like nostalgia, melancholy and wonder. About nature, memory and power.
- What should I read after Αι εξοχαί των Αθηνών?
- If you liked Αι εξοχαί των Αθηνών, try Ποιήματα (Ιωάννης Πολέμης), Ποιήματα (Ρώμος Φιλύρας) and Στὴν Ἁγι-Ἀναστασά (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).
A taste of the feed
The night as a scarecrow, and a harvester walking over your bed.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
A whole mountain keeps the feast, and the flowers join in.
Ἡ σελήνη εἶχεν ἀνατείλει πρὸ τοῦ μεσονυκτίου, καὶ ὁ δίσκος της, ὑπέρυθρος ὀλίγον, 〈πότε〉 ἐφαίνετο ὄπισθεν τῶν κορυφῶν ὑψηλῶν δένδρων, πότε ἐκρύπτετο, κατὰ τοὺς ἑλιγμοὺς τῆς πορείας, ὄπισθεν τοῦ βουνοῦ. Καὶ οἱ θάμνοι ἐσείοντο πανταχοῦ ὅθεν διέβαινεν ἡ πομπή, καὶ τὰ ἔντομα ἐξεγείροντο παράωρα ἐκ τοῦ ὕπνου των, καί τινα μυιγάρια ἐξορμῶντα ἐπέτων φαιδρῶς περὶ τὰς ἀνημμένας λαμπάδας, ὑποβοΐζοντα, καίοντα τὰς μικκύλας πτέρυγάς των ἢ καταστρέφοντα μετὰ τελευταίου βόμβου τὴν ἐφήμερον ὕπαρξίν των εἰς τὴν πρόσψαυσιν τῆς φλογός. Καὶ τὰ νυκτοπούλια ἔφευγον φοβισμένα ἀπὸ σχοῖνον εἰς κόμαρον, ἀπὸ αἱμασιὰν εἰς δένδρον, προσθέτοντα τὸν ἐλαφρὸν θροῦν τῶν πτερύγων των εἰς τὸ ἁβρὸν ἐναρμόνιον φύσημα τῆς αὔρας τῆς ὀρθρίας.
Στὴν Ἁγι-Ἀναστασά · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
The telegraph arrives with grief before the lightning does.
Ἀλλὰ ἐπάρατος καὶ σύ, τηλέγραφε, νὰ ἦσαι· σύ, ὅστις καὶ τοῦ κεραυνοῦ ταχύτερον κινεῖσαι διὰ νὰ φέρῃς εἴδησιν δακρύων καὶ θανάτων, ἄψυχε κόραξ, γλαὺκ βωβὴ πενθίμων ἀγγελμάτων. Τί ἐὰν φέρῃς καὶ χαρᾶς μολπήν; ἡ εὐτυχία δὲν πλεονάζ’ εἰς τὴν ζωὴν ποτέ, καιρὸν κανένα κ’ εἶναι σπανία τῆς πτωχῆς χαρᾶς ἡ ἀγγελία· φεῦ! Κεραυνόνεις ἑκατὸν κ’ εὐαγγελίζεις ἕνα!
Εν περιπάτω · Αχιλλέας Παράσχος
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed