Χέντερσον, ο Βασιλιάς της Βροχής
Σολ Μπέλοου, 1959
★ 3,76 από 16,4 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας πλούσιος, μεγαλόσωμος, οργισμένος Αμερικανός διηγείται τη ζωή του χωρίς φρένο: γυναίκες, ένα αγρόκτημα, ένα χρέος αγάπης κι ένας πόθος που δεν μπορεί να ονομάσει. Η αφήγηση ορμά με χιούμορ και θυμό, κι ύστερα ανοίγεται σε απορίες για την αγάπη, τον εαυτό και τη φύση.
Ατμόσφαιρα: χιούμορ, χαρά και θαυμασμός. Μιλά για την ταυτότητα, τη φύση και την αγάπη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς πληθωρικούς αφηγητές, σάτιρα και ιστορίες αυτογνωσίας που φτάνουν ως το παράξενο. Ο εγωκεντρισμός του ήρωα, ο μισογυνισμός του και οι μεγάλες φιλοσοφικές παρεκβάσεις μπορεί να σε κουράσουν ή να σε αφήσουν με απορίες.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις έναν άνθρωπο να κυνηγά με ορμή κάτι που δεν μπορεί να ονομάσει, μέσα από μια περιπέτεια γεμάτη γέλιο και θαυμασμό.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Την αγαπά, κι εκείνος δεν μπορεί να το πιστέψει.
Ἔχει τηλέφωνο στὴν κρεβατοκάμαρά μου». Ἔτσι λοιπὸν ἀνεβήκαμε ἐπάνω. Σᾶς διαβεβαιώνω πὼς ἡ συμπεριφορὰ τῆς Λίλι δὲν εἶχε τίποτα τὸ πρόστυχο ἢ τὸ χυδαῖο. Ὅταν ξεντύθηκε, ἄρχισε νὰ μιλάει μὲ τρεμάμενη φωνή: «Σ‘ ἀγαπῶ! Σ‘ ἀγαπῶ!» Κι ἐγὼ εἶπα ἀπὸ μέσα μου καθὼς ἀγκαλιαστήκαμε: «Πῶς εἶναι δυνατὸν ν’ ἀγαπάει ἐμένα – ἐμένα, ἐμένα;» Ἀκούστηκε ἕνα κουβάρι ἀπὸ μπουμπουνητὰ κι ὕστερα ξέσπασε δυνατὴ βροχὴ μὲ ἀστραπὲς ποὺ μαστίγωνε τοὺς δρόμους, τὰ δέντρα, τὶς στέγες καὶ τὰ παντζούρια. Τὰ πάντα ἄστραφταν. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες συχνά βρίσκουν το μυθιστόρημα αστείο, όμορφο και να προκαλεί σκέψη, ιδίως ως προς την αυτογνωσία και τη σατιρική του διάθεση. Άλλους τούς εκνευρίζουν ο εγωισμός και ο μισογυνισμός του αφηγητή, καθώς και οι φιλοσοφικές παρεκβάσεις, ενώ κάποιοι βρίσκουν όλη την πορεία κουραστική ή ακατανόητη.
Σολ Μπέλοου.Το δεύτερο μυθιστόρημα του Μπέλοου κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου το 1960. Ο Μάρτιν Έιμις το ξεχώρισε ως το αγαπημένο του. Η πρώτη του φράση είναι από τις πιο πολυδιαβασμένες στην αμερικανική πεζογραφία.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Ο πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου. Στον καιρό του Όθωνα
Άρης Σφακιανάκης, 2017
Κοινά στοιχεία: θαυμασμός και ταυτότητα.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Χέντερσον, ο Βασιλιάς της Βροχής»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς πληθωρικούς αφηγητές, σάτιρα και ιστορίες αυτογνωσίας που φτάνουν ως το παράξενο. Ο εγωκεντρισμός του ήρωα, ο μισογυνισμός του και οι μεγάλες φιλοσοφικές παρεκβάσεις μπορεί να σε κουράσουν ή να σε αφήσουν με απορίες.
- Πώς είναι το «Χέντερσον, ο Βασιλιάς της Βροχής»;
- Η αφήγηση ορμά με χιούμορ και θυμό, κι ύστερα ανοίγεται σε απορίες για την αγάπη, τον εαυτό και τη φύση. Ατμόσφαιρα: χιούμορ, χαρά και θαυμασμός. Μιλά για την ταυτότητα, τη φύση και την αγάπη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Χέντερσον, ο Βασιλιάς της Βροχής»;
- Αν σου άρεσε το «Χέντερσον, ο Βασιλιάς της Βροχής», δοκίμασε «Ο πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου. Στον καιρό του Όθωνα» (Άρης Σφακιανάκης), «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» (Nikos Kazantzakis) και «Τρελαντώνης» (Πηνελόπη Δέλτα).
Μια γεύση από τη ροή
Δυο τρόποι να ζεις με τον θάνατο, μπροστά σε μια αμυγδαλιά.
Look, one day I had gone to a little village. An old grandfather of ninety was busy planting an almond tree. ‘What, grandfather!’ I exclaimed. ‘Planting an almond tree?’ And he, bent as he was, turned around and said: ‘My son, I carry on as if I should never die.’ I replied: ‘And I carry on as if I was going to die any minute.’ Which of us was right, boss?
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά · Nikos Kazantzakis
Τα παιδιά ξέρουν ποιες λεπτομέρειες κάνουν μια ιστορία να αξίζει.
Μεμιάς κόπηκαν γέλια και φασαρίες. Τα τέσσερα αδέλφια ξαναγύρισαν στην πραγματικότητα, φρόνιμα και σωπασμένα, ο Αντώνης με το γδαρμένο χέρι στην τσέπη, η Πουλουδιά καμπουριασμένη, σηκώνοντας όσο μπορούσε τους ώμους, μη φανεί η τσουγκρανιά της γάτας. Στο τραπέζι διηγήθηκε ο θείος την εκδρομή τους στην Κηφισιά, μαζί και το τσίμπημα της μέλισσας. Μα οι μεγάλοι δεν ξέρουν ποτέ να διηγηθούν καλά, γιατί λένε πάντα μόνο τα βαρετά, την ώρα, τον ανήφορο, την κούραση, τη σκόνη, την ωραία θέα, το κρύο νερό, πόσα χρόνια είναι χτισμένο το μοναστήρι, πόσοι καλόγεροι είναι μέσα, και ξεχνούν όλα τα λαχταριστά, σαν την τούμπα του καλόγερου, το πανταλόνι κάτω από το ράσο, τους σπάγκους στα παπούτσια.
Τρελαντώνης · Πηνελόπη Δέλτα
Τι μπορεί να αποκαλύψει μια νύχτα μακριά από μια ζωή που μοιάζει ολοκληρωμένη;
Κ αθισμένη μόνη δίπλα στα καταγάλανα νερά της λιμνοθάλασσας, η Άνα Μαγκνταλένα Μπαχ περιεργάζεται τους άντρες στο μπαρ του ξενοδοχείου. Έχει δύο παιδιά και έναν ευτυχισμένο γάμο εδώ και είκοσι επτά χρόνια από τον οποίο δεν έχει κανένα λόγο να θέλει να ξεφύγει. Κι όμως, κάθε Αύγουστο, ταξιδεύει με το φέρι μέχρι το νησί όπου είναι θαμμένη η μητέρα της, και για μια νύχτα βρίσκει έναν νέο εραστή. Μέσα σε αποπνικτικές βραδιές της Καραϊβικής, γεμάτες σάλσα και μπολέρο, η Άνα ταξιδεύει κάθε χρόνο πιο βαθιά στην ενδοχώρα του πόθου της και των φόβων της καρδιάς της.
Τα λέμε τον Αύγουστο · Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή