Ο τρελός
Kahlil Gibran (1883–1931), 1918
★ 3,97 από 12,6 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας τρελός βγάζει τις μάσκες του και μιλά με παραβολές για τη φιλία, την ήττα, τη θλίψη και τους εαυτούς που κρύβουμε. Οι σύντομες, λυρικές παραβολές του Γκιμπράν κρατούν τόνο μελαγχολικό και στοχαστικό, με εικόνες που γυρίζουν γύρω από μνήμη, ήττα και κρυμμένους εαυτούς.
Ατμόσφαιρα: μελαγχολία και θαυμασμός. Μιλά για τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς ποιητικά πεζά και αφορισμούς που κοιτούν τη φιλία, τη θλίψη και τις μάσκες που φοράμε. Η γραφή είναι στα αγγλικά και οι παραβολές αφήνουν συχνά χώρο για προσωπική ερμηνεία, οπότε ίσως δεν σου ταιριάξει αν θέλεις μια ξεκάθαρη, γραμμική ιστορία.
Γιατί να το διαβάσεις
Το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο Γκιμπράν στα αγγλικά, πριν γίνει γνωστός με τον «Προφήτη», προσφέρει μια σύντομη ματιά στις ιδέες και στις εικόνες που τον απασχολούσαν.
Σελίδες από το βιβλίο
Η παράξενη οικειότητα με αυτό που σε νικά ξανά και ξανά.
Defeat, my Defeat, my shining sword and shield,In your eyes I have readThat to be enthroned is to be enslaved,And to be understood is to be leveled down,And to be grasped is but to reach one’s fullnessAnd like a ripe fruit to fall and be consumed.Defeat, my Defeat, my bold companion,You shall hear my songs and my cries and my silences,And none but you shall speak to me of the beating of wings,And urging of seas,And of mountains that burn in the night,And you alone shall climb my steep and rocky soul. Ο εαυτός που δεν έχει σκοπό ούτε πού να σταθεί.
Seventh Self: How strange that you all would rebel against this man, because each and every one of you has a preordained fate to fulfill. Ah! could I but be like one of you, a self with a determined lot! But I have none, I am the do-nothing self, the one who sits in the dumb, empty nowhere and nowhen, while you are busy recreating life. Is it you or I, neighbours, who should rebel? Πόσο κοντά μπορείς να σταθείς στην πραγματικότητα και να διαλέξεις ακόμη την ηχώ.
And on we walked. Suddenly we heard a voice crying, “This is the sea. This is the deep sea. This is the vast and mighty sea.” And when we reached the voice it was a man whose back was turned to the sea, and at his ear he held a shell, listening to its murmur. Kahlil Gibran.Ο «Τρελός» ήταν το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο Γκιμπράν στα αγγλικά. Κυκλοφόρησε το 1918, χρόνια πριν γίνει διάσημος με τον «Προφήτη».
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Kahlil Gibran
The Forerunner
Kahlil Gibran, 1892
Μια αλληγορική διαδρομή στα πιο βαθιά σημεία της ανθρώπινης καρδιάς, όπου η σοφία δεν βρίσκεται στις απαντήσεις, αλλά στη γλώσσα της φύσης και της μοναξιάς.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ο τρελός»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν προτιμάς ποιητικά πεζά και αφορισμούς που κοιτούν τη φιλία, τη θλίψη και τις μάσκες που φοράμε. Η γραφή είναι στα αγγλικά και οι παραβολές αφήνουν συχνά χώρο για προσωπική ερμηνεία, οπότε ίσως δεν σου ταιριάξει αν θέλεις μια ξεκάθαρη, γραμμική ιστορία.
- Πώς είναι το «Ο τρελός»;
- Οι σύντομες, λυρικές παραβολές του Γκιμπράν κρατούν τόνο μελαγχολικό και στοχαστικό, με εικόνες που γυρίζουν γύρω από μνήμη, ήττα και κρυμμένους εαυτούς. Ατμόσφαιρα: μελαγχολία και θαυμασμός. Μιλά για τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ο τρελός»;
- Αν σου άρεσε το «Ο τρελός», δοκίμασε «Τρελλὴ βραδυά» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης), «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» (Γεώργιος Βιζυηνός) και «Poetry» (John Keats).
Μια γεύση από τη ροή
Του άδειασαν τριάντα βαρέλια κρασί κι εκείνος έχει αφήσει πίσω τον θυμό του.
Καὶ ἤρχισε νὰ διηγῆται πῶς ἄγνωστος ἐχθρός, ἴσως κανένας βαλμένος ἀπ᾽ τοὺς δικούς του, ποὺ δὲν τὰ εἶχε καλὰ μαζί τους, εἶχεν εἰσχωρήσει διὰ νυκτὸς ὁ ἀπόκοτος εἰς τὴν αὐλὴν καὶ εἰς τὸ ἰσόγειον τῆς οἰκίας καὶ εἶχεν ἀνοίξει τὸν κρουνὸν τοῦ μεγάλου βαγενίου του κ᾽ ἐχύθηκαν τριάντα βαρέλες κρασί. Τώρα τοῦ ἔμενε μόνον αὐτὸ τὸ μεσακὸ βαρελάκι ποὺ τὸ κρασοπουλεῖ κι ἄλλα δύο ἢ τρία μικρότερα, τὰ ὁποῖα εὑρίσκει ἡδονὴν νὰ λιανοπωλῇ μοναχός του, ὄχι τόσον διὰ τὰ λεπτὰ ποὺ θὰ μαζώξῃ, ὅσον διότι ἔρχονται, ἂς εἶναι καλά, τὰ παιδιὰ τοῦ χωριοῦ, τὰ λεβεντόπαιδα, καὶ τοῦ κάνουν συντροφιά, γιὰ νὰ περνᾷ κι αὐτὸς τὴν ὥραν του.
Τρελλὴ βραδυά · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Ένα τραγούδι που κάνει τη μία νύχτα να μοιάζει τόσο παλιά όσο και το ανθρώπινο είδος.
Thou wast not born for death, immortal Bird! No hungry generations tread thee down; The voice I hear this passing night was heard In ancient days by emperor and clown: Perhaps the self-same song that found a path Through the sad heart of Ruth, when, sick for home, She stood in tears amid the alien corn; The same that oft-times hath Charm’d magic casements, opening on the foam Of perilous seas, in faery lands forlorn.
Poetry · John Keats
Κι αν δεν μπορείς πια να επιστρέψεις στο τοπίο των πιο ευτυχισμένων αναμνήσεών σου;
Into my heart an air that kills From yon far country blows: What are those blue remembered hills, What spires, what farms are those? That is the land of lost content, I see it shining plain, The happy highways where I went And cannot come again.
Ένας νέος από το Σρόπσιρ · A. E. Housman
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή