Poetry
Henry van Dyke Jr. (1852–1933), 1894
Ένας ιερέας που αγαπούσε τα πουλιά, τα πλοία και τη θάλασσα γράφει απλά, μουσικά ποιήματα για τον χρόνο, τους ξένους και τη φιλοξενία του Θεού — πιο ήσυχα και παράξενα απ’ όσο δείχνει η εποχή τους. Οι απλές, μουσικές φωνές κινούνται ήσυχα ανάμεσα στη θάλασσα, τη φύση και την πίστη, με νοσταλγία και μια νότα παράξενου θαυμασμού.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός και νοσταλγία. Μιλά για τη φύση, την πίστη και τον χρόνο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν αγαπάς λυρική ποίηση για τη φύση, τον χρόνο, τους ξένους και την πίστη, χωρίς περίπλοκη γλώσσα. Οι ναυτικοί μιλούν με ιδιωματική προφορά, ενώ θρησκευτικές εικόνες διατρέχουν αρκετά ποιήματα.
Γιατί να το διαβάσεις
Τα ποιήματα δίνουν χώρο να σταθείш ליד הים ובמחשבות על זמן ואירוח. הם מציעים מבט שקט על קשרי אדם, טבע ואמונה.
Σελίδες από το βιβλίο
Η αγάπη του ναυτικού για τη θάλασσα έχει μέσα της φόβο
We men hat go down for a livin’ in ships to the sea—We love it a different way from you poets that ’bide on the land.We are fond of it, sure! But, you take it as comin’ from me,There’s a fear and a hate in our love that a landsman can’t understand.Oh, who could help likin’ the salty smell, and the blueOf the waves that are lazily breathin’ as if they dreamed in the sun?She’s a Sleepin’ Beauty, the sea—but you can’t tell what she’ll do;And the seamen never trust her—they know too well what she’s done! Σαράντα χρόνια χαμένα, κι όμως ζητά άλλη μια ευκαιρία.
Come, give me back my life again, you heavy-handed Death!Uncrook your fingers from my throat, and let me draw my breath.You do me wrong to take me now—too soon for me to die—Ah, loose me from this clutching pain, and hear the reason why.I know I’ve had my forty years, and wasted every one;And yet, I tell you honestly, my life is just begun;I’ve walked the world like one asleep, a dreamer in a trance;But now you’ve gripped me wide awake—I want another chance. Μια πόλη γεμάτη φώτα, μα κανείς δεν σε ξέρει.
Wide through the landscape dim the lamps are lit in millions;Long avenues unfold clear-shining lines of gold across the green;Clusters and rings of light, and luminous pavilions—Oh, who will tell the city’s name, and what these wonders mean?Why do they beckon me, and what have they to show me?Crowds in the blazing street, mirth where the feasters meet, kisses and wine:Many to laugh with me, but never one to know me:A cityful of stranger-hearts and none to beat with mine! Henry van Dyke Jr..Το 1913 ο Γούντροου Γουίλσον διόρισε τον φίλο του Χένρι βαν Ντάικ, πρεσβυτεριανό ιερέα και καθηγητή Αγγλικών στο Πρίνστον, πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ολλανδία.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Poetry»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν αγαπάς λυρική ποίηση για τη φύση, τον χρόνο, τους ξένους και την πίστη, χωρίς περίπλοκη γλώσσα. Οι ναυτικοί μιλούν με ιδιωματική προφορά, ενώ θρησκευτικές εικόνες διατρέχουν αρκετά ποιήματα.
- Πώς είναι το «Poetry»;
- Οι απλές, μουσικές φωνές κινούνται ήσυχα ανάμεσα στη θάλασσα, τη φύση και την πίστη, με νοσταλγία και μια νότα παράξενου θαυμασμού. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός και νοσταλγία. Μιλά για τη φύση, την πίστη και τον χρόνο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Poetry»;
- Αν σου άρεσε το «Poetry», δοκίμασε «Το πρώτο μου καλοκαίρι στη Σιέρα» (John Muir), «Poetry» (John Keats) και «Αλαφροΐσκιωτος» (Άγγελος Σικελιανός).
Μια γεύση από τη ροή
Τραβάς κάτι από τη θέση του και κινείται ολόκληρο το βουνό.
No Sierra landscape that I have seen holds anything truly dead or dull, or any trace of what in manufactories is called rubbish or waste; everything is perfectly clean and pure and full of divine lessons. This quick, inevitable interest attaching to everything seems marvelous until the hand of God becomes visible; then it seems reasonable that what interests Him may well interest us. When we try to pick out anything by itself, we find it hitched to everything else in the universe. One fancies a heart like our own must be beating in every crystal and cell, and we feel like stopping to speak to the plants and animals as friendly fellow mountaineers.
Το πρώτο μου καλοκαίρι στη Σιέρα · John Muir
Ένα τραγούδι που κάνει τη μία νύχτα να μοιάζει τόσο παλιά όσο και το ανθρώπινο είδος.
Thou wast not born for death, immortal Bird! No hungry generations tread thee down; The voice I hear this passing night was heard In ancient days by emperor and clown: Perhaps the self-same song that found a path Through the sad heart of Ruth, when, sick for home, She stood in tears amid the alien corn; The same that oft-times hath Charm’d magic casements, opening on the foam Of perilous seas, in faery lands forlorn.
Poetry · John Keats
Μόλις σβήνουν τα πάντα γύρω του, μια φωνή ανεβαίνει μέσα του.
Και νά, σκοτάδι μοκλεισε τα βλέφαρα πυκνό, βαθύ. Σαν ο ήλιος να ’σβησεν, ο κάμπος, το βουνό, το ακροθαλάσσι σαν ίσκιος στην ψυχή μου υψώθηκαν, σαν κυπαρίσσι λύγισε και βούιξεν όλ΄ η πλάση. Στερνά σημάδια, χάθηκαν στα μάτια μου οι πέντε αϊτοί στα αιθέρια, στερνά σημάδια μέσα μου, που αστράψανε μαζί και σβήσανε όλα σαν αστέρια.
Αλαφροΐσκιωτος · Άγγελος Σικελιανός
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή