Ο κλεφτοκοτάς
Ανδρέας Καρκαβίτσας (1865–1922), 1899
Ένας νυχτοφύλακας, οι κότες του κι ένα ζευγάρι μάτια που λάμπουν κάτω από τη μουριά: μια χριστουγεννιάτικη ιστορία όπου ο λαϊκός τρόμος και το χιούμορ της καθημερινότητας μοιράζονται την ίδια αυλή. Η νυχτερινή αγωνία μπλέκεται με το χωρατό του νοικοκυριού, σε μια σύντομη αφήγηση με ζωντανή δημοτική φωνή και χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.
Ατμόσφαιρα: φόβος, θαυμασμός και τρυφερότητα. Μιλά για την ελευθερία, το σπίτι και τη φύση.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι λαϊκές ιστορίες, ο ήπιος τρόμος και το χιούμορ της καθημερινής ζωής. Η γλώσσα είναι παλιότερη δημοτική, κάτι που ίσως θέλει λίγη προσαρμογή· ευτυχώς, η ιστορία διαβάζεται σε λίγες σελίδες.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς ο Καρκαβίτσας χωρά φόβο, φύση και οικιακό χιούμορ στην ίδια αυλή, χωρίς να απλώσει την ιστορία.
Σελίδες από το βιβλίο
Δυο μάτια στο σκοτάδι, κι ένα ζώο που δεν ταιριάζει σε κανένα γνώριμο σχήμα.
Ἔξαφνα ὅμως ἀνατριχίασε. Ἀντίκρυ του, κάτω ἀπὸ τὴ μουριὰ εἶδε ἕνα μαῦρον ὄγκον, ὄχι μεγαλύτερον ἀπὸ σταμνὶ καὶ ἐπάνω εἰς τὸ σταμνὶ δύο φωτεινὰ σημάδια, κατακόκκινα ἄλλοτε καὶ ἄλλοτε χαλκοπράσινα, πάντα ὅμως στυλωμένα ψηλὰ πρὸς τὶς κότες του. Ὁ καρολόγος ἐσκέφθη, ὅτι τέτοιο πράγμα δὲν ἦτο πρὶν ἐκεῖ. Οὔτε βέβαια τὸ εἶδε νὰ ἔρχεται ἀπὸ πουθενά. Ἐξεφύτρωσε ξαφνικά· ἀλλὰ πῶς ἐξεφύτρωσε; Κι ἐνῶ ἐβασάνιζε τὸν νοῦν του νὰ λύσῃ τὸ μυστήριον, εἰς μίαν του φεγγαριοῦ ἀκτίνα παρετήρησε τὸ σταμνὶ νὰ μεταμορφώνεται εἰς τετράποδον μὲ αὐτιὰ μακριά, δυσανάλογα πρὸς τὸ ἀνάστημά του, κινούμενα ἐμπρὸς ὀπίσω ἀδιάκοπα καὶ οὐρὰν μακριὰν καὶ μαλλιαρήν. Τι κάνουν τα χέρια σου όταν το μυαλό σου έχει πια βεβαιωθεί πως κάτι υπάρχει στην αυλή;
Ὁ Σταμάτης θυμήθηκε ὅτι τὰ Δωδεκαήμερα ἀκόμη δὲν ἐτελείωσαν καὶ ὅτι οἱ Καλικάντζαροι καὶ τ᾿ ἄλλα πονηρὰ πνεύματα, ἀκόμη περιτρέχουν τὴν γῆν καὶ πειράζουν διαφοροτρόπως τοὺς ἀνθρώπους. Ἠθέλησε νὰ κάμῃ τὸν σταυρόν του· ἀλλὰ τὸ χέρι ἦτο ἀπρόθυμον νὰ ὑπακούσῃ. Ἠθέλησε νὰ ψιθυρίσῃ κανένα τροπάρι· ἀλλ᾿ οὔτε ὁ νοῦς οὔτε τὰ χείλη του τὸν ἐβοηθοῦσαν. Ἐδοκίμασε νὰ σηκώσῃ τὰ μάτια του ἀπὸ τὸ τετράποδο· ἀλλὰ δὲν εἶχαν ξεκολλημό. Ἡ καρδιά του ἐβροντοκτύπα εἰς τὰ στήθη του καὶ τοὺς ἄκουε τοὺς κτύπους σὰν τὰ σφυριὰ στὸ ἀμόνι μακριά. Ἅπλωσε τὸ χέρι του εἰς τὸ ὅπλον του καὶ τὸ χέρι ἔπεσε ξερό. Δὲν εἶχε θέληση, δὲν εἶχε δύναμη πιὰ ὁ καρολόγος. Ένας άντρας μετρά όσα αγαπά, μα δεν του φτάνει το μέτρημα.
Αὐτὸ ἐγινότανε τακτικὰ κάθε μέρα πιά, ὥσπου ἡ κότα ἔβγαλε τὰ πουλιά της. Ὢ χαρὲς καὶ παιγνίδια ἡ κυρα-Δεσποινιὼ μὲ τὰ ξεπεταρόνια της! Ὢ τὰ χαρωπὰ γαυγίσματα τοῦ Φρίγκου, ποὺ τὰ μάζευε ὅταν τὰ ἔβλεπε μακριὰ ἀπὸ τὸ κοτέτσι· τὰ μάζευε ἁβρά, ἁπαλὰ μὲ τὸ στόμα καὶ τὰ ἔφερνε κοντὰ εἰς τὴν μάνα τους. Ὢ ἡ μανούλα ἡ παλαβὴ πὼς ἐσήκωνε τὰ πούπουλά της καὶ ἐτέντωνε τὸ λαιμό της καὶ ἀγρίευε σὰν τίγρης νὰ ξεσχίσῃ τὸν ἀγαθὸ τὸ Φρίγκο ὅταν ἐπλησίαζε τὰ πουλιά της! Καὶ ἀκόμη ὤ! κι ὁ Σταμάτης ὁ καρολόγος, ὅταν τὴν ἔβλεπε ὅλη μαζὶ τὴ φαμελιά του: τὰ κοτοπούλια, τὶς κότες, τ᾿ ἄλογό του, τὸ σκυλί του, τὴ γυναίκα του καὶ τὰ παιδιά του!.. Ανδρέας Καρκαβίτσας.Ο Καρκαβίτσας σπούδασε ιατρική και για χρόνια ταξίδευε ως γιατρός σε πλοία, μαζεύοντας ιστορίες ναυτικών και χωριών που τον έκαναν γνωστό. Έγραψε και ένα από τα πρώτα ελληνικά κοινωνικά μυθιστορήματα, τον «Ζητιάνο».
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Ανδρέας Καρκαβίτσας
Ο ζητιάνος
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1896
Ένας ζητιάνος-αρχιτέκτονας της απάτης και μια χωριατοπούλα που πιστεύει πως ένα καμένο νεφρό θα αλλάξει το παιδί της. Η Θεσσαλία του 1896, ωμή και ανατριχιαστικά επίκαιρη.
Λόγια της Πλώρης
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1899
Ναυτικοί, σφουγγαράδες και καπετάνιοι μιλούν για τη δικαιοσύνη της θάλασσας, τα τέρατα και τους νεκρούς της. Ιστορίες που μετατρέπουν τη λαϊκή πίστη σε λογοτεχνία με αλμύρα.
Ηρώων τέκνα
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1911
Μια κωμική, ανελέητη ανατομία του εκλογικού πυρετού στο μετεπαναστατικό Μεσολόγγι, όπου τα παιδιά των ηρώων ανταλλάσσουν τη δόξα με ψήφους και θεοποιούν μια προσωπογραφία.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ο κλεφτοκοτάς»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι λαϊκές ιστορίες, ο ήπιος τρόμος και το χιούμορ της καθημερινής ζωής. Η γλώσσα είναι παλιότερη δημοτική, κάτι που ίσως θέλει λίγη προσαρμογή· ευτυχώς, η ιστορία διαβάζεται σε λίγες σελίδες.
- Πώς είναι το «Ο κλεφτοκοτάς»;
- Η νυχτερινή αγωνία μπλέκεται με το χωρατό του νοικοκυριού, σε μια σύντομη αφήγηση με ζωντανή δημοτική φωνή και χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Ατμόσφαιρα: φόβος, θαυμασμός και τρυφερότητα. Μιλά για την ελευθερία, το σπίτι και τη φύση.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ο κλεφτοκοτάς»;
- Αν σου άρεσε το «Ο κλεφτοκοτάς», δοκίμασε «The Lady of the Barge» (W. W. Jacobs), «Σύντομα διηγήματα» (Nikolai Gogol) και «Ghost Stories» (E. F. Benson).
Μια γεύση από τη ροή
Το πρωινό φως δεν διώχνει τη νύχτα από το σπίτι.
Long before anybody else was astir he arose and stole softly downstairs. The sunlight was stealing in at every crevice, and flashing in long streaks across the darkened rooms. The dining-room into which he looked struck chill and cheerless in the dark yellow light which came through the lowered blinds. He remembered that it had the same appearance when his father lay dead in the house; now, as then, everything seemed ghastly and unreal; the very chairs standing as their occupants had left them the night before seemed to be indulging in some dark communication of ideas.
The Lady of the Barge · W. W. Jacobs
Κρατά το πληγωμένο πουλί σαν να πεινάει.
It was clear that the kindest thing to do would be to put the bird out of its pain, but when I suggested that, she took a step back from me, and covered it with her other hand. Her eyes gleamed, her mouth smiled, and I saw the tip of her tongue swiftly pass over her lips as if licking them.
Ghost Stories · E. F. Benson
Κάθε προσπάθεια να γίνει ευτυχισμένη η ανθρωπότητα απέτυχε. Ένας σκύλος όχι.
Man’s nature is such, that happiness appears to be a thing unattainable; unconsciously and unintentionally friend offends friend, and even lovers inevitably fall out and quarrel at times. And since all legislators, from Lycurgus down to those of today, in their attempts to bestow happiness on mankind have failed miserably, I can at least comfort myself greatly with the thought of having made even one dog happy.
Short Fiction · Xavier de Maistre
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή